parallel lines

2005-12-21T14:32:00.000-08:00

دورست کاروان سحر زینجا
شمعی بباید این شب یلدا را
.
.
.
هنوزباهمه دردم امید درمانست
که آخری بود آخر شبان یلدا را

به امیدِ
برآمدن ِ
صبح ِ لبخند
خدانگهدار.

2005-12-08T14:03:00.000-08:00

وقتی هیچ کلمه ای پیدا نمی کنی برای بیان آنچه در درونت می گذرد به اجبار باید سکوت کرد. و این سکوت گاه ادامه می یابد، بیش ز آنکه خود خواسته باشی.
حوادثی که یک به یک بر سرزمین مادری ات می گذرد و در دل فیلمها یا تصاویر جای می گیرند سکوت و تحمل را بر تو تحمیل می کنند. در ایران که بودم شاید خیلی ساده از کنار حوادث می گذشتم، تنها حادثه ای که تأثیری عمیق و دردناک بر من گذاشت حادثه ی زلزله ی بم بود چرا که از نزدیک با آن درگیر بودم و در متن آن.
حال، روزی نیست که اخبار و وقایع ایران را درین گوشه ی غربت دنبال نکنم و به ناچار در انتهای راه باز به سکوت می رسم. و گاه این سکوت ... طولانی ست ... مرگ این، مرگ آن، این حادثه، آن حادثه.
چه باید کرد؟ پرسش همیشگی و هر روزه.
27 ساله نکبت بار نکبت بار. ثانیه ها دقیقه ها ساعت ها روزها ماه ها سال هایی که نابود شده و می شوند و به همراه خود دین، اخلاق، و از همه مهمتر انسان و انسانیت را نیز نابود کرده و می کنند. پشت سر را نگاه می کنی هیچ، روبرو را نگاه می کنی هیچ، و هنوز ... ادامه دارد.
و ادبیات روزانه ی جامعه، زندگی، مردم، و کشور تکرار کلماتی ست که باری جز اندوه و غم بر شانه ها و اشک بر چشمها نمی نشاند ... و سکوت درین مواقع یعنی پرهیز از تکرار، تکرار کلمات، تکرار اندوه و غم.

دکلمه
دریغا کآنچه جستم آن ندیدم
نجات تن خلاص جان ندیدم
دنباله ...

* * * * * * *

دکلمه
دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد
به زیر آن درختی رو که او گلهای تر دارد
دنباله ...

2005-11-17T14:30:00.000-08:00

دو هفته ای گذری افتاد مهمان یکی از آسایشگاههای بیماران مبتلا به ایدز بودم. بیمارانی که دچار مشکلات روحی و روانی نیز بودند و بیشتر از همه افسردگی حاد، چرا که هم خانواده هم دوستان و هم جامعه طردشان کرده بود؛ و هیچ در انبان این روزهای رو به پایان زندگی نداشتند جز تنهایی تنهایی تنهایی.
و چقدر خوشحال می شدند اگر کسی به دیدارشان می رفت، شاخ گلی در دست و صحبتهایی از گذشته و حال، و اگر بارقه ای از امید در چشمها ... صحبتی نیز از آینده.
تجربه خوبی بود، وقتهای بسیاری برای شنیدن، شنیدن درباره ی زندگی ها و جاده هایی که انسانها در آنها کم کم خود را با حس سردی پایان خو می دهند.
و عکسها، فقط عکسها می مانند، چرا که معلوم نیست تا روزی دیگر هفته ای یا ماهی دیگر، که باشد یا نباشد.
و به یادگار، عکسها انداختیم.
در یک غروب سرد پاییز، شعر دعاگونه ای از سعدی با خود زمزمه می کردم
گفت بلندتر بخوان
خواندم
و گریست
گفتم این نه از ناامیدی می گوید
از امید می گوید، امید به او، یگانه یار تنهایی و تنهایان.

دکلمه
بیا تا برآریم دستی ز دل
که نتوان برآورد فردا ز گِل
Come, let us lift up our hands from our hearts
For tomorrow they cannot be raised from the clay
دنباله ...

2005-11-02T15:56:00.000-08:00

گر سبحه صد دانه شماری خوبست
ور جام می از كف نگذاری خوبست
گفتی چه ‌كنم؟چه تحفه آرم برِدوست
بی درد ميا، هر آن چه آری خوبست
« ابوسعید »

دکلمه
در همه دیر مغان نیست چومن شیدایی
خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی
دل که آیینه شاهی است غباری دارد
از خدا می طلبم صحبت روشن رایی
کشتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست
گشت هرگوشه چشم ازغم دل دریایی
جویها بسته ام از دیده به دامان که مگر
در کنارم بنشانند سهی بالایی
کرده ام توبه به دست صنم باده فروش
که دگر می نخورم بی رخ بزم آرایی
نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنج
نروند اهل نظر از پی نابینایی
شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان
ورنه پروانه ندارد به سخن پروایی
سخن غیر مگو با من معشوقه پرست
کز وی و جام می ام نیست به کس پروایی
این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می گفت
بر در میکده ای با دف و نی ترسایی
گر مسلمانی ازین است که حافظ دارد
آه اگر از پی امروز بود فردایی

* * * * *

دکلمه
آتش عشق تو در جان خوشترست
جان زعشقت آتش افشان خوشترست
...

* * * * *

دکلمه
ما ترک مقامات و کرامات گرفتیم
در دیر مغان راه خرابات گرفتیم
...

- عکس از: شیرین نشاط

2005-10-28T15:14:00.000-07:00

دستی به نیمه ی تن خود می کشم
چشم هایم را می مالم
اندامم را به دشواری به یاد می آورم
خَنجی درون حنجره ام لرزشی خفیف به لبهایم می دهد:‏
‏ نامم چه بود؟
‏ اینجا کجاست؟

دستی به دور گردن خود می لغزانم
سیب گلویم را چیزی انگار می خواسته است له کند
‏ له کرده است؟
در کپه ی زباله به دنبال تکه ای آیینه می گردم
چشمم به روی دیواری زنگار بسته می ماند‏
خطی سیاه و محو نگاهم را می خواند:‏
‏ « آغاز کوچه های تنها
‏ و مدخل خیابان های دشوار
‏ تُف کرده است دنیا در این گوشه ی خراب
‏ و شیب فاضلاب های هستی انگار اینجا
‏ پایان گرفته است. »‏
باد عبور سال هایی که از اینجا گذشته است اندامم را می برد
و سایه ای کرخت و شرجی درست روی سرم افتاده است.‏
سنگینی پیاده رو از رفتن بازم می دارد
می ایستم کنار ساختمانی که ناتمام ویران شده است
خاکستر از ستون های سیمانی
افشانده می شود بر اشیای کپک زده‏
از زیر سقفِ سوراخی گاهی سایه ای بیرون می خزد
خم می شود به سوی گودالی
که در کَفَش وول می خورند سایه های نمور گوش ماهی ها
دستی به سوی سایه ی دیگر دراز می شود‏
و محو می گردد
در سایه ی بلند جرثقیلی زنگ زده
و حلقه ی طنابی درست روی سرم ایستاده است.‏
در انقباض ناگهانی
‏ دردی کشیده می گذرد از تشنج خون
انگار چشم هایم
آنجا به روی سیم خاردار پرتاب شده است.

نیمی از این تن ‏
‏ اکنون آشناست.‏
نیم دگر ‏
‏ آن سایه ی شکست است که دوران انحلالش
‏ پایان گرفته است.‏
تنها نیاز تاریکی را به خاطر می آورم
مثل پوستی هنوز بر استخوان کشیده شده است و
چهره اش در نیمی از چهره ی زمین
‏ گم گشته است
تا آدمی تنزل یابد به ناگزیرترین شکل خویش و ‏
‏ نیم سایه ی گرسنگی تنش را چون کسوف دایم بپوشاند
‏ و هر زمان که چشمانش فروافتد
‏ بر نیمِ آفتابی ذهنش
‏ چشم بندی بر تلألو خونش ببندند
‏ سرنگونش آویزند
‏ در چاه های شقاوت:‏
‏ حس کبود غار که تنهامان نگذاشته است از سایه ای
‏ به سایه و چاهی به چاه و ‏
‏ ریشه های ظلمت را گره زده است به گیسوانمان
‏« گیسوی کیست این که به زنگار می زند؟
و از سیم خاردار
آویخته است؟ »‏
‏ گام ها از پی هم می رسند
‏ تخت کبود و قوس درد که تو در تو فرود می آید پرشتاب و ‏
‏ کلاف عصب را برش می زند
‏ در کف پا و ‏
‏ زیر چشم بند فرو می رود.‏
‏ خون و لعاب دندان های هم را حس می کنیم از کهنه پاره ای
‏ خشکیده
‏ که راه های صدا را نوبت به نوبت در دهان هر یکمان بسته
است و جیغ ها بر می گردد
تا سرازیر شود به درون
آماس می کند روح و تاول بزرگ می ترکد در خون و ادرار
از نیمسایه ای که فرو افتاده است بر خاک
دستی سپید ساق عفن را
می برد و می اندازد و
در سطل زباله
گنجشک های سرگردان
دیگر درنگ نمی کنند
بر سیم ها که رمز شقاوت را می برند
و عابران – که اکنون کم کم می بینمشان – می آیند و می روند‏
نه هیچ یک نگاهی می اندازد
نه هیچ یک دماغش را می گیرد
و تکه ای از آفتاب انگار کافی ست تا از هم بپاشند
هم ذاتی عفونت و وحشت که سایه ای یگانه پیدا می کنند
تابوت ها که راه گورستان را ‏
تنها
می پیمایند
و این خیابان دراز که غیبتش را تشییع می کند.

‏« آن نیمه ام کجاست؟
تا من چقدر گورستان باقی است؟ »‏
گودال ها چه زود پر شد
از ما که از طناب ها و آمبولانس ها یکدیگر را پایین
می آوردیم
حتی صدای گریه ی هیچ کس را انگار نشنیدم
تا آمدی و ایستادی روزی بر سینه ی بیابانی‏
و از تشنج خونت آوایی برخاست
که یک روز در تنم
پیچیده بود و تاول را
ترکانده بود
آن شب که شهر را از تابوت بیرون کشیدند
گودال دسته جمعی ما را ستاره ها نشان کردند
از زیر دب اکبر یک شب پایین آمدند و رد پایشان
بر خاک ماند.‏
تا خانه ها نشانی مان را پیدا کردند،
به راه افتادند
آمدند
تا رؤیایشان را پیدا کنند
و بولدوزرها، تانک ها، از برابر سر رسیدند.‏

آن گاه آمدی و ایستادی و از تشنج خونت
خاک از صدای گمشده ی خویش
آگاه شد.

دیدم که استخوان هایم
از گوشت تنت گویاتر شده است ‏
و ناله ای که بر می آمد از درونشان
پنهان ترین زوایای سنگ را به سنگ می شناساند.‏
دیدم به روی خاک می لغزد دست هایت
و شکل می گیرد اندامم
خط ها بروز می کند و سایه ها به هم می گرایند.‏

گیسویت از کدام جهت پیچید در گیسوانم
دیدار خاک هیچ پریشانش نکرد
انگار ریشه ای که مدد گیرد از ریشه ای
دیدم که بید مجنون می روید می روید
و ریشه در تنم آویخته است.‏
‏« پس عشق بود؟
گسترده بود نقشه ی میدان مرگ
و عشق بود؟ »‏

این واژه را چگونه به خاطر آوردم؟
باید کسی دوباره آن را بر زبان آورده باشد
که اکنون پژواکش را می شنوم.‏
وقتی که آیه های غیبت هر روز در محله ای خوانده می شد
یک روز کودکی که پای طناب ایستاده بود
و گوش ماهی بزرگی را به گوش چسبانده بود
ناگاه سر بر آورد و بی تحاشی چیزی گفت و گریخت.‏
و من هنوز ایستاده بودم
بین تمام جمعیت
پژواک گام هایش را می شنیدم
می شنوم
غوغای استخوان هایش را می شنیدم
می شنوم
انگار آن صدف را بر گوشم نهاده ام‏
می لرزد از طنینش لب هایم
سنگینی زمین گویی در انگشتانم مانده باشد.‏

نزدیک می شود آن نیمه ی گریخته
گیسوی موج برداشته
بر شانه ی خیابان های تباه

هر دم هزار چهره ی مرگ از برابرت برود
و آن که چهره ها را آراسته است
دیدار هم زمان شان را هرگز احساس نکرده باشد‏
آن گاه عشق مهیا شود
تا چهره های غایب را تصدیق کند!‏

این غیبت از حضور من اکنون واقعی تر است
قانون این خیابان
ساده ست
از گوشه های پرت دنیا نیز هر کس می تواند به این زوال بگرود

عشق از کنار این میدان ها چگونه گذشته است؟
و از خاکروبه های روان در جویهای تاریک کدام گوش ماهی را می توان برداشت
که لحن ما را هنوز به یادمان آورد؟
بر می دارم
از روی خاک ساعتی مچی را
که روی صفحه ی چرکش هنوز لکه ای سرخ می زند‏
و هر دوعقربه اش
افتاده است
حتی شماره هاش نیز پاک شده است

برمی دارم
می برم
می آویزم
از گیسوی سپیدی که تاب می خورد
بر سیم خاردار
حس می کنم که انگشتانم به رنگ پستان هایی در آمده است
که بوی شیر از آن ‏
همواره می دمید
و قطره های سپید
پیوسته بر کسوف پوستش می چکید.‏

این ساعت از کدام جهت گشته است؟
معمای هراس فروخورده است
آن سرخی و طراوت لب شور را که از انگشتانت می تراوید.‏
انگشت های شیری
و حلقه های سرخ نامزدی
از تار گیسوانی مهتابی آویختند
از ماه تا زمین موجی شد از صدف های ارغوان
که حلقه حلقه گذر می کردند
تا زاد روز تنهایی را چراغان کنند
داسی فرود آمده بود و صدای خاک را می درود
آن کس که صبح از خانه در می آمد
رؤیای مردگان را با خود می برد‏
آن کس که شب به خانه در می آمد
رؤیای مردگان را باز می گرداند
و سرخی از لبان تو شیر از انگشتان من به یغما می رفت
تا هر دو
خاموش شوند
پیراهن سپید عروسان تاریک گردد
و گیسوی جنین به سپیدی گراید ...‏
‏« آغاز کوچه های تنها
و مدخل خیابان های رسوا ... »‏
شعری که می وزد از دیوار نوشته
آن نیمه ی دگر را سراغ می دهد

الهام شاعران نفسم را باز می شناساند
بی جا نهاده عشق نشان هایش را
تا واژه واژه ردش را بگیرم و تمام دلم را بازجویم
در شهری
که در محاصره ی خویش مرگ را یاری کرده است.

جست و جو
زنده یاد
محمد مختاری

2005-10-22T16:37:00.000-07:00

دکلمه
تا نقش خیال دوست با ماست
ماراهمه عمرخود تماشاست
دنباله ...

* * * * * * *

دکلمه
دوش وقت سحراز غصه نجاتم دادند
و اندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند
دنباله ...

2005-10-20T16:02:00.000-07:00

كف اطاق آبی از كاهگل زرد پوشيده بود : زمين يك مربع زرد بود . كاهگل آشنای من بود . پوست تن شهر من بود. چقدر روی بامهای كاهگلی نشسته بودم ، دويده بودم ، بادبادك به هوا كرده بودم ، روي بام ، برآمدگی طاقهای ضربی اطاقها و حوضخانه چه هولناك بود ، برجستگيها يك اندازه نبود ، چون اطاقها يك اندازه نبود ،حوضخانه هم طاقی بلندتر داشت. سطوح هموار بام در يك تراز نبود : ساختمان در سراشيب نشسته بود. در تمامی بام ، هيچ زاويه ای تند نبود ، اصلا زاويه ای در كار نبود. در مهربانی و الفت عناصر هيچ سطحی خشن نبود. با سطح ديگر فصل مشترك نداشت ، سطح ديگر را نمی بريد، خط فدای اين آشتی شده بود ، بام ، هندسه مذاب بود.
در پست و بلند بام وزشی انساني بود ، نفس بود ، هوا بود. اصلا فراموش می شد كه بام پناهی است برای " آدمی كه از باران و آفتاب بيم دارد" . روی بام ، هميشه پا برهنه بودم . پا برهنگی نعمتی بود كه از دست رفت. كفش ، ته مانده تلاش آدم است در راه انكار هبوط. تمثيلی از غم دور ماندگی از بهشت.
در كفش چيزی شيطانی است ، همهمه ای است ميان مكالمه سالم زمين و پا. من اغلب پا برهنه بودم. و روی بام ، هميشه زير پا، زيری كاهگل جواهر بود. ترنم زير بود. حالا كه می نويسم ، زيری آن روزهای كاهگل پايم را غلغلك می دهد. تن بام زير پا می تپيد ، بالا می رفتم ، پايين می آمدم . روی برآمدگيهای دلپذير می نشستم و سُر می خوردم. پشت بام تكه ای از ... بود. در حركاتم زمان نبود. بودن جلوتر از من بود . زندگی نگاهم می كرد و گيجی شيرين بود.
وقتی كه از برآمدگی بزرگ بام ، كه طاق ضربی حوضخانه بود، چهار دست و پا بالا می رفتم ، باورم می شد كه از يك پستان بزرگ بالا می روم ، اين پستان مال ننی بود كه به چشم آن روز من ، در ابعاد فضا جا نمی گرفت ، اگر همه تن خود را به من نشان می داد مبهوت می ماندم ، شايد دچار آن خيرگی می شدم كه ارجونانی بها گاوادگيتا در برابر آن دگردیسی بيمانند كريشنا داشت ، خيرگی ترسناك و دلپذير و بی همتا.
.
.
.
اما صدايی كه از اطاق آبی مرا می خواند ، از آبی اطاق بلند می شد، آبی بود كه صدا می زد. اين رنگ در زندگی ام دويده بود ، ميان حرف و سكوتم بود ، در هر مكثم تابش آبی بود ، فكرم بالا كه می گرفت آبی ميشد. آبی آشنا بود ، من كنار كوير بودم ، و بالای سرم آبی فراوان بود ، روی زمين هم ذخيره آب بود: نزديك شهر من معدن لاجورد كنار طلا می نشست. با لاجورد ، مادرم ملفه ها را آبی می كرد ، و بند رخت تماشايی می شد.
« گوشه ای از اتاق آبی سهراب سپهری »

* * * * * * *

دکلمه
برخیزوبزن یکی نوایی
بر یاد وصال دلربایی
دنباله ...

عکس - رضا خطیر

* * * * * * *

- دیدید یا شنیدید نظریات مختلف را درباره ی حافظ؟
یکی می گوید مادیگرا بوده است، کس دیگر می گوید روشنفکر، کس دیگر می گوید زردشتی ... بقولی هر کسی از ظن خود شد یار من.
ولی یک مقاله ی جالب خواندم از آقای« داریوش آشوری » که بسیاری ازین ابهامات را پاسخ داده ست.
اگر خواستید بخوانیدش

دکلمه
زان می عشق کز پخته شودهرخامی
گر چه ماه رمضان است بیاور جامی
دنباله ...

2005-10-09T16:46:00.000-07:00

بيمارستان امام، بخش بيماران سرطانی
هيچ چيز برای يك پدر سختر از ديدن فرزند در حال مرگش نيست
عکس از-
آرش خاموشی

* * * * * * *

تو که گریه می کنی
جاده چکه می کند
و تمام راهها لغزنده می شوند
راه بازگشتن نیست
در انتهای این راه
مردی با بیلش
برایم گور می کَند.
شعر از-
فریاد شیری

2005-10-06T15:54:00.000-07:00

[ نقشها :
دهان
بازرس ]

حرکت: [ حرکت بازیگراصلی ] محدود می شود به بالا بردن دستها و پایین انداختن آنها در دوسوی بدن، به شکلی که حالت استیصال و ترحم را نشان می دهد. این حرکت به تدریج کم می شود و در بار سوم به سختی قابل رؤیت است. سکوت آنقدر طولانی هست که دهان بتواند صرف انرژی برای اثبات وجود شخص سوم را کنار بگذارد و قدری آرام بگیرد.
صحنه تاریک بجز دهان، در انتهای صحنه، سمت راست، حدود بیست سانتیمتر بالاتر ازسطح صحنه، نور ضعیفی از پایین بردهان، بقیه ی چهره در تاریکی. میکروفن نامرئی.
در جلوی صحنه، سمت چپ، بازرس ایستاده، با هیکلی بزرگ، جنسیت نامشخص، از سر تا پا پوشیده در قبای گشاد کلاه دار سیاهرنگی، نور ضعیفی بر هیکلش، بر سکویی نامرئی با ارتفاع تقریباً ده سانتیمتر، حالت ایستادنش نشان می دهد که به شکل اریب در صحنه قرار گرفته، همه ی توجهش معطوف به دهان. تمام مدت بی حرکت زل زده، مگر چهار حرکت کوتاه که در متن به آن اشاره شده است.( ب )
با ضعیف شدن نور سالن، صدای دهان نامفهوم از پس پرده شنیده می شود. سالن در تاریکی فرو می رود. صدا همچنان نامفهوم از پس پرده به گوش می رسد، ده ثانیه. با باز شدن پرده عبارتهایی از متن به دلخواه گفته می شود، تا اینکه پرده کاملا باز وهمه ی توجه به سوی دهان معطوف می شود.

دهان :

افتاد بیرون... تو این دنیا... این دنیا ... فسقلی ... پیش از اینکه ... تو یه سوراخ – ... چی؟... دختر؟... آره ... یه دختر فسقلی ... تو این ... اومد تو این ... قبل از موعدش ... سوراخ خدا زده ... به اسم ... به اسم ... حالا مهم نیست ... والدین ناشناخته ... هرگز نشنیده ... پسره غیبش زد ... دود شد ... هنوز شلوارشو نبسته بود ... دختره هم همینطور ... هشت ماه بعد ... تقریباً وقت دردش ... پس هیچ عشقی ... نجاتش نداد ... نه از اون عشقهائی که بطور معمول ... تو خوابگاه ... نثار بچه ی زبون بسته ... نه ... از هیچ نوعش، حتا ذره ای ... اصلاً عشقی نبود ... نه اونموقع، نه بعدش ... همون رابطه های تیپیک ... چیز قابل ذکری نیست تا شصت که دیگه— ... چی؟... هفتاد؟... خدای بزرگ!... تا حوالی هفتاد... توی مزرعه به گشت و گذار... بی هدف ... دنبال گل گاوزبون ... تا یه توپ درست کنه ... چند قدم، بعدش توقف ... به فضای خالی زل زدن ... بعدش ادامه ... چند قدم دیگه ... توقف و دوباره زل زدن ... اینور و اونور گشتن ... تا یه دفعه... کم کم ... همه چی خاموش می شه ... همه ی اون روشنی در سپیده دم ماه آوریل ... و یه دفعه می بینه که در کجاست، در– ... چی؟... کی؟... نه! ... اون! ... اون دختر!

( مکث و حرکت یکم )

یه دفعه دید تو تاریکیه ... حالا اگر نه دقیقاً ... بی حس ... بی حس ... برا اینکه هنوز صدای ... به اصطلاح ... وزوز می شنید ... تو گوشها ... و پرتو نوری اومد و رفت ... اومد و رفت ... مثل نوری که از ماه باشه ... در عبور ... مثل وقتی که ماه می ره پشت ابرا و می آد بیرون ... اما خیلی گنگ ... احساس ... احساس خیلی گنگ ... نمی دونست ... در چه حالتی بوده ... فکرشو بکن! ... دختر در چه حالتی بوده! ( ب ) ... آیا ایستاده ... یا نشسته ... یا زانو زده ... یا دراز کشیده ... اما مغز هنوز ... هنوز ... تا اندازه ای ... برای اینکه اولین فکری که به ذهنش رسید ... آخ خیلی بعدش ... یه دفعه برقی زد ... طوری که اون تربیت شده بود ... با بقیه ی بچه های بی سرپرست ... که بایست ایمان می آورده ... به خدایی ... ( خنده ی کوتاه ) بخشنده و بزرگ ... ( خنده ی بلند ) ... اولین فکری که به ذهنش رسید ... آخ خیلی بعدش ... یه دفعه برقی زد ... اون دختر داشت مجازات می شد ... به خاطر گناهاش ... یه سری از اون گناهها... اینم باز یه مدرک دیگه ... اگر مدرکی لازم باشه ... از ذهنش گذشت ... یکی بعد از دیگری ... بعدش به عنوان یه فکر احمقانه ولش کرد ... آخ خیلی بعدش ... که این فکر رو ول کرد ... یه دفعه فهمید ... کم کم فهمید ... که اذیت نمی شه ... فکرشو بکن! ... اذیت نمی شه! ... گرچه نمی تونست به یاد بیاره ... همینطوری ... که چه موقعی کمتر اذیت شده ... البته مگر اینکه اصلاً ... برای درد کشیدن خلق شده ... هه! ... فکر می کردن که درد می کشیده ... درست همون زمان ناجور ... در زندگیش ... که دیگه باید زمان لذت بردن می بود ... و اون در واقع ... هیچ لذتی نمی برد ... دریغ از یه ذره ... که البته در این صورت ... اون ایده ی مجازات ... برای این یا اون گناه ... یا برای همه شون ... یا بی هیچ دلیل مشخصی ... بخاطر خود مجازات ... چیزی که اون خوب می فهمید ... ایده ی مجازات ... که اول به فکرش رسید ... چون اینطور تربیت شده بود ... با بقیه ی بچه های بی سرپرست ... که ایمان داشته باشه به یک ... ( خنده ی کوتاه ) خدای ... ( خنده ی بلند ) بخشنده و بزرگ ... اول به فکرش رسید ... بعدش ول کرد ... برای اینکه احمقانه بود ... شاید هم زیاد احمقانه نبود ... به هر حال ... همینطور ادامه ... همه ی اون ... بیخودی تو فکر رفتن ... تا فکر و خیال بعدی ... آخ خیلی بعدش ... یه دفعه روشن شد ... واقعاً خیلی احمقانه اما— ... چی؟ ... وزوز؟ ... آره ... تمام مدت وزوز ... به اصطلاح ... تو گوشها ... اگر چه راستش ... اصلاً ... نه تو گوشها ... تو جمجمه ... یه صدای غرش خفه تو جمجمه ... و تمام مدت این پرتو یا نور ... مثل نور ماه ... شاید هم نه ... قطعاً نه ... همیشه همون نقطه ... گاهی روشن ... گاهی تار ... اما همیشه همون نقطه ... طوریکه هیچ ماهی نمی تونست ... نه ... هیچ ماهی ... همه ش بخشی از همون آرزوی ... آزار دادن ... گر چه در واقعیت ... یه ذره هم ... دردی نداشت ... تا حالاش... هه! ... تا حالا ... این فکر دیگه ... آخ خیلی بعدش ... یه دفعه برقی زد ... خیلی احمقانه س اما واقعاً همین تیپی بود ... یه جورایی ... خوب می بود که یک ... آخ و اوخی می کرد ... گاه و بیگاه ... ولی نمی تونست خودشو پیچ و تاب بده ... مثل وقتایی که واقعاً درد داره ... اما نمی تونست ... نمی تونست خودشو راضی کنه ... اشکالی در کارش بود ... ناتوان در فریب دادن ... یا ماشین ... بیشتر مثل دستگاه ... که وصل نباشه ... هرگزپیام رو نمی گرفت ... یا جونی نمونده بود برای پاسخ دادن ... مثل گنگها ... صداش در نمی اومد ... هیچ صدایی ... هیچ نوع صدایی ... مثلاً نه فریادی برای کمک ... حتا اگه دلش می خواست ... فریاد بزن ... ( فریاد می زند. ) ... بعدش گوش کن ... ( سکوت ) ... دوباره فریاد بزن ... ( دوباره فریاد می زند. ) بعدش دوباره گوش کن ... ( سکوت ) نه ... ولش کرد ... سکوت مطلق، عین قبرستون ... هیچ جا— ... چی؟ ... وزوز؟ ... آره ... سکوت مطلق، بجز اون وزوز ... به اصطلاح ... هیچ جاش تکون نمی خورد ... تکونی که حس کنه ... تنها پلک چشمهاش ... احتمالاً ... گاه و بیگاه ... جلو نور رو می گرفتن ... بهش می گن واکنش ... هیچ نوع حسی ... بجز پلکها ... حتا در بهترین اوقات ... چه کسی اونها رو حس می کنه؟ ... بازشدن ... بسته شدن ... همه ی اون رطوبت ... اما مغز هنوز ... هنوز به حد کافی ... آخ هنوز خیلی! ... در این مرحله ... در کنترل ... تحت کنترل ... که بتونه حتا اینو زیر پرسش ببره ... چون اون صبح آوریل ... اینجور استدلال می کرد ... اون صبح آوریل ... چشماش خیره شده بود ... ناقوسی از دوردست ... ( ب ) همینطور که با اشتیاق داشت به طرفش می رفت ... چشماش خیره شده بود ... مبادا که گمش کنه ... همه ش نرفته بود ... همه ی اون نور ... همینجوری خودش ... بدون چیزی ... چیزی ... از طرف اون دختر ... وغیره ... و همینطور استدلالها ... پرسشهای بیهوده ... و همه بیحرکت مثل مرده ها ... سکوتی شیرین، عین قبرستون ... که یه دفعه ... کم کم... او فهمـ — ... چی؟ ... وزوز؟ ... آره ... همه چیز در سکوت مطلق بجز اون وزوز ... تا یه دفعه فهمید ... واژه ها دارن— ... چی؟... کی؟ ... نه! ... اون ... اون دختر ...

( مکث و حرکت دوم )

فهمید ... واژه ها دارن میان ... فکرشو بکن! ... واژه ها داشتن می اومدن ... صدایی که اول تشخیصش نداد ... تا مدتها بعد از اینکه به گوش رسید ... آخرش ولی مجبور شد قبول کنه ... صدای کس دیگه ای نمی تونست باشه ... جز خودش ... بعضی مصوتها ... که هیچ جای دیگه ای ... نشنیده بود ... جوری که مردم زل می زدن ... به ندرت پیش می اومد ... یک یا دوبار در سال ... عجیب اینکه همیشه تو زمستون ... بی اینکه بفهمن به اون دختر زل می زدن ... و حالا این جریان آب ... جریان پیوسته ... اون که هرگز ... بر عکس ... عملاً لالمونی ... همه ی زندگیش ... چه طاقتی داشت! ... حتا خرید ... رفتن برای خرید ... مرکز خرید، شلوغ ... سوپرمارکت ... تنها لیستو تحویل دادن ... با ساک ... ساک خرید سیاه رنگ کهنه ... بعدش اونجا ایستادن و صبر کردن ... چقدر؟ خدا می دونه! ... میون اون همه ازدحام ... بی حرکت ... زل زدن به فضایی تهی ... دهنش طبق معمول نیمه باز ... تا اینکه دوباره تو دستش بود ... ساک دوباره برمی گشت تو دستش ... بعدش پرداخت کردن و رفتن ... بدون خداحافظی ... چه طاقتی داشت! ... و حالا این جریان ... حتا نصفش هم نمی شد گرفت ... حتا یک چهارمش هم نه ... چه می دونست ... چی داشت می گفت ... فکرشو بکن! ... نمی دونست چی داشت می گفت! ... تا اینکه شروع کرد ... به فریب خودش ... که اصلاً مال اون نیست ... صدای اون نیست اصلاً ... حتماً موفق می شد ... لازم داشت ... داشت موفق هم می شد ... بعد از تلاشهای طولانی ... تا وقتی که یه دفعه حس کرد ... کم کم حس کرد ... لباش تکون می خوره ... فکرشو بکن! ... لباش تکون می خوره! ... جوری که البته تا اونموقع هرگز ... و نه تنها لبها ... گونه ها ... آرواره ها ... همه ی چهره ... همه ی اون- ... چی؟ زبان؟ ... آره ... زبان توی دهن ... همه ی پیچ و تابهایی که بدون اونها ... حرف زدن امکان نداره ... و با این وجود معمولاً ... اصلاً حس نمی شه ... اونقدر زیاد آدم حواسش ... به چیزی می ره که گفته می شه ... که همه ی هستی ... وابسته به واژه هایی می شه که به زبون می آد ... طوری که نه تنها اون می بایست ... اون دختر ... نه تنها می بایست ... تسلیم می شد ... می پذیرفت که تنها مال خودش ... تنها صدای خودش ... بلکه این فکر زشت دیگه رو هم ... آخ خیلی بعدش ... یه دفعه برقی زد ... حتا زشت تر ... اگه بشه گفت ... که حس داشت برمی گشت ... فکرشو بکن! ... حس داشت برمی گشت! ... اول از بالا ... بعدش به پایین جریان داشت ... همه ی دستگاه ... اما نه ... ولش کن ... تنها دهن ... تا حالا ... هه! ... تا حالا ... بعدش فکر ... آخ خیلی بعدش ... یه دفعه روشن شد ... دیگه نمی شه ادامه داد ... همه ی این ... همه ی اون ... جریان پیوسته ی ... به زحمت می شد شنیدش ... یا ازش سر در آورد ... و فکرهای خودش ... ازشون سر در بیاره ... همه- ... چی؟ ... وزوز؟ ... آره ... همه ی مدت وزوز ... به اصطلاح ... همه ش باهم ... فکرشو بکن! ... انگار همه ی بدن ناپدید شده ... تنها دهن ... لبها ... گونه ها ... آرواره ها ... هرگز- ... چی؟... زبان؟... آره ... لبها ... گونه ها ... آرواره ها ... زبان ... یه لحظه هم آروم نمی گرفت ... دهن داغ کرده بود ... جریان واژه ها ... توی گوشش ... عملاً توی گوشش ... نصفشو نمی شه گرفت ... حتا یک چهارمشو ... معلوم نبود چی داشت می گفت ... و نمی تونه قطع کنه ... قطع نمی کنه ... اون که یه لحظه پیش ... همین یه لحظه ... نمی تونست صدایی در بیاره ... هیچ نوع صدایی ... حالا نمی تونه قطع کنه ... فکرشو بکن! ... نمی تونه جریانو قطع کنه ... و همه ی مغز در حال التماس ... چیزی تو مغز التماس می کنه ... به دهن ... التماس می کنه که ببنده ... یه لحظه نفس تازه کنه ... حتا شده برای یه لحظه ... و پاسخی نده ... مثل اینکه نشینده باشه ... یا نمی تونست ... نمی تونست یه ثانیه نفس تازه کنه ... چه جنونی ... همه ی اون با هم ... به زحمت می شه شنید ... به هم ربطش داد ... و مغز ... با خودش پرت و پلا می گه ... سعی در اینکه مفهومی بهش بده ... یا اینکه قطعش کنه ... یا در گذشته ... گذشته رو زنده کنه ... فلاش بکهایی ... از همه ی لحظه ها ... اکثراً موقع راه رفتن ... همه ی زندگیش در حال راه رفتن ... روز از پس روز ... چند قدم و بعدش توقف ... به فضایی تهی زل زدن ... و بعد ادامه ... چند قدم دیگه ... توقف و دوباره زل زدن ... بی هدف چرخیدن ... روز از پس روز ... یا وقتی که گریه کرد ... تنها وقتی که می تونست به یاد بیاره ... از زمانی که بچه ی شیرخوره بود ... خب باید گریه کرده باشه ... به عنوان بچه ی شیرخوره ... شاید هم نه ... حیاتی نبوده ... تنها گریه ی زمان تولد ... تا راه بیفته ... نفس کشیدن ... و دیگه نه تا... حالا ... که عجوزه ی پیری شده ... نشسته زل زده به دستش ... کجا بود؟ ... مزرعه کروکر ... ( ب ) یه شب تو راه خونه ... خونه! تپه ی کوچکی در مزرعه ی کروکر ... هوا دیگه داشت تاریک می شد ... نشسته زل زده به دستش ... تو دامنش ... کف دستش رو به بیرون ... یه دفعه دید که مرطوب شده ... کف دست ... احتمالاً اشکها ... احتمالاً اشکهاش ... تا کیلومترها اونطرف تر کسی نبود ... هیچ صدایی ... فقط اشکها ... نشست و تماشا کرد که چه جور خشک می شن ... در یک ثانیه تموم شد ... یا چنگ انداختن به آخرین تخته پاره ... ( ب ) مغز ... سوسویی می زد و رو به خاموشی می رفت ... چنگی انداختن و ادامه ... چیزی نبود ... سراغ بعدی ... به بدی صدا ... بدتر ... کمی مفهوم ... همه ش با هم ... نمی شه- ... چی؟ وزوز؟ ... آره ... تمام مدت وزوز ... غرشی خفه مثل آبشار ... و پرتو ... سوسویی ... خاموش و روشن ... شروع به حرکت در اطراف ... مثل پرتو ماه اما نه ... همه ی بخشها مثل هم ... حواست به اون هم باشه ... گوشه ی چشم ... همه ش با هم ... نمی شه ادامه داد ... خدا عشقه ... اون بخشیده می شه ... بازگشت به مزرعه ... آفتاب صبح ... آوریل ... چهره رو تو علفها فرو بردن ... هیچ چیز جز چکاوکها ... همینطور ادامه ... چنگ انداختن به آخرین تخته پاره ... به زحمت شنیدن ... واژه ی غریب ... کمی درکش کردن ... انگار همه ی بدن ناپدید بشه ... تنها دهن ... چه جنونی ... و نمی تونه قطع کنه ... نمی شه قطعش کرد ... چیزی که اون- ... چیزی که اون می بایست - ... چی؟... کی ... نه! ... اون!

( مکث و حرکت سوم )

چیزی که اون می بایست- ... چی؟ ... وزوز؟ ... آره ... تمام مدت وزوز ... غرش خفه ... در جمجمه ... و پرتو ... در چرخش به دور و بر ... بی درد ... تا حالا ... ها! ... تا حالا ... بعدش فکر ... آخ خیلی بعدش ... یک دفعه روشن شد ... شاید چیزی که اون می بایست ... می بایست ... بگه ... می تونست این باشه؟ ... چیزی که اون می بایست ... بگه ... فسقلی پیش از زمانی که ... اون سوراخ خدا زده ... هیچ عشقی ... ولش کن ...همه ی زندگیش لالمونی ... در واقع لالمونی ... چه طاقتی داشت! ... اون موقع تو دادگاه ... چی داشت که از خودش بگه ... مجرم یا بی گناه ... بایست زن ... حرف بزن زن ... اونجا ایستاد، زل زده به فضا ... دهن نیمه باز، طبق معمول ... منتظر که بیان ببرنش ... خرسند از دستی که بازوش رو ... حالا این ... چیزی که اون باید می گفت ... می تونست این باشه؟ ... چیزی که دلش می خواست بگه ... این بود که چطور ... چطور اون دختر ... چی؟ ... بوده؟ ... آره ... چیزی که دلش می خواست بگه این بود که چطوری بوده ... اون چطور زندگی کرده ... زندگی کرده و کرده ... خواه مجرم، خواه بی گناه ... همینطور زندگی کرده ... تا شصت سالگی ... چیزی که- ... چی؟ ... هفتاد؟ ... خدای بزرگ! ... زندگی کرده و کرده تا هفتاد سالگی ... چیزی که اون خودش نمی دونست ... نمی دونست که شنیده ... بعد بخشوده ... خدا عشقه ... رحم و شفقت ... هر صبح تازه ... بازگشت به مزرعه ... صبح آوریل ... چهره درعلفها ... هیچ چیز جز چکاوکها ... اینو بگیر و برو ... و ادامه بده ... یه چند تای دیگه- ... چی؟ ... اون هم نه؟ ... به اون ربطی نداره؟ ... چیزی نیست که بتونه بگه؟ ... خیلی خب ... هیچ چیزی نیست که بتونه بگه ... یه چیز دیگه رو امتحان کن ... به چیز دیگه ای فکر کن ... آخ خیلی بعدش ... یه دفعه برقی زد ... اون هم نه ... خیلی خب ... دوباره یه چیز دیگه ... همینطور ادامه ... تا آخر سر پیداش کرد ... فکر به همه چیز ... به قدر کافی ادامه ... بعد بخشوده ... بازگشت به- ... چی؟ ... اون هم نه؟ ... به اون هم ربطی نداره؟ ... چیزی نیست که بتونه بهش فکر کنه؟ ... خیلی خب ... چیزی نیست که بتونه بگه ... چیزی نیست که بتونه بهش فکر کنه ... چیزی نیست که- ... چی؟ ... کی؟ ... نه! ... اون!

( مکث و حرکت چهارم )

فسقلی ... افتاد بیرون قبل از اینکه وقتش بشه ... سوراخ خدا زده ... هیچ عشقی ... حالا ولش ... همه ی زندگیش بی حرف و گفتگو ... در واقع بی حرف و گفتگو ... حتا با خودش ... هرگز صدایی بلند نکرد ... اما نه کاملاً ... گاهی وقتها میلی مفرط ... یک یا دو بار در سال ... عجیب اینکه همیشه زمستون ... شبهای دراز ... ساعتهای تاریکی ... یه دفعه میلی مفرط ... به گفتن ... بعد پریدن تو بغل اولین کسی که پیداش شد ... تو نزدیک ترین مستراح ... شروع به خالی کردن ... جریان پیوسته ... خل بازی ... نصف مصوتها اشتباه ... هیچکس نمی تونست دنبال کنه ... تا اینکه دید چه جور بهش دارن زل می زنن ... بعدش تا حد مرگ خجالت کشیدن ... بازخزیدن به ... یک یا دوبار در سال ... عجیب اینکه همیشه زمستون ... ساعتهای طولانی تاریکی ... حالا این ... این ... سریعتر و سریعتر ... واژه ها ... مغز ... مثل دیوونه ها ... اینجا و اونجا سوسویی زدن ... سریع چنگی انداختن وادامه ... هیچ چیزی نیست ... یه جای دیگه ... یه جای دیگه رو امتحان کن ... همه ی مدت التماس چیزی رو کردن ... چیزی توش که التماس می کنه ... التماس برای قطع همه ی این ... بی هیچ جوابی ... دعاهای بی پاسخ مانده ... یا نشینده ... بیش از حد آهسته ... و همینطور ادامه ... ادامه بده ... تلاش ... نمی دونست چی ... برای چی داره تلاش می کنه ... تلاش برای چی ... انگار همه ی بدن ناپدید شده ... تنها دهن ... همینطور ادامه ... ادامه- ... چی؟ ... وزوز؟ ... آره ... همه ی مدت وزوز ... غرش خفه مثل آبشار ... در جمجمه ... و پرتو ... دور و بر ُسک زدن ... بی درد ... تا حالا ... هه! ... تا حالا ... همه ی اون ... ادامه بده ... بی خبر از اینکه چی ... اون زن داشت چی- ... چی؟ ... کی؟ ... اون! ... نه! ... اون زن!

( مکث )

داشت برای چی تلاش می کرد ... تلاش برای چی ... مهم نیست ... ادامه بده ...

( پرده کم کم پایین می آید. )

آخرش پیداش کرد ... بعدش بازگشت ... خدا عشقه ... شفقت و رحم ... هر صبح تازه ... بازگشت به مزرعه ... صبح آوریل ... چهره در علفها ... هیچ چیز جز چکاوکها ... همینو بگیر و برو-

( پرده می افتد. سالن نیمه تاریک است. صدا از پشت پرده هنوز نامفهوم به گوش می رسد، ده ثانیه، با خاموش شدن نور در سالن، قطع می شود.)

ساموئل بکت

2005-09-25T14:46:00.000-07:00

هرکسی دو نفر است. نمی‌ خواهم بگويم خاک و خدا ... يا شيطان و الله که دو عنصر متناقض ساختمان آدمی‌ اند ... اما اين حرف ديگری است. هر اروپايی دو تن است: يک پاسکال و يک دکارت، در هر مسلمانی يک بوعلی و يک بوسعيد زندگی می ‌کند، زندگی و نه جنگ. در هر من چينی کنفسيوس و لائوتزو با هم در کشمکش اند ... مگر نه انسان يک عالم صغير است؟ پس شرق و غرب را در خويشتن خود داراست و انسان عبارت است از يک ترديد، يک نوسان دائمی. هر کسی يک سراسيمگی بلاتکليف است. يک دانته‌ی آواره و بی‌ سامان در هيچستان نامعلوم برزخ تا ناگهان بر سر راه ويرژيلی قرار گيرد تا او را به غرب براند و به راه دکارت، کنفسيوس، ارسطو ... يا بئاتريسی و او را به شرق کشاند و ...

اما گاه معجزه ای در يک زندگی سرمی‌ زند. کسی که از برزخ بلاتکليفی از پوچی نوسان و يا رنجهای بی ‌ثمر ترديد، به غرب خويش افتاده است و در آنجا سر و سامانی يافته و کاخی برافراشته و جايگاهی معتبر و رفيع دارد، ناگهان صاعقه ای بر سرش فرو می ‌کوبد و در يک حريق، يک انقلاب شگفت، يکباره افقهای پيش نظر، ديگر می‌ شود و آسمان بالای سر ديگر می ‌شود و هوای دم زدن ديگر و نگاه ديگر و دل ديگر و خيال ديگر و ... جهان هستی، و حتی خدا ديگر می ‌شود ... و تولدی ديگر و عمری ديگر ...

شمس چنين صاعقه‌ای بود بر سر مولوی که در مغرب خويش به مرادی رسيده بود.

چنان مستم چنان مستم من امروز
که از چنبر برون جستم من امروز
چنان چیزی که در خاطر نیاید
چنانستم چنانستم من امروز
به جان با آسمان عشق رفتم
به صورت گر درین پستم من امروز
گرفتم گوش عقل و گفتم ای عقل
برون رو کز تو وارستم من امروز
بشوی ای عقل دست خویش از من
که در مجنون بپیوستم من امروز
به دستم داد آن یوسف ترنجی
که هر دو دست خود خستم من امروز
چنانم کرد آن ابریق پر می
که چندین خنب بشکستم من امروز
نمی دانم کجایم لیک فرخ
مقامی کندرو هستم من امروز
بیامد بر درم اقبال نازان
ز مستی در برو بستم من امروز
چو واگشت او پی او می دویدم
دمی از پای ننشستم من امروز
چو نحن اقربم معلوم آمد
دگر خود را بنپرستم من امروز
مبند آن زلف شمس الدین تبریز
کچون ماهی درین شستم من امروز

* * * * * * *

دام دگر نهاده ام، تا که مگر بگیرمش
آنک بجست از کفم، بار دگر بگیرمش
آنک به دل اسیرمش، در دل و جان پذیرمش
گر چه گذشت عمر من، باز ز سر بگیرمش
دل بگداخت چون شکر، باز فسرد چون جگر
باز روان شد از بصر، تا به نظر بگیرمش
راه برم به سوی او شب، به چراغ روی او
چون برسم به کوی او، حلقه ی در بگیرمش
درد دلم بتر شده، چهره ی من چو زر شده
تا ز رخم چو زر بَرَد، بر سر زر بگیرمش
گر چه کمر شدم چه شد؟، هر چه بتر شدم چه شد؟
زیر و زبر شدم چه شد؟، زیر و زبر بگیرمش
تا به سحر بپایمش، همچو شکر بخایمش
بند قبا گشایمش، بند کمر بگیرمش
خواب شدست نرگسش، زود درآیم از پسش
کرد سفر به خوابِ خوش، راهِ سفر بگیرمش

2005-09-19T14:44:00.000-07:00

باکره ای آبستن شده
پسری بدنیا خواهد آورد
و او را « عمانوئیل » خواهند نامید.

عمانوئیل یعنی :
« خدا با ما » است.

2005-09-13T15:53:00.000-07:00

[ اینک چون من نزد بنی اسرائیل برسم و بدیشان گویم خدای پدران شما مرا نزد شما فرستاده است و از من بپرسند که نام او چیست بدیشان چه گویم؟ خدا به موسی گفت: هستم آنکه هستم و گفت به بنی اسرائیل بگو اهیه( هستم ) مرا نزد شما فرستاد. ]
خروج، 14-13: 3

2005-09-11T14:11:00.000-07:00

هر شب، همه چیز، در تاریکی فرومی ریزد.
ولی هیاهوی این ریزش برایش باقی می ماند.
و این طنین چنان است که گویی همه چیز از سرگرفته می شود.
در واقع،
روز بعد، با خنکای سپیده دم،
در میان عمارتهای کوتاه نو، در میان آتشهایی
که از شیشه های بزرگ سپید و زرد برمی خیزد،
زندگی، مردانه در برابر زمان می ایستد،
همچون زنی که در برابر مرد قرار می گیرد
در انتظار آنکه در برگرفته شود و ستایش شود
تا بتواند مادر شود و به تنهایی آواز سر دهد.
[ ریتسوس ]

به رفیق میگم خیلی در هم مینویسی باید وقت گذاشت دقت کرد تا متوجه شد چی نوشتی ولی قشنگه.
میگه من این سیاستمه اگه معمولی بنویسم طرف یه نگاه سرسری میندازه و میره پی کارش ولی اینطوری دقت میکنه هم در نوشته هم در ترکیب رنگها هم در خود کار و بیشتر میخوام سعی کنم خط بصورت نقاشی باشه.
میگم ولی من متوجه نشدم چی نوشتی تا اون خط اول شعر رو دیدم بعد فهمیدم.
جالبه.

- مسیحا

2005-09-08T15:26:00.000-07:00

به گفته[ ساموئل بکت ]
[ همه ی صداهای مرده
همه ی آنها با هم سخن می گویند
هر یک از آنها با خود
آنها چه می گویند؟
از زندگیشان می گویند
اینکه زندگی کرده اند برایشان بس نیست
باید از آن بگویند.]

حالا حکایته منه مثه یه مرده ام، زندگی ملال آور و خسته کننده چیزی جز روز مرگی نیس، مرگ هم یه تعریف بیشتر نداره حالا هی بخوای هر روز با لغات جورواجور و تازه تعریفش کنی تکرار بیهوده گوئیست.
حالا میآم نمیآم، سکوت و خاموشی لذت دیگه ئی داره.
تشکر از رفیق که یه وقتائی خطی[ عجب خطی ] دکلمه ئی میفرسته، خب وبلاگش بوده دلبستگی بیشتری داره.

ای دل ز جفای یار مندیش | در نه قدم و ز کار مندیش
جوینده دُر ز جان نترسد | گُل می طلبی ز خار مندیش
با پنجه شیر پنجه می زن | از کام و دهان مار مندیش
مردانه به کوی یار درشو | از خنجر هر عیار مندیش
گر نیل وصال یار باید | از گفتن ننگ و عار مندیش
چون با تو بود عنایت یار | گر خصم بود هزار مندیش
چون یافته ای جمال او را | از گشتن سنگسار مندیش
منصور تویی بزن اناالحق | تسلیم شو و ز دار مندیش
عطار تویی چو ماه و خورشید | درتاب ز هر غبار مندیش

- مسیحا

2005-09-06T14:14:00.000-07:00

2005-09-02T16:13:00.000-07:00

2005-08-31T14:18:00.000-07:00

...
شکسته بسته تاریها،
برای عشقبازیها
بگویم،
هر چه من گویم،
شهی دارم که بستاند.

2005-08-28T13:54:00.000-07:00

[ چون خود را بدست آوردی خوش می رو. اگر کسی دیگر را یابی دست به گردن او درآور، و اگر کسی دیگر نیابی دست به گردن خویشتن درآور. چنانکه صوفی هر بامداد نواله ای در آستین نهد، و روی در آن نواله کند و گوید - اگر چیزی دیگر یافتم تو رَستی، وگرنه تو به دستی.]

حکایت ما
نه خودمون رو پیدا میکنیم نه ترا
فقط خیالت نواله ذهن ماست.

- مسیحا

2005-08-24T15:11:00.000-07:00

واقعن راست میگه
آفرین به اینی که عطار گفته و آفرین به تو ای رفیق که اونو خط کردی.
آخه آدم از این زمینی که زندانشه، از زندان چی میتونه سوغاتی ببره، زندان چه سوغاتی داره؟
جز درد رنج سیاهی تنایی تنایی تنایی ..............

- مسیحا

2005-08-21T13:57:00.000-07:00

با این خط و دکلمه جالبی که رفیق فرستاده من واقعن دیگه نمیدونم چی بنویسم ولی چرا یه چیزایی باید بنویسم
اول معنی این جمله عربی که خط کرده
[ رکعان فی العشق لایصح وضوء هما الا بالدم
نماز عشق دو رکعتست که وضوی آن جز به خون درست نیاید ]

عطار در تذکرة الاولیاء میگه:
[ درویشی در پای دار از حلاج پرسید عشق چیست؟
گفت - امروز بینی، فردا و پس فردا.
آنروزش بکشتند و دیگر روز بسوختند و سوم روزش به باد دادند.]

حتمن میدونید حلاج مرشد عطار بود، افلاکی در مناقب العارفین از قول مولوی میگه:
[ روزی مولوی اصحاب را فرمود - از رفتن من هیچ مترسید و غمناک مشوید که نور حسین بن منصور حلاج بعد از صد و پنجاه سال بر روح فریدالدین عطار تجلی کرد و مرشد او شد. در هر حالتی که باشید با من باشید و مرا یاد کنید تا من خود را به شما بنمایم.]

پیر ما وقت سحر بیدار شد
از در مسجد بر خمار شد
از میان حلقه مردان دین
در میان حلقه زنار شد
کوزه دُردی به یکدم درکشید
نعره ای در بست و دُردی خوار شد
چون شراب عشق در وی کار کرد
از بد و نیک جهان بیزار شد
اوفتان خیزان چو مستان صبوح
جام می بر کف سوی بازار شد
غلغلی در اهل اسلام اوفتاد
کای عجب این پیر از کفار شد
هر کسی میگفت کین خذلان چبود
کان چنان پیری چنین غدار شد
هر که پندش داد بندش سخت کرد
در دل او پند خلقان خار شد
خلق را رحمت همی آمد بر او
گرد او نظارگی بسیار شد
آنچنان پیر عزیز از یک شراب
پیش چشم اهل عالم خوار شد
پیر رسوا گشته مست افتاده بود
تا از آن مستی دمی هشیار شد
گفت اگر بدمستییی کردم رواست
جمله را می باید اندر کار شد
شاید ار در شهر بدمستی کند
هر که او پُردل شد و عیار شد
خلق گفتند این گدایی کشتنیست
دعوی این مدعی بسیار شد
پیر گفتا کار را باشید هین
کین گدای گبر دعوی دار شد
صد هزاران جان نثار روی آنک
جان صدیقان برو ایثار شد
این بگفت و آتشین آهی بزد
وانگهی بر نردبان دار شد
از غریب و شهری و از مرد و زن
سنگ از هر سو برو انبار شد
پیر در معراج خود چون جان بداد
در حقیقت محرم اسرار شد
جاودان اندر حریم وصل دوست
از درخت عشق برخوردار شد
قصه آن پیر حلاج این زمان
انشراح سینه ابرار شد
در درون سینه و صحرای دل
قصه او رهبر عطار شد

- مسیحا

2005-08-15T14:37:00.000-07:00

میگه[ جایی که مرگ یکتا در زندان حیات و یگانه تجمل زندگیست، و اندوخته یه عمر بایست صرف مزد گورکن و نعش کش و گل و صف عزاداران بشه، تا مبادا متوفی گمنام بمونه و گرفتار آخرین بی آبرویی تدفین در گورستان فقرا.]

میگم آره رفیق،
اون اندوخته یه عمرش رو میده تا گمنام نمونه گمنام نره
ما چی میدیم؟ دلمونو. دلبسته میشیم دلبسته این مرده و اون مرده، دلبسته یه تکه جا یه تکه سنگ یه تکه خاک، این سختره.
چه اینجا باشی چه اونوره آبها، وقتی ازت میپرسن خاکت کجاس اولین چیزی که تو ذهنت میشینه همون یه تکه جا یه تکه سنگ یه تکه خاکه، برگ برگه آلبومه ذهنت پره از عکسه رفته ها، میراث گذشته و حال.
شاید گابریل گارسیا مارکز حق داشته باشه که میگه هر جا مرده ای داشته باشی همونجا سرزمینته میگی خاکم اونجاست به اونجا تعلق دارم. با این همه ولی من میگم بهتره آدم به زنده ها دل ببنده، اونچیزی که میتونی حسش کنی لمسش کنی و برعکس.

خیلی طول داد تا باز نوشتم یه هفته ای فکر کنم شد آخه یه قسمت باید از آمریکا بیاد یه قسمت از هند و یه قسمت از اینجا، بعد باید دکلمه ها با آهنگ میکس بشن و کارای دیگه. منم وقتو حوصله ندارم گاهیکه وقت و حوصله باشه و خستگی نباشه این چیزارو ردیف میکنم.
عجب خطی نوشته رفیق واقعن جالبه.

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست
بگشای لب که قند فراوانم آرزوست

[

نمی گفتی مرا روزی که ما را یار غاری تو
درون باغ عشق ما درخت پایداری تو

]

آن وعده که کرده ای مرا کو
اینجا من و تو وانما کو

- مسیحا

2005-08-08T13:45:00.000-07:00

شعر - أمل الجبوری
ترجمه - خسرو ناقد

میگم رفیق خطت خیلی خوب شده
میگه آره اینجا اگه وقت داشته باشم میشینم به اینکار، کشیک بیمارستان نباشم به کوچولو قول رفتن به جایی رو نداده باشم شنبه و یکشنبه بیشتره وقتم با اینکار میگذره. تازه شاگردم دارم سفارش هم از دوستان میگیرم.
میگم بابا ایول. فکر نمیکنی باید به چیزای مُمُمُهمتری تو زندگیت بپردازی؟
میگه منظورت چیه؟
میگم چیزای مهمتر[ مثل حیات، مثل حال، مثل حائر، مثل حُب، مثل حبیب، مثل حداثت، مثل حلیله، مثل مثل ...] نمیگیره، نمیخواد که بگیره.
میگم راسی من با این دو جمله آخر این شعر مشکل دارم.
میگه آره منم مشکل دارم.

- مسیحا

2005-08-06T14:04:00.000-07:00

چه میشه نوشت، چه میشه گفت؟
وقتی فکر یکی مدام تو سرته، حتا اگه تابحال ندیده باشیش ولی انگار سالیانه ساله که میشناسیش
از بی عملی خودمون باید بنویسم یا از ظلم ظالمان. اگه بخوام از ظلم ظالمان بنویسم باید بگردم دنبال علت علت علت و دست آخر میبینم تمام معلولها یه علت دارن[ خودِ ما ]، تا پذیرنده ظلم نباشه ظالمی هم نخواهد بود.
کی رو باید نصیحت کرد، خودمون یا حاکمان؟
حالا ما از زبان سعدی هم خودمون و هم حاکمان رو نصیحت میکنیم ولی من فکر میکنم بیشتر ما خودمون باید تغییر روش تغییر منش و رفتار بدیم خودمون باید بیشتر نصیحت بپذیریم و به کار بندیم تا کسی جرئت نکنه به حقوقمون تجاوز کنه.

شبی دود خلق آتشی برفروخت
شنیدم که بغداد نیمی بسوخت
یکی شکرگفت اندرآن خاک و دود
که دکان ما را گزندی نبود
جهاندیده ای گفتش ای بوالهوس
تو را خود غم خویشتن بود و بس
پسندی که شهری بسوزد به نار
اگر چه سرایت بود بر کنار
------------------------
خبر داری از خسروان عجم
که کردند بر زیردستان ستم
نه آن شوکت و پادشایی بماند
نه آن ظلم بر روستایی بماند
------------------------
------------------------
------------------------
مسیحا

2005-08-03T14:44:00.000-07:00

امروز از چیزی میخوام بنویسم که اکثر وقتا اصلن دوست ندارم در موردش فکر کنم یا حرف بزنم و اگه این مدت طولانی هم ننوشتم به این خاطر بود که فکر اون این روزا تو ذهنمه. فقط یه چیزه کوچیک یه اتفاق شنیدن مرگ یه دوست دیدن چنتا عکس یا... میتونن این فکررو در ذهن بیدار کنن[ فکر مرگ]. ناچار میشی سرت رو به کار گرم کنی تا بلکه این فکر آسوده ت بزاره ولی چن ساعت که میخوای با خودت خلوت کنی ناگهان گلوی افکارت رو میگیره و شروع میکنه به فشردن، خودش رو به یادت میاره، احساس خفگی میکنی، زندگی کردن امروز ما در ایران به این شکله[ احساس خفگی و شبح گاهگاهی مرگ که بر افکار سایه میندازه]. مرگه یکی از بیمارا، مرگه یه دوست، یاد کسی که رفته و تنها خاطراتی که ازش مونده چنتا عکسه که تو یه آلبومه قدیمی نشسن، یا دیدن چنتا عکس در اینترنت که شبیه به چیزی نیسن مگر شبیه به مرگ. آره اینطوریه که مرگ خودش رو در ذهن نقاشی میکنه، هر روز نقاشی میکنه.

بناچار رفتم سراغ مولوی، کسی که مرگ رو طوری دیگه تعریف و نقاشی کرده. نمیخوام قضاوتی کنم ولی گاهی وقتا فکر میکنم اگه بشه با فکر اون به مرگ فکر کرد یا اگه بشه با چشم و دست اون مرگ رو نقاشی کرد شاید تحمله این روزا آسونتر باشه.

به روز مرگچو تابوت من روان باشد
گمان مبر که مرا درد این جهان باشد
برای من مگری و مگو دریغ دریغ
به دوغ دیو درافتی دریغ آن باشد
جنازه ام چو ببینی مگو فراق فراق
مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد
مرا به گور سپاری مگو وداع وداع
که گور پرده جمعیت جنان باشد
فروشدن چو بدیدی برآمدن بنگر
غروب شمس و قمر را چرا زیان باشد
ترا غروب نماید ولی شروق بود
لحد چو حبس نماید خلاص جان باشد

کدام دلو فرورفت و پر برون نامد
ز چاه یوسف جان را چرا فغان باشد
دهان چو بستی ازین سوی آنطرف بگشا
که های هوی تو در جو لامکان باشد

------------------------

ز خاک مناگر گندم برآید
از آن گر نان پزی مستی فزاید
خمیر و نانبا دیوانه گردد
تنورش بیت مستانه سراید
اگر بر گور من آیی زیارت
ترا خرپشته ام رقصان نماید

زنخ بربسته و در گور خفته
دهان افیون و نقل یار خاید
بدری زان کفن بر سینه بندی
خراباتی ز جانت در گشاید
ز هر سو بانگ جنگ و چنگ مستان
ز هر کاری به لابد کار زاید
مرا حق از می عشق آفریدست
همان عشقم اگر مرگم بساید
منم مستی و اصل من می عشق
بگو از می بجز مستی چه آید

[ تشکر از رفقا
مسعود برای عکس و خط
وحید برای دکلمه اول]
مسیحا

2005-07-23T14:28:00.000-07:00

ابر اومد
بارون شد
بارون تو ناودونا جیک جیک میکرد
گنجشکا تو درختا
بعدم خورشید اومد
ابر، بارون، خورشید
بعدم رنگین کمون شد.
تو ایوون نشسه بودم
نیگاه میکردم
نیگاه نیگاه نیگاه
همه تن چشم.
بعضی چیزارو نمیشه نوشت
فقط باید به یادشون سپرد.

گفتم تو کیستی؟ گفت مراد همه
گفتم من کیستم؟ گفت مرادِ مراد

---------------------

عقل گوید شش‌جهت حدست‌وبیرون‌راه‌نیست
عشق گوید راه‌هست‌ورفته‌ام من‌بارها

---------------------

قصة‌العشق لاانفصام لها - فصمت ها هنا لسان‌القال
ما لسلمی و من بذی سلم - این جیراننا و کیف الحال
عفت الدار بعد عافیة - فاسئلوا حالها عن الاطلال
فی جمال‌الکمال نلت منی - صرف‌الله عنک عین کمال
یا برید‌الحمی حماک‌الله - مرحبا مرحبا تعال تعال
..........................

کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی
بیا که‌بی‌تو به‌جان‌آمدم ‌زغمناکی

م‌س‌ی‌ح‌ا

2005-07-19T14:24:00.000-07:00

خانم مهرانه آتشی یکی از تجربیاتش رو به قلم آورده و به تصویر کشیده، من بدون هیچ قضاوتی فقط میگم جالبه.

[ رفتم از تن عکس بگیرم
تن، تن خود و تن تنومندان
آینه‌ای را درون گود گذاشتم
گود، گود مقدس
با اجازه وارد گود مقدس شدم
جایی که شنیدم نفسم حرام است
نفس زن در زورخانه حرام است.

آینه عکس همه را نشان داد
عکس من،
عکس جوانمردی، عکس پایمردی
عکس تنومندی، عکس پهلوانی
عکس دیوار پر از عکس
عکس مرد را نشان داد.

من از آینه عکس گرفتم،
من از خودم عکس گرفتم.
من از تن عکس گرفتم
عکس تن افتاده بود در آینه
من از تن‌های رفته عکس گرفتم.

من عکس تن را گرفتم، من بی تن.]

- م‌س‌ی‌ح‌ا

2005-07-16T14:38:00.000-07:00

داشتم امروز عکسا تو کامپیوتر رفیق و عکسای قدیمی خودمو نیگاه میکردم بعد گفتم راس راسی شباهتی هس؟ آینه آوردم اینورواونور خوب نیگاه کردم نه ولی چرا بعضی جاها ------------------- بعد گفتم که چی بشه؟ بزار موقعی که پیر و تنها شدی اونوقت وقت زیاد داری تازه اونموقع هم همینو میگی که چی بشه.
یادمه اونموقع کوچیکیا مادرم بهم میگفت دوزیست. راس میگفت به آب خیلی علاقه داشتم الانم دارم عکسو نیگاه کنین. خسته شده بودم این چن ساله همه‌ش آپارتمان. حالا خونه رفیق راحتم یه حوض نسبتن بزرگ میون درختا داره شستمو آبش کردمو چن تا ماهی کوچولو هم انداختم توش بعد با لباس نشستم توش مثه یه تخته سنگ بدون حرکت. راس راسی یه تخته سنگ، گنجشکا بدون هیچ ترسی میومدن آبتنی میکردن و میرفتن ماهیا دور پاهام حلقه زده بودن اینجوری آدم حس میکنه که واقعن یه تیکه یه قطعه از طبیعته و حیرت میکنه. اونموقع که خودتی با همه چی بیگانه‌ای حتا با خودت، به گفته مولوی[آن نفسی که با خودی همچو خزان فسرده ای - آن نفسی که بیخودی دی چو بهار آیدت] بیخودی یعنی نزدیک شدن و به شکل اون چیزایی که فراموششون کردی دراومدن.
اونقدر موندم تو حوض تا خوابم برد. بیدار که شدم ماه و ستاره‌ها تو ‌آسمون نشسه بودن و یهویی همگی هجوم آوردن تو حوضو شروع کردن به آبتنی، حیرت کردم. از این چیزا باید حیرت کرد نه اتفاقاتی که تو این مملکت میوفته، سالهاست که از اتفاقاتی که تو این مملکت میوفته دیگه حیرت نمیکنم.

هر که شد محرم دل در حرم یار بماند
وانکه این کار ندانست در انکار بماند
--------------------
ازصدای‌سخن‌عشق‌ندیدم‌خوشتر
یادگاری که درین گنبددواربماند
*****************
بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید
از یار آشنا سخن آشنا شنید
--------------------
خوش‌می‌کنم‌به‌باده‌مشکین‌مشام‌جان
کز دلق پوش صومعه بوی ریا شنید
--------------------
ما باده زیرخرقه‌نه‌امروزمی‌خوریم
صد بار پیر میکده این ماجرا شنید

مسیح-ا

2005-07-08T16:34:00.000-07:00

در شهری که من بدنیا آمدم زنی با دخترش زندگی میکرد و هر دو در خواب راه میرفتند.
یکشب که خاموشی جهان را فراگرفته بود آن زن و دخترش که در خواب راه میرفتند در
باغ مه گرفته‌شان به هم رسیدند.
مادر به سخن درآمد و گفت: تویی، تو، دشمن من! تویی که جوانی مرا تباه کردی و زندگی‌ات
را بر ویرانه‌های زندگی من ساختی! کاش میتوانستم ترا بکشم.
پس دختر به سخن درآمد و گفت: ای زن منفور و خودخواه و پیر! که راه آزادی را بر من
بسته‌ای! که میخواهی زندگی من پژواکی از زندگی بیرنگ خودت باشد! ایکاش می‌مردی!
در آن لحظه خروسی خواند و هر دو زن از خواب پریدند. مادر با مهربانی گفت: تویی‌عزیزم؟
و دختر با مهربانی پاسخ داد: بله، مادرجان.
خوابگردها - جبران خلیل

خوابم نمیبره اگه هم بخوام بخوابم درختای پشت پنجره نمیزارن خودشونو به پنجره میکشن
همدستی باد و درخت و پنجره، میگم کاش این اتاق پنجره نداشت. کتابی از کتابخانه رفیق
برداشتم تخیلات جالبی داشته جبران ولی خب نکته‌های جالبی هم داره: فکر میکنیم بیداریم
ما همه خوابیم خواب خواب باید چیزی بیدارمان کنه آواز خروسی زنگ ساعتی یا فریاد انسانی.
و اینکه هر یک زنجیری هستیم برای دیگری زنجیری بر دستا و پاها، زنجیری که نه اونقدر
از هم دیگه دورمون میکنه و نه اونقدر نزدیک، فاصله‌ای معین رو همیشه بین ما برقرار
میداره.

هر جا زنگ زدم چیزی جز صداهای خسته روی پیامگیر نشنیدم، صدای خودمم خسته‌ست پس
چیزی نگفتم. زنگ زدم واشنگتن عجیب رفیق خونه بود فکر میکردم با اختلاف ساعته هشت
نه ساعته باید بیرون باشه ولی خونه بود. چقدر حرف داشتم بزنم همه‌ش یادم رفت گفتم تو بگو
تو بگو. گفت و گفت از کوه دریا شهر محله دوستان، میگه تو بگو میگم چی بگم ----------
گفتم راستی:
مستی سلامت می کند پنهان پیامت می کند
گفت: آنکو دلش را برده ای جان هم غلامت می کند
دیدم بقیه ش رو خودش خوند گفتم پسر چه حافظه ای داری

ای نیست کرده هست را بشنو سلام مست را
مستی که هر دو دست را پابند دامت می کند
-----------------
-----------------
-----------------
***********
زان می که ز بوی او شوریده و مستم
دریاب مرا ساقی والله که چنینستم
ای ساقی مست من بنگر به شکست من
ای جسته ز دست من دریاب کزان دستم
بشکست مرا دامت بشکستم من جامت
مستی تو و مستی من بشکستی و بشکستم
-----------------
-----------------
-----------------
- مسیحا

2005-07-06T13:44:00.000-07:00

بعضی حرفارو با نمودار بهتر میشه زد حرفایی مثل میزان فقر میزان رفاه میزان درآمد سرانه و الی آخر. حالا خودتون تو این نمودارها نگاه کنین و ببینین کشور ما کجا واقع شده و وضع مردمانش چطوره بعد با توجه به واقعیات این نمودارها به دلایل اون پی میبرید احتیاج نیس من بگم. به میزان رشد ثروت یا درآمد سرانه کشورها در نمودار دوم خوب دقت کنین و ببینین این درآمد از فاصله سال 1820 تا 1998 در آسیا البته بدون منظور کردن ژاپن چقدر رشد داشته، فاجعه ست.

Extreme Poverty
The World Bank estimates that 1.1 billion people live on $1 a day or less. While Asia has the greatest numbers, Africa has the largest proportion: nearly half its population

Economic Divide
A few generations ago, almost everybody was poor. The industrial Revolution unleashed explosive growth in wealth, but much of the world was left far behind

Development Aid
The U.S. has promised repeatedly to give a larger share of its annual output to help poor countries. But year after year, America has failed to follow through

- مسیحا

2005-07-04T14:17:00.000-07:00

Photo By: Roger Allen, The Daily Mirror

Brian Kane is one of a small group of Britain's anorexic* men. Three years earlier, he was 154 pounds and just a normal man. He has 30 percent heart failure because his body has started to eat his heart. He has no teeth and the base of his spine is sticking through his skin. As Brian says, "that's not normal, is it?"

مدت مدیدی بود که ننوشتم وقت داشتم ولی چیزی نداشتم یا نمیدونسم چی بنویسم. از اونچه که تکرار شده یا میشه اینجا و اونجا پرهیز میکنم چون میدونم همه مثل من از اون آگاهی دارن. شبای بیخوابی یا کشیک بیمارستان وقت زیادی برام میزاره که اگه بخوام میتونم بنویسم ولی بیشتر ترجیح میدم ذهنم درگیر خوندن کتابی باشه تا چیزیکه نمیتونم واسش راه حلی پیدا کنم. حالا این عکس رو که دیدم یاد آقای گنجی و زرافشان و بقیه زندانیان سیاسی افتادم که روزای اعتصاب غذارو سپری میکنن. اگه اون متن زیری رو ترجمه نکردم چون میدونم همه شما انگلیسیتون خوبه و اگه خوب نیس لااقل میخوام سعی کنید خوبش کنید چون از این به بعد از این چیزا باز اینجا خواهم گذاشت و میخوام با هم چرخی بزنیم در دنیای واقعیات اینورواونور دنیا و ببینیم از درون عکسها چه چیزی رو میشه فهمید، تخیل نکنیم بیایید واقعیت رو ببینیم.

شخصی که شما در عکس میبینید دچار نوعی بیماریست که در آخر این نوشته بیماری رو توضیح میدم. پس او چاره ای نداره چون دچار این بیماریست و باید با اون سر کنه ولی اگه کسی بنابه شرایطی، ناخواسته غذارو از سلولهای بدنش دریغ کنه باید بدونه که عواقب خیلی وخیمی برای تمام ارگانهای بدنش بوجود می آد چون سلولها برپایه مواد غذایی میتونن به حیات خودشون ادامه بدن و اگه این مواد رو روزای متوالی در اختیار نداشته باشن بناچار جستجو برای یافتن غذا در بدن آغاز میشه و ارگانهای مختلف برای ادامه حیات شروع میکنن به دست اندازی به هم دیگه تا اگه غذایی هنوز در جایی ذخیره مونده بتونن ازش استفاده کنن و زنده بمونن. پس ارگانها یکی یکی تحلیل میرن و بی شک بعد از پایان غذا مرگ هر کدوم یکی یکی فرامیرسه و چون عمل هر کدوم به دیگری وابسته ست - کنش واکنش - پس مرگ یکی مرگ دیگری رو بهمراه داره و تا آخر.

با تمام احترامی که برای عقاید و مبارزه این رفیقان یاران برای کسب آزادی قائل هستم بعنوان یک هموطن خواهش میکنم دست از این کارشون بردارن چون معتقدم انسان در قبال بدنش هم مسئول است در قبال تک تک اون سلولها. حق میگویید و بر حق هستید و اینو همه میدونن نباید برای اثبات بر حق بودن نابودی را انتخاب کرد چرا که برای اثبات و رسیدن به حق به اندازه تمام انسانها راه و روش وجود داره و راه مرگ رو باید گذاشت دشمن به انسان تحمیل کنه نه اینکه انسان به خودش. اگه اعتقادی به مبارزه ست انسان باید تمام توش و توان خودشو برای این راه جمع کنه حبس همیشگی نیست روزی پایان می پذیره و اونروز شروعی دوباره و طوفانی تر میطلبه، باید بود و تا یک سلول هنوز زنده ست ادامه داد نباید زندگی رو از این سلولها دریغ کرد و مرگ رو به اونا هدیه داد ----- همین.

anorexia: lack or loss of appetite for food

anorexia nervosa: a psychophysiologic condition usually occuring in females, characterized by refusal to maintain a normal body weight, fear of becoming obese, disturbance of body image, and amenorrhea; associated features often include denial of the illness, decreased interest in sex, eating binges, self-induced vomiting, and laxative or diuretic abuse

- مسیحا

2005-06-23T15:05:00.000-07:00

دیوارای اینجا خیلی کثیف شده کاریش نمیشه کرد از فضای حال جامعه تاثیر گرفته.
میخواستم یه دسه گل بزارم اون بالا ولی نیگاه کردم دیدم تموم گلای باغ رفیق همه خشکیدن کسی آبشون نداده تقصیر از منه قرار بود حواسم به خونه و باغ باشه ولی برا یه سمینار[ تازه های قلب و عروق] رفته بودم تهران بعد از اونم کاروکار فرصت نداد اصن قرار بود نقل مکان کنم اینجا ولی امروزوفردا امروزوفردا حالا اینا همه که گفتم دلایل غیبتم بودن.
میدونید چیه من کامپیوتر ندارم یعنی یکی دارما ولی تو بیمارستان که اطلاعات مربوط به بیمارام رو در اون ذخیره میکنم خونه هم که اجاره میکنم با تموم وسایل اجاره میکنم یعنی حتا با ظرفو ظروفو قاشق چنگال البته هیچ خونه اجاره ای کامپیوتر نداره خودمم خب کار بیش از حد اجازه نمیده وقتی در این زمینه صرف کنم فکر کنم کمی با این مقوله بیگانه ام اینه که از خودم جز دو چمدون لباسو وسایل شخصیه دیگه و کتاب چیزی ندارم سبک سفر میکنم از این نقطه به اون نقطه حالا وقتی به خونه رفیق نقل مکان کنم شاید چون اینجا کامپیوتر هست زود به زود بنویسم خب گاهی وقتا وقت بیخوابی میشه نشست پای کامپیوترو نوشت.

اون عکس بالارو میبینید هفته پیش قبل از رفتن رفته بودم رای بدم برا دومین بار در زندگیم 76 و 84. تو حوزه رای گیری یه دختر کوچولویی به همین شکلو شمایل و نگاهی نگران دیدم. ما داشتیم رای میدادیم ولی اون نگران بود شاید نگران آینده ش چون ما داشتیم بنوعی آینده اونم رقم میزدیم با اینکه یه شکلات به ش دادم ولی باز نگرانی تو چشاش بود. حالا بعد از یه هفته و مسائل پیش اومده میبینم نگرانیش بجا بوده شاید چون میدونست تو بازی همیشه تقلب هست و ممکنه گودیزیلای زشت یا اژدهای هف سری از تو صندوقا بیرون بیان معمولن قوه تخیل کودکان از بزرگترا قویتره و پشت هر واقعیتی اول از همه یه تخیله بعد این تخیل با خیلی از مسائله موجوده دیگه اینقدر قوی میشه که یهو صبح که از خواب پا میشی میبینی تبدیل به واقعیت شده. حالا ماییمو یه گودیزیلای زشت و یه اژدهای هف سر که باید یکی رو انتخاب کنیم. یه بازیه دیگه یه تقلبه دیگه و یه انتخابه دیگه مثل بقیه انتخابا که هیچی رو تغییر نمیده.

آقا چقدر سخته میکس کردنه یه دکلمه با آهنگ یعنی باید یه آهنگه مناسب پیدا کنی اینقدر گوش کنی گوش کنی تا یه آهنگه مناسب پیدا کنی اینم با حوصله من جور نیست[ چقدم آهنگ داره تو کامپیوترش ] ولی خب چون باید به اصوله این وبلاگ پایبند باشم یه جورایی میگم حوصله بی حوصله، باید باید.

نرم نرمک سوی رخسارش نگر
چشم بگشا چشم خمارش نگر

آن نفسی که با خودی یار چو خار آیدت
وان نفسی که بی خودی یار چه کار آیدت
[ دیوان غزلیات شمس - مولوی ]

- مسیحا

2005-06-08T14:14:00.000-07:00

از امروز من باید اینجا بنویسم باید زودتر شروع میکردم اول باید یکسری آموزش میدیدم طرز گذاشتن عکس تهیه دکلمه میکس کردن با آهنگ لینک دادن تغییرات در قالب چقدر دنگ و فنگ داره و اینکه حال و حوصله نداشتم. یه مقاله میخوندم گفته بود اگه میخوایید یه وبلاگنویس پروفشنال باشید اول خودتونو به بقیه معرفی کنید[ مسیحا، فکر کنم کافیه ها؟] بعد بگید کی به کی آپدیت میکنید[هفته ای یکبار چون زندگی که همه ش وبلاگنویسی نیست اینم یکی از کیف یا فرصتای زندگیه. راستش اینه که وقتی حوصله باشه ممکنه سه چار ساعت تو آشپزخونه آشپزی کنم ولی اگه کیفش نباشه دوهفته بیرون غذا بخورم. وبلاگم یه آشپزخونه ست که باید با مواد مختلف یه غذا منتها غذای فکری فراهم کنی ولی این غذارو بقیه هم میچشن پس باید با حوصله و کیف و سر فرصت این غذا تهیه بشه تا لااقل اگه هفته ای یه بار آشپزی میکنی یه غذای خوب بپزی] بقیه چیزای اون مقاله یادم نیست.

رفیق گفته بود اگه خواستی اون متن بالارو عوض کن. فکر کردم خطوط موازی گفتم آخه من این خطوط رو هر روز میبینم از کنار دانشگاه که رد میشم حفاظای موازی بیمارستان که میرم حفاظای موازی پشت پنجره حفاظای موازی تو اجتماع حفاظای موازی تو سیاست حفاظای موازی خلاصه یه رابطه تنگاتنگ با زندگی ما دارن. حالا وقتی تو اتاق خودم تو بیمارستان میشینم از پنجره که به بیرون نگاه میکنم همه چیزارو میون حفاظای موازی میبینم. اون چیزایی رو که میبینم و دیدم نقاشی کردمو زدم اون بالا.

گفتم رفیق، واقعا حیف شد که رفت البته هنوز اثرات وجودش اینجا هست. نمیدونم چرا این مملکت دچار یه چنین سیاستمداران نادانی شده که براحتی نخبگان خودش رو به کشورای دیگه صادر میکنه. یادم میاد یه بیماری داشتیم باید عمل قلب انجام میداد تو نوبت مونده بود و بعد سفارش شده بود و شرایطش حاد بود و وضع جسمانیشم خوب نبود و بدتر از همه هر روز بیشتر ترس به او غلبه میکرد ترس از مردن زیر عمل. خب باید ذهنش رو آماده میکردیم امیدوارش میکردیم فرستادمش پیش رفیق تا با توجه به رشته تخصصیش آماده ش کنه چون فرصت از دست میرفت و وضعش بدتر میشد. باور کنید بیمار با 98 درصد امید به زنده موندن و از دوباره زندگی کردن از پیش اون برگشت عمل کرد و الانم داره با خوبی و خوشی زندگی میکنه. اعجوبه ای بود روشهای ابداعی خودش رو داشت با بیماراش زندگی میکرد با اونا میخندید گریه میکرد سفر میرفت کوه دریا شعر شاعری، حوصله زیادی داشت و اکثر مواقع نتیجه خوب میگرفت. اون عکس بالارو می بینید[ از آرشیو عکسای خودش برداشتم آرشیو جالبی داره عکسای هنری و با معنی] میگفت زندگی هر کس مثل یه پازله تکه های زیادی از این پازل رو خود شخص پیدا میکنه و در جای مناسب میچینشون ولی تکه هایی گمشده نیز وجود دارن که خودش به تنهایی نمیتونه پیدا کنه باید دیگران کمکش کنن تا پیداشون کنه و در جای مناسب قرارشون بده، و راست میگفت. حیف شد که رفت. میدونید چیه هر چند رفتن هر مغز یا نخبه ای از این مملکت خسارتی ست جبران ناپذیر ولی من فکر میکنم اگه مثلا یه مهندس ساختمان از این مملکت بره خب شما میتونید اگه نخوایید برج بسازید با یه معمار معمولی مشکلتون رو حل کنید ولی وقتی یه روانشناس خوب و دلسوز از این مملکت میره با توجه به مشکلات و اختلالات روانی زیادی که امروزه گریبان مردم رو گرفتن واقعا جای خالی یه چنین شخصی بوضوح حس میشه چون معماری ست که باید ساختمان روان انسان را از نو بسازد چون در هر جامعه ای انسانهای سالم از نظر جسمی و روحی هدف هستن.

تا مدتی دکلمه های تهیه شده رفیق را داریم، تو کامپیوترش بود من فقط باید میکس کنم بد نیست. شاید یه روز دلش تنگ بشه و باز یاد اینجا بکنه. من فقط بیت اول هر شعر رو مینویسم شما اگه شعر کامل رو میخوایید کنار صفحه لینک دیوان شمس کلیک کنید و در اون صفحه در قسمت سرچ یه مصرع وارد کنید تا تمام شعر رو به شما بده.

رستم ازین نفس و هوا زنده بلا مرده بلا
زنده و مرده وطنم نیست بجز فضل خدا

* * * * * * *

ای یوسف آخر سوی این یعقوب نابینا بیا
ای عیسی پنهان شده بر طارم مینا بیا

2005-05-26T15:47:00.000-07:00

امروز باید می‌نشستم و آخرین مطلب را برای این صفحه می‌نوشتم، نوشته‌ای به رسم خداحافظی. می‌توانستم اهمیت ندهم، نه به تو و نه به یکی دو نفری که این صفحه را می‌خوانند، در سکوت و خاموشی بروم همانطور که در سکوت و خاموشی آمدم. اما بعد با خود گفتم برای همیشه این فکر همراهم خواهد بود که از تو و اندک دوستانی دیگر خداحافظی نکرده رفته‌ام و این فکر آزارم خواهد داد و یا شاید می‌ترسیدم این گفته‌ی« پروست» درست از آب در بیاید« داوری انسانها درباره‌ی همنوع‌اشان، همواره درباره‌ی کرده‌های آنان بوده است. تنها آنچه می‌کنیم اهمیت دارد، نه آنچه می‌گوییم و می‌اندیشیم». این بود که خود را از هوای بی‌تفاوتی این اتاق رها ساختم و در سایه‌ی درختان پناه گرفتم و سعی کردم در هوای دم و بازدم آنها خودم را کم‌کم پیدا کنم.
می‌دانی این روزها چگونه می‌گذرند؟ گاه برخی روزها حالتی کوهستانی و دشوار دارند و پیمودن آنها بی‌نهایت زمان می‌برد و برخی دیگر
سرازیری‌اند – مثل این روزها، روزهای قبل از رفتن، رفتن همیشگی – با شتاب تمام می‌گذرند و دل خوش می‌دارم که چه آسان و آوازخوان
پشت سر می‌گذارمشان. اما در پایان هر روز و شب‌گاه افسوس می‌خورم که چه زود می‌گذرند این روزهای بودن در شهرم در خانه‌ام. اما سعی
می‌کنم خاطره‌ی هر روز را در یادهایم بگنجانم تا به گاه دوری و غربت بتوانم یخ غربت را با گرمای این یادها ذوب کنم.
در سایه‌سار درختان و سایه روشن روزی که ابرها خیال آسمانش را نقش می‌زدند نشستم به کنکاش در میان افکارم. تصاویری که آسمان ذهنم
را نقش می‌زدند هیچ شباهتی به آسمان ابرآلود روز نداشتند. ابرها اسیر باد بودند تا آنها را شکل دهد، من اسیر تصاویر بودم تا ذهنم را شکل دهند.
خیره به ابرها می‌ماندم و سعی می‌کردم تصاویر ... که یک تصویر تکثیر شده بیش نبود، تکثیر شده در هزاران، در آن میان جستجویش کنم.
سعی بی‌هوده‌ای بود، چون باد دریای آرام ابرها را گاه و بیگاه مواج می‌کرد و دیدن آن تصویر را در آن دریا دشوار می‌نمود.
کوچولو گفت باید خانه و ماشین و ... دوستان را، همه را بگذاریم و برویم؟ گفتم آره، انسان همیشه با یادهایش زندگی می‌کند، یاد خانه کاشانه
شهر دوستان، و اینها یعنی هویت شخص. و هویت را چه ساده می‌شود در چمدانی جا داد – عکسها، فیلمها، نامه‌ها ... و دیوانی شعر.

تا یادم نرفته از یک دوست باید پوزش بخواهم، دوستی از کانادا. درخواست کرده بود که مرا بیشتر بشناسد بیشتر درباره‌ی خودم برایش بنویسم.
ولی چون اصولا عادت به گفتن و نوشتن درباره‌ی خودم ندارم جواب دادم من« هیچکس بن هیچکس» هستم و فکر کنم ناراحت شد. و در واقع
نمی‌دانستم چه باید درباره‌ی خودم بنویسم، چون مشخص نمی‌کرد چه درباره‌ی من می‌خواهد بداند – زندگی شخصی‌ام، تحصیلاتم، کارم و یا ...؟ -
خب، نامم که پایین نوشته‌هایم همیشه بوده، نام‌خانوادگی‌ام زنگنه، تحصیلاتم فوق لیسانس روانشناسی و لیسانس ادبیات فارسی، روانشناسی را
بدین جهت انتخاب کردم چون دوست داشتم انسان و کاراکترهای انسانی را و در اصل خودم را و دیگران را بهتر بشناسم، ادبیات فارسی هم علاقه‌ی
شخصی و همیشگی‌ام بوده است، کارم هم بیشتر و همیشه در زمینه‌ی اول می‌باشد؛ زندگی شخصی‌ام ... فکر کنم شخصی باشد ولی البته گاه گاهی
در نوشته‌هایم به گوشه‌هایی از این تابلو، تابلوی زندگی‌ام نور تابانده‌ام. امیدوارم آن دوست مرا ببخشد.

و اما آخرین دکلمه، راست می‌گوید« همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد»، اما چگونه می‌شود از دل پشیمان رَست و دلی دیگر جایگزینش کرد؟

همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد

با آرزوی هر چه خوبی‌ست برای شما
شاد باشید - خداحافظ

2005-05-21T17:37:00.000-07:00

برایت نوشته بودم؟ دارم یاد می‌گیرم چگونه نگاه کنم چگونه دیدن را بیاموزم. در شهر همیشه بدنبال چهره‌های سرگردان چهره‌هایی که گذشت زمان را نشان بدهند زمانهای از دست رفته را نشان بدهند هستم. خودم را در این آینه‌های فرتوت و غبارگرفته نگاه می‌کنم نمی‌دانم بدنبال چه هستم ولی گاه چیزهایی را در این آینه‌ها می‌بینم که قبل از آن چندان بدانها توجه‌یی نداشتم چیزهایی که گم کرده‌ام و کم‌کم پی می‌برم که دارم کس دیگری می‌شوم دارم آدم دیگری می‌شوم و می‌ترسم، می‌ترسم که کسی دیگر مرا نشناسد، برای آنهایی که تابحال آشنا بوده‌ام غریبه‌ای جلوه کنم چرا که این آینه‌های فرتوت و غبارگرفته همگی در پایان راه هستند و دیگر لزومی به استفاده از نقاب نمی‌بینند آنچه هستند می‌نمایند و در نهایت بیننده‌ای که خود را در آنها می‌بیند چهره‌ی بی‌نقاب خود را می‌بیند تا جایی که حتا دیگر خودش هم خودش را نمی‌شناسد... آدمی دیگر.

2005-05-18T13:21:00.000-07:00

شهر میان کوهها نشسته است، از پنجره که نگاه می‌کنم زندانی کوههاست، همیشه همینطور بوده است.
ساعت سه صبح به آواز پرنده‌ای در میان درختان بیدار شدم – پرنده‌ای غریب که سکوت و تاریکی را برنمی‌تافت، یا خواب می‌دید رویایی را تجربه می‌کرد – پرنده‌ی خواب نیز خود را از قفس تن رها ساخت، پرواز کرد و رفت، آسمان شهر را پیمود و پشت کوهها ناپدید گشت. نشستم به تماشا که چگونه پرنده‌ی خیال بر درخت ذهنم آشیان می‌کرد. شبح کوهها را می‌شد دید و می‌شد آواز پرنده‌ی خیال را شنید و می‌شد هیبت شبح‌گونه‌ی افکار و خیالات را که کم‌کم شکل می‌گرفتند دید.
تو هم شکل می‌گیری، یک پای این افکار همیشه تو بوده‌ای، از پشت کوههای ذهن چون خورشید طلوع می‌کنی.
تو از پشت کوههای ذهنم طلوع می‌کنی و خورشید از پشت کوههای شهر، ساعتها بی‌حرکت می‌مانم، بی‌حرکت می‌مانم در برابر سیلان این دو طلوع، یکی در درون یکی در برون. گرم می‌شوم گرم می‌شوم از نوازش دستان تو و دستان خورشید بر تن و افکارم.

mais soudain il eut peur
et il comprit qu’il était seul
mais qu’il n’était pas tout seul
et c’est alors qu’il vit
rien en personne devant lui

ولی ناگهان ترسید
و دریافت که تنهاست
اما نه آنکه تنهای تنها باشد
و آنوقت بود که دید
چیزی چونان کسی مقابل اوست
.
.
.
آینه

دکلمه

بخدا کز غم عشقت نگریزم نگریزم
وگرازمن طلبی جان نستیزم ‌نستیزم
قدحی دارم برکف بخدا تا تو نیایی
هله ‌تا ‌روز‌قیامت ‌نه‌بنوشم‌نه‌بریزم
سحرم ‌روی‌چو‌ماهت ‌شب‌من‌زلف‌سیاهت
بخدا بی ‌رخ و زلفت نه بخسبم نه بخیزم
ز جلال تو جلیلم ز دلال تو دلیلم
که‌من‌از‌نسل‌خلیلم ‌که‌درین‌آتش‌تیزم
بده آن آب ز کوزه که نه عشقیست دو روزه
چونمازست و چوروزه غم تو واجب و ملزم
بخدا شاخ درختی که ندارد ز تو بختی
اگرش آب دهد یم شود او کنده هیزم
بپر ای دل سوی بالا بپر و قوت مولا
که‌در‌آن‌صدرمعلا ‌چو‌تویی‌نیست‌ملازم
همگان وقت بلاها بستایند خدا را
تو‌شب‌و‌روز‌مهیا‌ چوفلک‌جازم‌وحازم
صفت مفخر تبریز نگویم به تمامت
چه‌کنم‌رشک‌نخواهد ‌که‌من‌آن‌غالیه‌بیزم

* یم= دریا ... ملازم = همراه ... حازم = هشیار و منضبط در کار ... جازم = ایستاده و قاطع ... غالیه = ترکیبی از مُشک و عنبر و حصی لبان و روغن بان، دارویی خوشبو ... بیزیدن = بیختن

* * * * *

دکلمه

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
دل‌بی‌تو‌بجان‌آمد وقتست که بازآیی
دایم گل این بستان شاداب نمی‌ماند
دریاب ضعیفان را در وقت توانایی
دیشب گله زلفش با باد همی کردم
گفتاغلطی ‌بگذرزین‌فکرت‌سودایی
صد بادصبا اینجا با سلسله می‌رقصند
این است حریف ای دل تا باد نپیمایی
مشتاقی‌و‌مهجوری‌دورازتوچنانم‌کرد
کزدست بخواهد شد پایاب شکیبایی
یارب‌به‌که‌شایدگفت‌این‌نکته‌که‌درعالم
رخساره‌به‌کس‌ننمود آن‌شاهدهرجایی
ساقی چمن گل را بی‌روی تو رنگی‌نیست
شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی
ای درد توام درمان در بستر ناکامی
وی یادتوام مونس در گوشه تنهایی
در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم
لطف‌آنچه‌تواندیشی‌حکم‌آنچه‌توفرمایی
فکر خود و رای خود در عالم رندی‌نیست
کفرست درین مذهب خودبینی و خودرایی
*زین دایره مینا خونین جگرم می ده
تا حل‌کنم‌این‌مشکل در ساغر مینایی
حافظ‌ شب‌هجران‌شدبوی‌خوش‌وصل‌آمد
شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی

* * * * *

دکلمه

ای دلشده دلربای من کیست
از جای شدم بجای‌من‌کیست
بیگانه شدم ز هر دو عالم
واگه نه‌که‌آشنای‌من‌کیست
ره گم کردم درین بیابان
کو رهبرورهنمای من‌کیست
جان می‌کاهم درین ره دور
پیک‌ره جانفزای‌من‌کیست
صد بار بریختند خونم
درعهده‌خونبهای من‌کیست
هر دم گرهی عظیم افتد
درپرده‌گره‌گشای‌من‌کیست
صد کار فتاده هر کسی را
غمخواره‌من‌برای‌من‌کیست
محرومم ازین طلب که‌دارم
مطلوب‌حرمسرای‌من‌کیست
گر من سجلی کنم درین کار
جززردی‌رخ‌گوای‌من‌کیست
بر گفت فرید ماجرایی
اشنوده‌ماجرای‌من‌کیست

* * * * *

* باز هم ماجرای انسانی دیگر که در حبس می‌باشد، ماجرای وبلاگنویسی به نام « مجتبی سمیعی‌نژاد ». من نمی‌دانم چه بگویم در مقابل حکومتی که تحمل زبان و قلم را ندارد، نمی‌دانم چه بگویم. آخر در مقابل انسانهایی که منطق گفتگو را فرانگرفته‌اند چگونه باید صحبت کرد چگونه باید قلم زد. می‌ماند فقط نصیحت کردن اگر گوشی برای شنیدن دارند ولی نشان داده‌اند که ندارند. به جرئت می‌توانم بگویم در طول بیست‌وهفت سالی که از حکومت این حضرات بر این دیار می ‌گذرد این حکومت تنها حکومتی ست بر پهنه‌ی گیتی که خیرخواهان داخلی و خارجی بیشترین نصایح را در مورد رعایت حقوق شهروندانش به گوشش خوانده‌اند. اما افسوس، انگار خواندن سوره‌ی یاسین است به گوش ...

با حافظ همکلام شویم و امید داشته باشیم که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند.

دکلمه

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند ‌چنین‌نیز‌هم نخواهد ماند
من ارچه در نظر یار خاکسار شدم
رقیب نیز چنین محترم نخواهد‌ماند
*چو پرده‌دار به شمشیرمی‌زند‌همه‌را
کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند
چه‌جای‌شکروشکایت‌زنقش‌نیک‌وبدست
چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند
سرود مجلس جمشید‌گفته‌اند‌این‌بود
که جام باده بیاورکه جم‌نخواهد‌ماند
غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه
که این معامله تاصبحدم‌نخواهد‌ماند
توانگرا دل‌درویش‌خود ‌به‌دست‌آور
که مخزن زرو‌گنج‌ودرم‌نخواهد‌ماند
بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر
که ‌جز نکویی‌اهل‌کرم نخواهد ماند
ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ
که‌نقش‌جورونشان‌ستم‌نخواهدماند

* * * * *

دکلمه

بیایید بیایید که گلزار دمیده‌ست
بیاییدبیایید که دلدار رسیده‌ست
بیارید بیکبار همه جان و جهان را
به‌خورشیدسپاریدکه‌خوش‌تیغ‌کشیده‌ست
برآن ‌زشت‌بخندید که‌او ناز‌نماید
برآن‌یاربگرییدکه‌ازیاربریده‌ست
همه شهربشوریدچو آوازه در‌افتاد
که‌دیوانه‌دگربار ززنجیررهیده‌ست
چه‌روزست‌وچه‌روزست‌چنین‌روزقیامت
مگر نامه اعمال ز آفاق پریده‌ست
بکوبید دهلها و دگر هیچ مگویید
چه‌جای‌دل‌وعقلست‌که‌جان‌نیزرمیده‌ست

2005-05-14T14:09:00.000-07:00

نه، آدم نه چیزی دارد و نه کسی. نگاه می کنی یک روز یک چمدان دست می گیرد و شروع می کند دور دنیا را گشتن، بی هیچ کنجکاوی. راستی این چه زندگی ست - بی خانه و کاشانه، بی هیچ مرده ریگی، بی هیچ ... بی ... - خاطرات، کاش دست کم خاطراتش را داشت، اما چه کسی خاطراتش را دارد؟ کاش کودکی آنجا بود - انگار که خاک شده. شاید باید پیر شد تا بتوان به این همه دست یافت. آره، به گمانم پیر شدن باید خوب باشد - زمانی برای مرور خاطرات. ریلکه
چه باید نوشت؟ نمی دانستم.
قدری زود شروع کرده ام، نشسته ام دارم خاطراتم را مرور می کنم. قلم نیز فکر کنم خاطراتش را مرور می کند، آنچه می نویسد به ذهن می سپارد به ذهن می سپارد زمانی فرامی رسد چون امروز - بی حوصله، خسته، بی ... -، می نشیند به مرور کردن نوشته ها و یادهایش چون من.
به کسانی که دیده ام، در زندگی دیده ام فکر می کنم. بسیاری را گم کرده ام، در تو در توی ذهن غبار زمان بر چهره ها و نام هاشان نشسته است شبحی از آنها به یاد می آورم، بسیاری نیز خود خواسته اند که گم شوند؛ رفته اند و هیچ نشانی از خود به جا نگذاشته اند. متأسفانه آنهایی را که به یاد می آورم بسیاری غبار مرگ بر چهره ها و نام هاشان نشسته است و نشان آنها در واقعیت فقط نامی ست که بر تکه سنگی نقش بسته است.
چشمانم را می بندم سعی می کنم زن آبستنی را به یاد بیاورم، زنی در دور دورهای ذهنم. همیشه از نگاه کردن بدین پدیده لذت برده ام و البته قدری اندوهگین گشته ام چون این پدیده دو میوه را در بطن خود دارد - زندگی و مرگ. آنچه می ماند فقط یادهاست، یادهایی از پس این دو میوه، میوه هایی شیرین و تلخ؛ و یادهایی شیرین و تلخ.

د...

من کی ام اندر جهان سرگشته ای - در میان خاک و خون آغشته ای
در ریای خود منافق پیشه ای - در نفاق خود ز حد بگذشته ای
شهرگردی خودنمایی رهزنی - مفلسی بی پا و سر سرگشته ای
در ازل گویی قلم رندم نبشت - کاشکی هرگز قلم ننبشته ای
یک سر سوزن ندیدم روی دوست - پس چرا گم کرده ام سررشته ای
بر همی جوید دلم ناکشته تخم - کاشکی یک تخم هرگز کشته ای
کیست عطار این سخن را هیچکس - با دلی خاکی بخون بسرشته ای

* * * * *

د...

طوطی جان مست من از شکری چه می شود
زهره می پرست من از قمری چه می شود
بحر دلم که موج او از فلک نهم گذشت
خیره بمانده ام که او از گهری چه می شود
باغ دلم که صد ارم در نظرش بود عدم
نرگس تازه خیره شد کز شجری چه می شود
جان سپهست و من علم جان سحرست و من شبم
این دل آفتاب من هر سحری چه می شود
دل شده پاره پاره ها در نظر و نظارها
کین همه کون هر زمان از نظری چه می شود
از غلبات عشق او عقل چه شور می کند
وز لمعان جان او جانوری چه می شود
* من همگی چو شیشه ام شیشه گریست پیشه ام
آه که شیشه دلم از حجری چه می شود
با خبران و زیرکان گرچه شوند لعل کان
بی خبرند ازین کزو بی خبری چه می شود
از تبریز شمس دین راست شود دل و نظر
آن نظر خوش از کژ و کژنگری چه می شود

2005-05-11T16:01:00.000-07:00

نمی توان شعری را آغاز کرد مگر آنکه انسان یک ذره درباره ی جهان و خودش در اشتباه باشد، مگر آنکه یک پَر کاه معصومیت در نخستین واژه ها درج شود ... « رنه شار » :
[
L'âne le roi et moi - Nous serons morts demain - L'âne de faim - Le roi d'ennui - Et moi d'amour
خر و شاه و من - فردا تلف می شویم - خر از گرسنگی - شاه از دلتنگی - و من از دلبستگی ... « ژاک پرور »
]
د...

آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند
برجای بدکاری چومن یکدم نکوکاری کند
اول به بانگ نای و نی آرد به دل پیغام وی
وانگه به یک پیمانه می با من وفاداری کند
دلبرکه جان فرسودازوکام دلم نگشودازو
نومید نتوان بود ازو باشد که دلداری کند
گفتم گره نگشوده ام زان طره تا من بوده ام
گفتا منش فرموده ام تا با تو طراری کند
پشمینه پوش تندخو از عشق نشنیدست بو
ازمستیش رمزی بگوتا ترک هشیاری کند
چون من گدای بی نشان مشکل بود یاری چنان
سلطان کجا عیش نهان با رند بازاری کند
زان طره پرپیچ وخم سهلست اگربینم ستم
از بند و زنجیرش چه غم هرکس که عیاری کند
با چشم پر نیرنگ او حافظ مکن آهنگ او
کآن طره شبرنگ او بسیار طراری کند
* * * * *

د...

به دلجویی و دلداری در آمد یار پنهانک
شب آمد چون مه تابان شه خونخوار پنهانک
دهان بر می نهاد او دست یعنی دم مزن خامش
و می فرمود چشم او درآ در کار پنهانک
چو کرد آن لطف او مستم در گلزار بشکستم
همی دزدیدم آن گلها از آن گلزار پنهانک
بدو گفتم که ای دلبر چه مکرانگیز و عیاری
برانگیزان یکی مکری خوش ای عیار پنهانک
بنه بر گوش من آن لب اگر چه خلوتست و شب
مهل تا بر زند بادی بر آن اسرار پنهانک
از آن اسرار عاشق کش مشو امشب مها خامش
نوای چنگ عشرت را بجنبان تار پنهانک
بده ای دلبر خندان به رسم صدقه پنهان
از آن دو لعل جان افزای شکربار پنهانک
که غمازان همه مستند اندر خواب گفت آری
ولیکن هست ازین مستان یکی هشیار پنهانک
مکن ای شمس تبریزی چنین تندی چنین تیزی
کجا یابم ترا ای شاه دیگر بار پنهانک

2005-05-07T13:11:00.000-07:00

دکلمه

چاره ای کو بهتر از دیوانگی
بسکلد صد لنگر از دیوانگی

ای بساکافرشده ازعقل خویش
هیچ دیدی کافر از دیوانگی ؟

رنج فربه شد برو دیوانه شو
رنج گردد لاغر از دیوانگی

درخراباتی که مجنونان روند
زود بستان ساغرازدیوانگی

اه چه محرومندوچه بی بهره اند
کیقباد و سنجر از دیوانگی

شاد و منصورند و بس با دولتند
فارسان لشکر از دیوانگی

برروی برآسمان همچون مسیح
گر ترا باشد پر از دیوانگی

شمس تبریزی برای عشق تو
برگشادم صد در ازدیوانگی

عکسهایی را از آقای امید صالحی دیدم یادِ یک سری خاطرات افتادم خاطراتی که در طول یک سال در ذهنم کتاب شدند کتابی با عکسها و گه گاه نوشته هایی به زیر هر کدام. نمی خواهم بگویم تجربه ی بدی بود نه، باید با توجه به زمینه ی کاری ام آنرا تجربه می کردم و آن شناخت انسانهای دیگری بود که در محیطی ایزوله دور از جامعه نگهداری می شدند انسانهایی که روح و روانشان آسیب دیده بود. اعتراف می کنم قدری ترس داشتم ولی از یک طرف دوست داشتم آنها را بشناسم فرق آنها با خودم با دیگران، انسانهایی که خودشان هستند همیشه خودشان هستند بدون هیچگونه نقاب، چرا که نقاب را جامعه و قوانین آن به انسان تحمیل می کند.
روز اولی که رفتم صورتهای مختلفی دیدم تماشاگر بودم تماشاگر یک تآتر، تآتری از زندگی، نوعی دیگر از زندگی که نقش کسی در آن تعریف نشده بود و هر کس خودش بود، خودِ واقعی اش. صورتهایی که گاه ساعتها خنده از روی آنها پاک نمی شد، صورتهایی که گاه ساعتها فکری خود را پشت آنها مخفی می کرد در سکوت و سکون، صورتهایی که گاه ساعتها با صورتهایی دیگر چون خود یا صورتهایی از اشیا همصحبت می شدند، و صورتهایی که پرسشهای بسیار داشتند پرسشهایی که من خود را برای آنها آماده نکرده بودم.
تجربه خوبی بود و مشکل. شناخت و راه پیدا کردن به درون یک چنین انسانهایی گاه بسیار مشکل است، باید خیلی از نقابهایم را کنار می گذاشتم تا بتوانم به پستوی روحشان به درونشان نفوذ کنم. خمیری بی شکل بودند خمیری که کسی آنرا شکل نداده است و شکل نمی پذیرد بلکه سعی می کند شکلش را خودش بسازد آنطور که دوست دارد، خود را به دست احساسش می سپارد، آنچه لمس می کند دستهایش شروع می کنند به شکل دادن به خمیر وجودش، و بعد آرام آرام روح خود را در آن می دمد. اعتراف می کنم پیچیده ترین موجودی که تا بحال در زندگی دیده ام انسان است و متأسفانه کم خیلی کم سعی و کوشش در شناخت او بکار می رود.

دکلمه

دوش دیدم که ملایک درمیخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند
ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت
با من راه نشین باده مستانه زدند
آسمان بار امانت نتوانست کشید
قرعه کار به نام من دیوانه زدند
جنگ هفتادودوملت همه راعذر بنه
چون ندیدندحقیقت ره افسانه زدند
شکرایزدکه میان من واوصلح افتاد
صوفیان رقص کنان ساغرشکرانه زدند
آتش آن نیست کزشعله اوخندد شمع
آتش آنست که در خرمن پروانه زدند
کس چوحافظ نگشادازرخ اندیشه نقاب
تا سرزلف سخن رابه قلم شانه زدند

2005-05-04T15:48:00.000-07:00

من مرغ لاهوتی بُدم دیدی که ناسوتی شدم
دامش ندیدم ناگهان در وی گرفتار آمدم

اصلا نمی توانستم چیزی بگویم فقط گوش می کردم و نگاهم بر چهره ای که گذشت زمان را نشان می داد - خطوط و نور بی فروغ چشمان -.
نه، بیمار نبود - دلتنگ بود -، دلتنگ آنچه گذشته بود، آنچه در دوردستهای زمان آشیانه دارد و فقط در قاب یادها می توان جستجویشان کرد.
پایان همه ی آنچه را که می جست آنچه را که می گفت به یک کلمه ختم کرد - تنهایم.
« از ژرفای تاریکی و تنهایی که دلم بر آن فروفتاده
« تو را به زاری می خوانم تا یاری ام کنی
« ای یگانه که دوست می دارم
« جهانی مرگ آلود است این، سُربین افق
« غوطه وران در شب تاریکش دهشت و گنگ
در یادها به دنبال بهشتهای گمشده اش می گشت - چرا که بهشتهای واقعی آنهایی اند که از دست داده ایم.
ساعتی گذشت. پوزخندی زد - ساعتی دیگر از هفتاد سالگی گذشت، چقدر این زمانهایی را که گذشته اند با اشک چشمانم بدرقه کرده ام.
رفت. چهره ای برای من به یادگار گذاشت و حرفهایی که شاید روزها بر تخته سیاه ذهن من خواهند بود.

* دوست گفت باش تا راه رفتن را بیاموزم - گفتم باشد.

دکلمه

بازآمدم بازآمدم از پیش آن یارآمدم
در من نگر در من نگر بهر تو غمخوار آمدم
شادآمدم شادآمدم از جمله آزادآمدم
چندین هزاران سال شد تا من به گفتار آمدم
آنجا روم آنجا روم بالا بُدم بالا روم
بازم رهان بازم رهان کاینجا بزنهار آمدم
من مرغ لاهوتی بدم دیدی که ناسوتی شدم
دامش ندیدم ناگهان در وی گرفتار آمدم
من نور پاکم ای پسر نه مشت خاکم مختصر
آخر صدف من نیستم من دُر شهوار آمدم
ما را به چشم سر مبین ما را به چشم سر ببین
آنجا بیا ما را ببین کاینجا سبکبار آمدم
از چار مادر برترم وز هفت آبا نیز هم
من گوهر کانی بدم کاینجا بدیدار آمدم
یارم به بازار آمدست چالاک و هشیار آمدست
ورنه ببازارم چه کار ویرا طلبکار آمدم
ای شمس تبریزی نظر در کل عالم کی کنی
کندر بیابان فنا جان و دل افگار آمدم

* * * * *

دکلمه

عارفان را شمع و شاهد نیست از بیرون خویش
خون انگوری نخورده باده شان هم خون خویش
هر کسی اندر جهان مجنون لیلی شدند
عارفان لیلی خویش و دم به دم مجنون خویش
ساعتی میزان آنی ساعتی موزون این
بعد ازین میزان خود شو تا شوی موزون خویش
گر تو فرعون منی از مصر تن بیرون کنی
در درون حالی ببینی موسی و هارون خویش
لنگری از گنج مادون بسته ای بر پای جان
تا فروتر می روی هر روز با قارون خویش
یونسی دیدم نشسته بر لب دریای عشق
گفتمش چونی جوابم داد بر قانون خویش
گفت بودم اندرین دریا غذای ماهیی
پس چو حرف نون خمیدم تا شدم ذوالنون خویش
زین سپس ما را مگو چونی و از چون درگذر
چون ز چونی دم زند آنکس که شد بیچون خویش
باده غمگینان خورند و ما ز می خوشدلتریم
رو به محبوسان غم ده ساقیا افیون خویش
خون ما بر غم حرام و خون غم بر ما حلال
هر غمی کو گرد ما گردید شد در خون خویش
باده گلگونه ست بر رخسار بیماران غم
ما خوش از رنگ خودیم و چهره گلگون خویش
من نیم موقوف نفخ* صور همچون مردگان
هر زمانم عشق جانی می دهد ز افسون خویش
در بهشت استبرق* سبزست و خلخال و حریر
عشق نقدم می دهد از اطلس و اکسون* خویش
دی منجم گفت دیدم طالعی داری تو سعد*
گفتمش آری ولیک از ماه روزافزون خویش
مه کی باشد با مه ما کز جمال و طالعش
نحس اکبر سعد اکبر گشت بر گردون خویش
* نفخ= دمیدن ... استبرق= پارچه ی ابریشمی و زربافت ... اکسون= جامه ی سیاهرنگ و گرانبها ... سعد= خجسته

* * * * *

دکلمه

ای یار من ای یار من ای یار بی زنهار من
ای دلبر و دلدار من ای محرم و غمخوار من
ای در زمین ما را قمر ای نیمشب ما را سحر
ای در خطر ما را سپر ای ابر شکربار من
خوش می روی در جان من خوش می کنی درمان من
ای دین و ای ایمان من ای بحر گوهردار من
ای شب روان را مشعله ای بیدلان را سلسله
ای قبله هر قافله ای قافله سالار من
هم رهزنی هم رهبری هم ماهی و هم مشتری
هم این سری هم آن سری هم گنج و استظهار من
چون یوسف پیغامبری آیی که خواهم مشتری
تا آتشی اندر زنی در مصر و در بازار من
هم موسیی بر طور من عیسی هر رنجور من
هم نور نور نور من هم احمد مختار من
هم مونس زندان من هم دولت خندان من
ولله که صد چندان من بگذشته از بسیار من
گویی مرا برجه بگو گویم چه گویم پیش تو
گویی بیا حجت مجو ای بنده طرار من
گویم که گنجی شایگان گوید بلی نی رایگان
جان خواهم و آنگه چه جان گویم سبک کن بار من
گر گنج خواهی سربنه ور عشق خواهی جان بده
در صف درآ واپس مجه ای حیدر کرار من

* * * * *

دکلمه

اگر درد مرا درمان فرستی
وگر کشت مرا باران فرستی
وگر آن میر خوبان را به حیلت
ز خانه جانب میدان فرستی
وگر ساقی جان عاشقان را
میان حلقه مستان فرستی
همه ذرات عالم زنده گردد
چو جانم را بر جانان فرستی
وگر لب را به رحمت برگشایی
مفرح سوی بیماران فرستی
به دربان گفته ای مگذار ما را
مرا هر دم بر دربان فرستی
منم کشتی درین بحر و نشاید
که بر من باد سرگردان فرستی
همی خواهم که کشتیبان تو باشی
اگر بر عاشقان طوفان فرستی
مرا تا کی مها چون ارمغانی
به پیش این و پیش آن فرستی
دل بریان عاشق باده خواهد
تو او را غصه و گریان فرستی
یکی رطلی گران بر ریز بر وی
از آن رطلی که بر مردان فرستی
دل و جان هر دو را در نامه پیچم
اگر تو نامه پنهان فرستی
تو چون خورشید از مشرق برآیی
جهان بی خبر را جان فرستی
چه باشد ای صبا گر این غزل را
به خلوتخانه سلطان فرستی

2005-05-01T13:50:00.000-07:00

گر نهی تو لب خود بر لب من مست شوی
آزمون کن که نه کمتر ز می انگورم

دکلمه

دل چه خوردست عجب دوش که من مخمورم
یا نمکدان کی دیدست که من در شورم
هر چه امروز بریزم شکنم تاوان نیست
هر چه امروز بگویم بکنم معذورم
بوی جان هر نفسی از لب من می آید
تا شکایت نکند جان که ز جانان دورم
گر نهی تو لب خود بر لب من مست شوی
آزمون کن که نه کمتر ز مِی انگورم
ساقیا آب درانداز مرا تا گردن
زانک اندیشه چو زنبور بود من عورم
شب گه خواب ازین خرقه برون می آیم
صبح بیدار شوم باز درو محشورم
هین که دجال بیامد بگشا راه مسیح
هین که شد روز قیامت بزن آن ناقورم
گر بهوش است خرد رو جگرش را خون کن
ورنه پاره ست دلم پاره کن از ساطورم
باده آمد که مرا بیهده بر باد دهد
ساقی آمد به خرابی تن معمورم
روز و شب حامل مِی گشته که گویی قدحم
بی کمر چست میان بسته که گویی مورم
سوی خُم آمده ساغر که بکن تیمارم
خم سر خویش گرفتست که من رنجورم
ما همه پرده دریده طلب مِی رفته
مِی نشسته به بن خم که چه من مستورم
تو که مست عنبی دور شو از مجلس ما
که دلت را ز جهان سرد کند کافورم
چون تنم را بخورد خاک لحد چون جرعه
بر سر چرخ جهد جان که نه جسمم نورم
نیم آن شاه که از تخت به تابوت روم
خالدین ابداً شد رقم منشورم
اگر آمیخته ام هم ز فرح ممزوجم
وگر آویخته ام هم رسن منصورم
جام فرعون نگیرم که دهان گنده کند
جان موسی ست روان در تن همچون طورم
هله خاموش که سرمست خموش اولیتر
من فغان را چه کنم نی ز لبش مهجورم
شمس تبریز که مشهورتر از خورشیدست
من که همسایه شمسم چو قمر مشهورم

* * * * *
دکلمه

مطربا اسرار ما را بازگو
قصه های جانفزا را بازگو
ما دهان بربسته ایم امروز ازو
تو حدیث دلگشا را بازگو
من گران گوشم بنه رخ بر رخم
وعده آن خوش لقا را بازگو
ماجرایی رفت جان را در الست
بازگو آن ماجرا را بازگو
مخزن انا فتحنا برگشا
سر جان مصطفی را بازگو
مستجاب آمد دعای عاشقان
ای دعاگو آن دعا را بازگو
چون صلاح الدین صلاح جان ماست
آن صلاح جانها را بازگو

* * * * *

* تا مدتی نخواهم بود، چه مدت؟ نمی دانم، شاید تا روزی که برای همیشه خواهم رفت؛ ولی سعی می کنم برای خداحافظی حتما مطلبی بنویسم. در این مدت دوست خوبم « مسیحا » با دکلمه هایی دیگر در خدمت شما خواهد بود.

Attends encore que je vienne
Fendre le froid qui nous retient

همچنان باش تا من بیایم
سردیی را که ما را گرفته است از هم بپاشیم

2005-04-28T13:59:00.000-07:00

De l'ombre où nous tenions, les doigts noués, sans nourriture, nous discernions le globe coloré des fruits les mieux dotés se glissant hors des feuilles. Leur maturité jaillissait du volume des arbres, en exaltait les noms brillamment reparus. Ces fruits, comme dédaignés, s'abaisseraient jusqu'à leur pourriture finale devant notre amour immodeste auquel ils n'avaient su ni pu succéder
« از سایه ساری که با انگشتان درهم گره شده، محروم از خوردنی، در آن ایستاده بودیم، می توانستیم گوی رنگین آبدارترین میوه ها را ببینیم که از میان برگها بیرون می لغزید. رسیدگی شان از حجم درختان بیرون می زد و نامشان را که از نو به درخشندگی ظاهر شده بود، به اوج می برد. این میوه ها، گویی تحقیر شده باشند، در پای عشق بلند ما، که نه می دانستند و نه می توانستند جایش را بگیرند، چنان پست خواهند شد تا سرانجام بگندند. »

عشق نیز می گندد، زمانی که رسیده شود به ناچار از این درخت یا آن درخت فرومی افتد، و می ماند و می ماند تنها فراموش شده بر زمین، تا بگندد ... و می گندد، این قانون طبیعت است.

* این دکلمه را هم گوش کنید. باید همراه نوشته ی دیشب می گذاشتم، ولی نیمه های کار خسته شدم و ماند برای امشب.

دکلمه

شنیدم که از نیک مردی فقیر - دل آزرده شد پادشاهی کبیر
مگر برزبانش حقی رفته بود - زگردنکشی بر وی آشفته بود
به زندان فرستادش از بارگاه - که زورآزمایست بازوی جاه
زیاران کسی گفتش اندر نهفت - مصالح نبود این سخن گفت گفت
رسانیدن امر حق طاعتست - ز زندان نترسم که یکساعتست
هماندم که در خفیه این راز رفت - حکایت به گوش ملک باز رفت
بخندید کو ظن بیهوده برد - نداند که خواهد درین حبس مُرد
غلامی به درویش برد این پیام - بگفتا به خسرو بگو ای غلام
مرا بار غم بر دل ریش نیست - که دنیا همین ساعتی بیش نیست
نه گر دستگیری کنی خرمم - نه گر سر بُری بر دل آید غمم
تو گر کامرانی به فرمان و گنج - دگر کس فرومانده در ضعف و رنج
به دروازه مرگ چون در شویم - به یک هفته با هم برابر شویم
منه دل برین دولت پنج روز - به دود دل خلق خود را مسوز
نه پیش از تو بیش از تو اندوختند - به بیداد کردن جهان سوختند
چنان زی که ذکرت به تحسین کنند - چو مُردی نه بر گور نفرین کنند
نباید به رسم بد آیین نهاد - که گویند لعنت بر آن کاین نهاد
وگر بر سرآید خداوند زور - نه زیرش کند عاقبت خاک گور
بفرمود دلتنگ روی از جفا - که بیرون کنندش زبان از قفا
چنین گفت مرد حقایق شناس - کزین هم که گفتی ندارم هراس
من از بی زبانی ندارم غمی - که دانم که ناگفته داند همی
اگر بینوایی برم ور ستم - گرم عاقبت خیر باشد چه غم
عروسی بود نوبت ماتمت - گرت نیک روزی بود خاتمت

بوستان سعدی - باب اول در عدل و تدبیر

2005-04-27T14:30:00.000-07:00

ماه ها نوشتم، از خودم، از زندگی خودم، در سایه های زندگی ام نشستم و نوشتم. اما اغلب فراموش کرده و می کنم درباره ی کسانی بنویسم که بنوعی فراموش شده اند، هم در خاطره ی انسانها و هم در خاطره ی جامعه، و عنکبوت فراموشی به سختی دارد پیرامون آنها تار می دواند. امشب را می خواهم از این فراموش شده ها، کسانی که حرفهای خاموش دلهای ما را فریاد کردند و حال بخاطر آن فریادها روزگار را در حبس به سر می برند نام ببرم و یاد کنم : گنجی، زرافشان، باطبی، محمدی ها، پیران، علیجانی، صابر، طبرزدی ووو ...

و کسانی که قربانی همین جامعه و روابط موجود در آن می باشند :
و فریادها و ظلمی را که جامعه و روابط موجود آن به آنها روا داشته بوضوح در نگاه ها و چهره هایشان می توان دید و می توان خواند. ظلمی که بر لیلاها و لیلی های این جامعه می رود ... لیلاهایی که بخاطر روابط ناسالم موجود در جامعه برده شده اند، به چشم برده به آنها می نگرند، چون برده خرید و فروش می شوند - برده ای برای تجاوز، برده ای برای شلاق خوردن، برده ای برای مجازات گشتن، برده ای برای مرگ - ... انسانهایی بی پناه. هیچ فرقی بین مریم مقدس و این لیلاها نیست، باور کنید که هیچ فرقی نیست. خداوند هر آنچه را که داشته است از صورت و ذات و یگانگی و تقدس و طهارت، بطور یکسان و برابر به هر یک عطا کرده است، اما ... اما جامعه ای « مریم » را قدیس می کند و جامعه ای لیلا را « لیلا مافی ».

آرزو کنیم :
روزی فرا رسد که همگی معشوق آزادی را در آغوش کشیم
روزی فرا رسد که هیچکس بخاطر عقایدش و بیان حقیقت در حبس نباشد
روزی فرا رسد که زندان بر روی زمین وجود نداشته باشد
چرا که زمین خود زندان انسان است، و انسان پای بر آن نهاد
تا درهای این زندان را به روی عشق گشاید، به روی دوستی گشاید
روزی فرا رسد که انسانها درک کنند همه با هم برابرند
روزی فرا رسد که هیچکس بخاطر عشق ورزیدن مجازات نشود
روزی فرا رسد که اساس همه چیز انسان و انسانیت باشد

عکس از آرش دژکم

دکلمه

ای خوشا روزا که ما معشوق را مهمان کنیم
دیده از روی نگارینش نگارستان کنیم
گر ز داغ هجر او دردیست در دلهای ما
ز آفتاب روی او آن درد را درمان کنیم
چون به دست ما سپارد زلف مشک افشان خویش
پیش مشک افشان او شاید که جان قربان کنیم
آن سر زلفش که بازی می کند از باد عشق
میل دارد تا که ما دل را درو پیچان کنیم
او به آزار دل ما هر چه خواهد آن کند
ما به فرمان دل او هر چه گوید آن کنیم
این کنیم و صد چنین و منتش بر جان ماست
جان و دل خدمت دهیم و خدمت سلطان کنیم
آفتاب رحمتش در خاک ما در تافته ست
ذره های خاک خود را پیش او رقصان کنیم
ذره های تیره را در نور او روشن کنیم
چشمهای خیره را در روی او تابان کنیم
چوب خشک جسم ما را کو به مانند عصاست
در کف موسی عشقش معجز ثعبان* کنیم
گر عجبهای جهان حیران شود در ما رواست
کین چنین فرعون را ما موسی عمران کنیم
نیمه ای گفتیم و باقی نیم کاران بو برند
یا برای روز پنهان نیمه را پنهان کنیم
* ثعبان= اژدها

2005-04-24T14:56:00.000-07:00

wishing ...

آرزو ...
هر چه فکر کردم درباره ی این کلمه چه بنویسم ندانستم، ولی ...
اگر یک آرزو از هزاران آرزویی که انسان در زندگی می کند برآورده شود شاید بتوان گفت زندگی با او خوب بوده است
یادم می آید در کودکی هنگامی که قاصدکها را هوا می کردیم همیشه یک آرزو داشتم و آن اینکه « دوست خوبی داشته باشم، زمانی بیاید که دوست خوبی داشته باشم ». و حال دارم، بهترین دوست. و خداوند را شاکرم برای وجود این دوست. مشکل است معنا کردن این کلمه، ولی اگر خواسته باشم معنایی ازین کلمه بدهم، معنایی که با تمام وجودم حسش کرده ام این است « ساحلی آرام برای کشتی ئی طوفان زده ».

قاصدکها را که هوا می کرد گفتم اول آرزویی کن گفت چرا؟ گفتم معمولش این است قانونی ست نوشته شده بین انسانها و قاصدکها
آرزوی تو همراه این قاصدکها می رود و روزی شاید روزی یکی از آنها خبر خوشی را برایت بیاورد و آرزویت برآورده شود
گفت بگویم چه آرزویی کردم؟ گفتم نه، این رازی ست بین تو قلب تو و این قاصدکها
گفت بیا تو هم آرزو کن قاصدک هوا کن
گفتم نه، من هیچ آرزویی ندارم. چون وقتی به سن تو بودم یک آرزو کردم و آرزویم برآورده شد
گفت چی بود؟ گفتم یک دوست خوب داشته باشم، گفت حالا داری؟ گفتم آره، گفت کی؟ گفتم « تو »

« قبل از اینکه شعر و دکلمه را بگذارم یک توضیح بدهم. یقین می دانید ترجمه های بسیاری از دیوان شمس مولوی به زبانهای مختلف شده است و سال گذشته ی میلادی یکی از پرفروشترین کتابها در آمریکا بوده است و نیز چندی از خوانندگان آمریکایی با گرایشهای فکری مختلف اشعاری از او را در آهنگهایشان استفاده کرده اند. ببینید، ترجمه وقتی تحت اللفظی صورت می گیرد برداشت از شعر به خود خواننده واگذار می شود و هیچ تقصیری متوجه ی شاعر نیست، اما اگر ترجمه همراه با تفسیر باشد - که این خود مترجم و مفسری عارف را می طلبد که با عرفان آشنایی داشته باشد و بتواند حالتهای شاعر را در آن خلسه ی عارفانه که با خالق خود یکی می شود ( وحدت وجود یا وحدت شهود ) و این شعرها در وصف آن خالق یا عشق متعالی سروده می شوند درک کند - دیگر خواننده دچار کج فهمی نمی شود که شاعر را دارای خصوصیاتی همچون خصوصیات خودش بداند و هم کیش خود پندارد. در ضمن این وحدت، یکی شدن با خالق پدیده ای نیست که شاعر بتواند با عقل فلسفه گرا آنرا توضیح دهد، عقل قادر به درک آن نیست، و کلمات هم ناتوان از بیان این حالت هستند. بدین خاطر اشعار عرفانی از نوعی دیگر هستند، به عشقی متعالی تر از عشق زمینی اشاره دارند و برای فهم آنها، خواننده باید لااقل مطالعاتی در زمینه ی عرفان داشته باشد تا دچار اشتباه و کج فهمی نشود. »

دکلمه

ولله ملولم من کنون از جام و سغراق و کدو
کو ساقی دریادلی تا جام سازد از سبو
با آنچ خو کردی مرا اندر مدزد آن ده مها
با تست آن حیله مکن اینجا مجو آنجا مجو
هر بار بفریبی مرا گویی که در مجلس درآ
هر آرزو که باشدت پیش آ و در گوشم بگو
خوش من فریب تو خورم نندیشم و این ننگرم
که من چو حلقه بر درم چون لب نهم بر گوش تو
من بر درم تو واصلی حاتم کف و دریادلی
بالله رها کن کاهلی مِی ریز چون خون عدو
تا هوش باشد یار من باطل شود گفتار من
هر دم خیالی باطلی سر بر زند در پیش او
آن کز مِی ات گلگون بود یارب چه روزافزون بود
کز آب حیوان می کند آن خضر هر ساعت وضو
از آسمان آمد ندا کای بزمتان را ما فدا
طوبی لکم طوبی لکم طیبوا کراما و اشربوا
سقیا الهذا المفتتح القوم غرقی فی الفرح
زین سو قدح زانسو قدح تا شد شکمها چارسو
کس را نماند از خود خبر بر بند در بگشا کمر
از دست رفتیم ای پسر رو دستها از ما بشو
* من مست چشم شنگ تو وان طره آونگ تو
کز باده گلرنگ تو وارسته ایم از رنگ و بو
خاموش کن کز بی خودی گر های و هویی می زدی
اینجا به فضل ایزدی نی های می گنجد نه هو
می گشته ام بیهوش من تا روز روشن دوش من
یک ساعتی ساران کو یک ساعتی پایان کو
ای شمس تبریزی بیا ای جان و دل چاکر ترا
گرچه نبشتی از جفا نام مرا بر آب جو

2005-04-21T15:27:00.000-07:00

می گوید :
این همه چسب زخم برای چه می خری بابایی؟
سینه ی خود بازکردم زخم ها بنمودمش
گفتمش از من خبر ده دلبر خونخواره را

سکوت کرد هیچ نگفت، به تصویر خود در شیشه ی ماشین خیره گشت، می دانم به چه کسی فکر می کند.
سکوت کردم هیچ نگفتم، خیره به راه ماندم، درختان عابران خطوط تند تند می گذرند و ما ساکن در سکوت، می داند به چه کسی فکر می کنم.
چقدر شبیه هم هستیم!
یکی باید یخ این سکوت را می شکست، و او پیشقدم می شود، و اینجا شبیه من نیست؛ شبیه کس دیگری ست.
- سه نوار گرفته ام، می خواهم صدای پدربزرگ پدربزرگ مادربزرگ مادربزرگ و مامان را قبل از رفتن ضبط کنم
می گفت و می گفت ... و دریای چشمان من طوفانی می شد، راه تیره و تار می شد، بغض من سرریز می شد
ماشین را نگهداشتم، خودداری نتواستم، همینقدر در ماشین بسته شد و صدای ترکیدن بغض بود که فضا را خط انداخت
.
.
.
با دستمال کاغذی جلویم ایستاده است
- می گذاری چشمهایت را پاک کنم؟ ... یک به یک و به دقت چشمهایم را پاک و هر یک را به بوسه ای نوازش می کند. می دانی مادربزرگ می گوید گاهی وقتها، فقط گاهی وقتها که آدم دلش برای کسی تنگ است گریه ... و می گرید.

امروز سعدی حال و هوایی دیگر دارد، و حافظ نیز.
بستنی هم دعوتم کرد، اینجا هم شبیه من نیست، شبیه کس دیگری ست.
* شعرهای امروز را به انتخاب او گذاردم، به انتخابِ " مهرآوا " کوچولو.

دکلمه

شبی یاد دارم که چشمم نخفت
شنیدم که پروانه با شمع گفت
که من عاشقم گر بسوزم رواست
تو را گریه و سوز باری چراست
بگفت ای هوادار مسکین من
برفت انگبین یار شیرین من
چو شیرینی از من به در می رود
چو فرهادم آتش به سر می رود
همی گفت و هر لحظه سیلاب درد
فرومی دویدش به رخسار زرد
که ای مدعی عشق کار تو نیست
که نه صبر داری نه یارای ایست
تو بگریزی از پیش یک شعله خام
من استاده ام تا بسوزم تمام
تو را آتش عشق اگر پر بسوخت
مرا بین که از پای تا سر بسوخت
همه شب درین گفتگو بود شمع
به دیدار او وقت اصحاب جمع
نرفته ز شب همچنان بهره ای
که ناگه بکشتش پریچهره ای
همی گفت و می رفت دودش به سر
که اینست پایان عشق ای پسر
اگر عاشقی خواهی آموختن
به کشتن فرج یابی از سوختن
مکن گریه بر گور مقتول دوست
بر او خرمی کن که مقبول اوست
اگر عاشقی سر مشوی از مرض
چو سعدی فروشوی دست از غرض
فدایی ندارد ز مقصود چنگ
وگر بر سرش تیر بارند و سنگ
به دریا مرو گفتمت زینهار
وگر می روی تن به طوفان سپار

بوستان - باب سوم در عشق و مستی و شور
* * * * *

دکلمه

در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بود
تا ابد جام مرادش همدم جانی بود
من همان ساعت که از مِی خواستم شد توبه کار
گفتم این شاخ ار دهد باری پشیمانی بود
خود گرفتم کافکنم سجاده چون سوسن به دوش
همچو گل بر خرقه رنگ مِی مسلمانی بود
بی چراغ جام در خلوت نمی یارم نشست
زانکه کنج اهل دل باید که نورانی بود
همت عالی طلب جام مرصع* گو مباش
رند را آب عنب* یاقوت رمانی* بود
گرچه بی سامان نماید کار ما سهلش مبین
کاندرین کشور گدایی رشک سلطانی بود
نیکنامی خواهی ایدل با بدان صحبت مدار
خودپسندی جان من برهان نادانی بود
مجلس انس و بهار و بحث شعر اندر میان
نستدن جام می از جانان گرانجانی بود
دی عزیزی گفت حافظ می خورد پنهان شراب
ای عزیز من نه عیب آن به که پنهانی بود
* مرصع= جواهرنشان ... عنب= انگور ... یاقوت رمانی= یاقوت سرخ رنگ چون دانه ی انار
عکس از: شباهنگ کوثر

2005-04-17T15:05:00.000-07:00

* در تولد من همه چیز متولد شد. من علت خویش و همه ی موجودات بودم و اگر اراده می کردم نه خودم و نه هیچ موجودی وجود نمی داشت. اگر من نبودم خدا نیز نبود.

حرف جالب و عمیقی ست، نه؟ « اگر من نبودم خدا نیز نبود »
خداوند می گوید - نمی دانم در کدام کتاب مقدس خواندم - « من تنها بودم، بدین خاطر انسان را آفریدم. آفریدم که مونسم باشد. »
گاه ساعتها درباره ی این جمله ها فکر می کنم، جمله هایی عمیق و معنادار. پس خداوند هم تنهایی را نمی توانسته است تحمل کند، انسان را آفرید و از روح خود در او دمید بعبارتی در درون انسان مسکن گزید، و به گاه تنهایی با او همصحبت شد.

چرا این حرفها را زدم؟
چون اعتقاد دارم هر انسانی پاره ای از خداست شکلی از خداست. گاه ساعتها در نقطه ای می نشینم و فقط به چهره ی عابران نگاه می کنم، در صحبت با بیمارانم نیز یک لحظه چشم از آنها برنمی دارم. لبها چیزی می گویند ولی بسیار حرفها هستند که در پشت چهره ها پنهان مانده اند و فقط با نگاه کردن به حالات چهره می توان آن حرفها را خواند.
به عکس بالا یا پایین خوب نگاه کنید. گذشته از اینکه عکس خود چیزی برای گفتن دارد در پس آن چهره، خواندنی های بسیاری ست. من فقط به یک کلمه اشاره می کنم « تنهایی ».
تنهایی انسانهای خداگونه ای که جامعه آنها را فراموش کرده است - خدایانی که فراموش گشته اند، خدایانی که تنها مانده اند، خدایانی در گوشه و کنار هر شهر، محبوس میان دیوارها، دیوارهایی متحرک، دیوارهای انسانی، دیوارهایی بی چشم بی گوش و بی حس ... و آنها بی همدم بی مونس -.
و عجیب اینکه این دیوارهای متحرک همیشه سر به سوی آسمان دارند خدا را در آنجا می جویند یا چه می دانم برای کسب لحظه ای آرامش، رنج سفر و هزینه ی بسیار را بر خود هموار می کنند تا به زیارت خانه اش شوند. انگار خداوند مکانی دارد خانه ای دارد در جایی منتظر آنها نشسته است! همه جا خانه ی اوست، به خصوص درون هر انسان.

چقدر جالب گفته است « مولوی » صدها قرن پیش:
دکلمه

ای قوم به حج رفته کجایید کجایید
معشوق همینجاست بیایید بیایید
معشوق تو همسایه و دیوار به دیوار
در بادیه سرگشته شما در چه هوایید
گر صورت بی صورت معشوق ببینید
هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمایید
ده بار ازان راه بدان خانه برفتید
یکبار ازین خانه برین بام برآیید
آن خانه لطیفست نشانهاش بگفتید
* از خواجه آن خانه نشانی بنمایید
یک دسته گل کو اگر آن باغ بدیدیت
یک گوهر جان کو اگر از بحر خدایید
با این همه آن رنج شما گنج شما باد
* افسوس که بر گنج شما پرده شمایید

* حیات چیست؟ وجودِ خدا حیات من است. اگر حیاتِ خدا حیاتِ من است پس بودن خدا، بودن من، و هستی او هستی من است نه بیشتر و نه کمتر.

* از گفته های « اکهارت »

2005-04-15T15:37:00.000-07:00

اول

گفت - یالله یالله سواری خرسواری
خندیدم. گفتم - خرسواری یا اسب سواری؟ خوب فکر کن
گفت - ... اِه ه ه ... آها اسب سواری بهتره
گفتم - بشین پشتم
گفت - از روی موانع هم بپر، صدا هم در بیآر
.
.
.
کی ما را سواری داد کودکی؟ هیچکس. ولی چه مزه ای دارد لحظاتی کودکی از تو سواری بگیرد، لحظاتی اسب باشی یا ... !

دوم

گفت - باید به مثل او( حلاج ) باشی. آنچنان عاشق و مست بود آنگه که خونش بریختند، خونش بر زمین نوشت « خدا خدا ». یا همچون زلیخا، آنگه که با کارد دستش برید خونش کلمه ی « یوسف » را بر زمین نقاشی کرد. یا همچون من ...
گفتم - من و تو از جام واحدی می نوشیم. اما من به گاه نوشیدن هشیارم دربند عقلم پندارم، نمی توانم چون تو مست شوم
گفت - پس معلوم شد آنچه من از نوشیدن این شراب حاصل می کنم تو حاصل نمی کنی. عقل پندار ... دلیلش همین است.

سوم

* کوچولو گفت - دکلمه ای باشد که عربی داشته باشد
عربی ! گفتم - باشد

دکلمه

ربود عقل و دلم را جمال آن عربی
درون غمزه مستش هزار بوالعجبی
هزار عقل و ادب داشتم من ای خواجه
کنون چو مست و خرابم صلای بی ادبی
مسبب سبب اینجا در سبب بربست
تو آن ببین که سبب می کشد ز بی سببی
پریر رفتم سرمست بر سر کویش
بخشم گفت چه گم کرده ای چه می طلبی
شکسته بسته بگفتم یکی دو لفظ عرب
اتیت اطلب فی حیکم مقام ابی
جواب داد کجا خفته ای چه می جویی
به پیش عقل محمد پلاس بولهبی
ز عجز خوردم سوگندها و گرم شدم
به ذات پاک خدا و به جان پاک نبی
چه جای گرمی و سوگند پیش آن بینا
و کیف یصرع صقر بصوله الخربی
روان شد اشک ز چشم من و گواهی داد
کما یسیل میاه السقا من القربی
چه چاره دارم غماز من هم از خانه است
رخم چو سکه زر آب دیده ام سحبی
دریغ دلبر جان را به مال میل بُدی
و یا فریفته گشتی به سیدی چلبی
و یا به حیله و مکری ز ره درافتادی
و یا که مست شدی او ز باده عنبی
دهان به گوش من آرد به گاه نومیدی
چه می کند سر و گوش مرا به شهد لبی
غلام ساعت نومیدی ام که آن ساعت
شراب وصل بتابد ز شیشه حلبی
از آن شراب پرستم که یار می بخش است
رخم چو شیشه می کرد و بود رخ ذهبی
* برادرم پدرم اصل و فصل من عشق است
که خویش عشق بماند نه خویشی نسبی
خمش که مفخر آفاق شمس تبریزی
بشست نام و نشان مرا به خوش لقبی

* * * * * *

دکلمه

صورت نبندد ای صنم بی زلف تو آرام دل
دل فتنه شد بر زلف تو ای فتنه ایام دل
ای جان من مولای تو دل غرقه دریای تو
دیریست تا سودای تو بگرفت هفت اندام دل
تا جان به عشقت بنده شد زین بندگی تابنده شد
تا دل ز نامت زنده شد پر شد دو عالم نام دل
جانا دلم از چشم بد نه هوش دارد نه خرد
تا از شراب عشق خود پر باده کردی جام دل
* پیغامت آمد از دلم کای ماه حل کن مشکلم
کی خواهی آمد حاصلم ای فارغ از پیغام دل
از رخ مه گردون تویی وز لب می گلگون تویی
کام دل من چون تویی هرگز نیابم کام دل
ای همگنانرا همدمی شادی من از تو غمی
عطار را در هر دمی جانا تویی آرام دل

2005-04-11T15:20:00.000-07:00

* ای خواب راهبانه ی نیلوفر
در باغ ارغوان !
سایه تند تند می نوشت، می نوشت؟ اینطور به نظر می آمد - شاید ... کلماتی که در بستر کاغذ خود را در لفافه ای سپید می پیچیدند و به خوابی ابدی فرومی رفتند - و ترنم نوازش قلم بر پیکر کاغذ.
من محو تماشای خطوطی بودم که در بستر مقابلم به خواب بودند، خطوطی که گل نیلوفری را شکل می دادند. بیان اینکه چه افکاری در ذهنم دم به دم بیدار می شدند غیرممکن می نمود. هر فکر شکل خطی می گرفت که پیکر تصویری را شکل می داد، تصویری که در باغ ارغوان ذهنم تکثیر می شد، باغی که سکوت را زمزمه می کرد تا خواب نیلوفر گلش آشفته نگردد.
- شاید ... خطوطی که در بستر کاغذ خود را در لفافه ای سپید می پیچیدند و تصویر خواب یک گل را شکل می دادند - آری، همین بود. سایه کاغذ را که به دستم داد تصویر خواب یک گل بود.
به سایه گفتم :

* آرام
راحتش بگذار
شاید او در خواب شیرینش
نان شیرینی ببیند
ماه شیرین را میان ظرف تلخ شب ...
.
.
.
ساکت
اینجا کهکشانها خواب می بینند
بازی رنگین کمانها را :
شیشه های سبز باران را میان باد
شیشه های سرخ آتش را میان برگ
شیشه های زرد گلها را میان خاک
گوی نارنج بلوری را میان شاخه ی نارنج
.
.
.
راحتش بگذار
خنده هایش را تماشا کن
شاید او در خواب شیرینش
زندگی را خواب می بیند

با سایه به باغ رفتم. ترنم سکوت بود و نفسهای خوابآلود درختان نارنج. انگاری بوی سکرآور بهار نارنج در فضای ذهنم پیچید. در آغوش سایه به زیر درختان نارنج به خواب رفتم.

* سروده های « م . آزاد »

2005-04-09T14:10:00.000-07:00

هر چهره را حق نوازش است

و من تمام امروز را
با نگاه کردن به گل هایی که از او خریده بودم،
و یادِ تصویر خندانش،
خندیدم.
انگار تمام روز خنده اش،
چهره ام را نوازش می کرد.
و من نیز با خنده ام،
چهره اش را نوازش می کردم.

چه آسان امروز خندیدم !
دکلمه

دوش چه خورده ای بگو ای بت همچو شکرم
تا همه سال روز و شب باقی عمر از آن خورم
گر تو غلط دهی مرا رنگ تو غمز می کند
رنگ تو تا بدیده ام دنگ شده است این سرم
یک نفسی عنان بکش تیز مرو ز پیش من
تا بفروزد این دلم تا به تو سیر بنگرم
سخت دلم همی طپد یک نفسی قرار کن
خون ز دو دیده می چکد تیز مرو ز منظرم
چون ز تو دور می شوم عبرت خاک تیره ام
چونک ببینمت دمی رونق چرخ اخضرم
چون رخ آفتاب شد دور ز دیده زمین
جامه سیاه می کند شب ز فراق لاجرم
خور* چو به صبح سرزند جامه سپید می کند
ای رخت آفتاب جان دور مشو ز محضرم
خیره کشی مکن بتا خیره مریز خون من
تنگ دلی مکن بتا در مشکن تو گوهرم
ساغر می خیال تو بر کف من نهاد دی
تا بندیدمت درو میل نشد به ساغرم
داروی فربهی ز تو یافت زمین و آسمان
تربیتی نما مرا از بر خود که لاغرم
ای صنم ستیزه گر مست ستیزه ات شکر
جان تو است جان من اختر تست اخترم
چند به دل بگفته ام خون بخور و خموش کن
دل کتفک همی زند که تو خموش من کرم

2005-04-04T15:34:00.000-07:00

پس وفادار به عشق خود باید بود،
چون آسمان به صخره.
وفادار،
چون آتش،
بی وقفه به هر سو روان،
روان به راه و گستره ای که باد نشان می دهد.
.
.
.
dès lors fidèle à son amour comme le ciel l'est au rocher

Fidèle

چشمانم را باز کردم، بعد از یک خواب طولانی. دیدم کنار تخت نشسته است. پیراهن بهاری اش را پوشیده، پیراهنی مملو از گلهای بهاری. کلاهی بر سر و چشمانش خیره به نقطه ای، و افکارش نمی دانم در کجا.
دستش را لمس کردم، رشته ی افکارش گسیخت و نقطه ی نگاهش بر صفحه ی چشمانش نشست - یکساعت است نشسته ام ولی دلم نیامد بیدارت کنم - در آغوش کشیدمش، گفتم چه بوی بهاری می دهی، به چه فکر می کردی؟ - به روستا، کوهستان، پدربزرگ مادربزرگ و به ما... که هیچی از او به یاد ندارم. خیلی وقتها در ذهنم با عکسش بازی می کنم با عکسش حرف می زنم، مثل ... مثل یک عروسک، یعنی او هم دلش برای من تنگ می شود با عکس من بازی می کند حرف می زند؟ - صد در صد.
پس تصمیمت را گرفته ای؟ - آره، باید عکس برای گذرنامه بیاندازم، و برای پدربزرگ مادربزرگ و برای مامان، نه؟ با کلاه می اندازم -.
آره، با کلاه و بی کلاه.
.
.
.
پس وفادار به عشق خود باید بود، چون آسمان به صخره
و باران،
باران بوسه،
بوسه های یک آسمان بر صخره ای تنها و خسته.

* برای گرانبهاترین گوهر زندگی مهرآوا
دکلمه

رفتم به طبیب جان گفتم که ببین دستم
هم بی دل و بیمارم هم عاشق و سرمستم
صدگونه خلل دارم ایکاش یکی بودی
با این همه علت ها در شنقصه پیوستم
گفتا که نه تو مُردی گفتم که بلی اما
چون بوی توام آمد از گور برون جستم
آن صورت روحانی وان مشرق یزدانی
و آن یوسف کنعانی کز وی کف خود خستم
خوش خوش سوی من آمد دستی به دلم بر زد
گفتا ز چه دستی تو گفتم که ازین دستم
چون عربده می کردم در داد می و خوردم
افروخت رخ زردم وز عربده وارستم
پس جامه برون کردم مستانه جنون کردم
در حلقه آن مستان در میمنه بنشستم
صد جام بنوشیدم صد گونه بجوشیدم
صد کاسه بریزیدم صد کوزه دراشکستم
گوساله زرین را آن قوم پرستیده
گوساله گرگینم گر عشق بنپرستم
بازم شه روحانی می خواند به پنهانی
برمی کشدم بالا شاهانه ازین پستم
پابست توام جانا سرمست توام جانا
در دست توام جانا گر تیرم و گر شستم
چست توام ار چستم مست توام ار مستم
پست توام ار پستم هست توام ار هستم
در چرخ درآوردی چون مست خودم کردی
چون تو سر خُم بستی من نیز دهان بستم

2005-03-31T16:11:00.000-08:00

از خویش هر چه بود شکستیم و ریختیم
غیر از دل شکسته که نتوان شکست و ریخت

نه، مثل اینکه وبلاگ یا کلاً این بودن در فضای unreal دست از سر من برنمی دارد. نه اینکه شخصاً علاقه ای در میان باشد، نه، چرا که در سایه ی گلی که روی این دیوار خراب زندگی افتاده بود چند روزی خواب راحتی داشتم، ساعت نیز خواب بود، نه تیکی و نه تاکی؛ یکی باید آنرا کوک می کرد، و کرد :
خسته بودم، شب بود، آسمان شسته و پاک و صاف همچون دریا،افتاده بر بند زمان؛ بندی که ابتدا و پایانی ندارد. باد؟ نه، هیچ بادی نبود که موجی بر این دریا برانگیزد، فقط جابجا پولکِ ستارگان بر دامنش.
گفت بگذار تو چشمانت را ببینم ... هووه، یک ماهِ خسته و چند ستاره ی خسته و خسته تر
گفتم دیگر چه، دیگر چه می بینی؟
گفت هیچ. چرا چرا، تاریکی و ... تاریکی، همین
گفتم و ... دوتا چشم خسته، نه؟
گفت هووم م م ... خسته و خوابآلود که با ضربآهنگ ساعت، تیک تاک تیک تاک، تا خاموشی مطلق می روند و بازمی آیند
گفتم کوچولو تو امشب حرفهای عجیب می زنی. ببین من خسته ام، امشب نمی توانم برایت شعر بخوانم؛ تو یک چیزی بگو بخوان تا من راحت خوابم ببرد.

دیدم شروع کرد به خواندن شعر، از حافظ از مولوی و ... گفتم این شعرها را از کجا یاد گرفته ای؟ گفت از دکلمه ها. نگو مواقعی که نیستم و تنهاست کامپیوتر را روشن می کند و می نشیند به گوش دادن دکلمه ها. گفت البته اینها همه قدیمی ست ( خندیدم ) چون شعر جدیدتر پیدا نکردم، چون چند روزی ست که دیگر دکلمه ای ... راستی چرا دیگر ...؟
گفتم مگر تو خوشت می آید؟ گفت آره، هووه چه جورم
گفتم چقدر به هم شباهت داریم. چطور تا به حال متوجه نشده بودم؟!
گفت راستی دیگر ...؟
گفتم خسته ام، وحید هم که رفت خسته ترم. حالا شاید چون تو دوست داری ... تاریکی بود، تاریکی مطلق که فضای چشمها را پر کرد و ... خوابم برد.

آن جمله ی بالا را " از خویش هر چه بود ... غیر از دل شکسته ... " چرا نوشتم؟ بی ربط؟ نمی دانم، با دیدن عکس، این جمله در ذهنم نشست. شاید روزی در زمانی در جایی بتوان به کسی ربطش داد.

2005-03-23T13:54:00.000-08:00

سایه ی گُلی تا دیوار خرابِ من افتاده ست
وقت خوبی ست برای خوابیدن
و ...
چه خوابی !

ماه ها به هجر زدیم، گفتیم آیینه پیش ما مگذارید، جدا ز یاران به خود روبرو شدن ستم است.
مونس ساعات تنهایی مان، این دفتر بود و کلام های شبانه، کلام های حافظ، مولوی، عطار و ... و شخصا عشق و علاقه به شعر کلاسیک، و باور به اینکه شاید بتوانم با مطرح کردن آن - چه از نظر شاعر مورد نظر و چه از نظر خوانش صحیح شعر کلاسیک در قالب دکلمه - دوستانی باشند که از این سعی و تلاش استفاده ای را ببرند. نمی دانم در این زمینه تا چه حد موفق بوده ام، ولی امیدوارم که کسانی استفاده برده باشند، هر چند در تعداد اندک؛ ولی خب به کم باید قانع بود.

امروز بناگاه آیینه ی غبار از چهره برگرفته بر سر راه مان نشست. در چشمانش آسمانی بود آبی و درختانی شکوفه زده، نمی شد چشم از چشمانش برگرفت. بناگاه نگاهی و ... ، و تصاویری که یک یک خود را بر پیکر آیینه نقش زدند - یاران و یادها -
روز وصل دوستداران یاد باد - یاد باد آن روزگاران یاد باد

سکوت بود و تصاویر یاران و یادها که در چشمان آیینه تکثیر می شدند، و بادی که از بیشه ی ذهن عبور داشت.
بناگاه صدایی پیکر سکوت را خط انداخت. صدای " وحید " بود و دکلمه ای که از شعر فروغ می کرد « باد ما را خواهد بُرد »

بادی که در بیشه ی ذهن عبور داشت به کدام سمت می رفت؟
گاه سرنوشت را می توان دید می توان خواند، و اگر اشتباه در نوشتارش بود تصحیح اش کرد
اما نه، اشتباهی در آن نبود.
سرنوشت بر بال باد سوار بود و به سمت دوستان و یاران می رفت
و به یاد دارم آخرین جمله ای را که بر آسمان ذهن عبور کرد « باد ما را خواهد بُرد » - بادِ سرنوشت - و آخرین کلام « خداحافظ »

آری، آخرین کلمات را می نویسم و در آخر « خداحافظی »
بادِ سرنوشت که هم اکنون در زندگی ما وزیدن گرفته است ما را به کجا خواهد برد؟
سالی در اینباره فکر کردم که اگر اشتباهی در آن می بینم تصحیح اش کنم چرا که تنها نیستم، دوستِ کوچکی نیز در این سفر همراه من است. کوچولویی که تمام زندگی و دلیل بودن من است. و در نهایت، جاده ای بود و دو خط موازی که دوشادوش یکدگر می بایست مسیر سرنوشت را طی کنند. هر جا جاده ای ست، خطوطی را بر روی آن می بینی - خطوط رفت و خطوط برگشت -، و ما خطوطِ رفتیم. فکر کنم قبلا گفته ام یا نوشته ام به آمریکا می روم، و زندگی جدیدی را تجربه خواهم کرد، و پیوستن به دوستان و یارانی که برگ برگ دفتر زندگی ام از خاطرات آنها انباشته اند.

و اما " وحید "
سرنوشت او را عشق رقم می زند، عشقی که سالیانی پیش ازین نطفه اش بسته شد - عشق یک دختر هندی به یک پسر ایرانی - .
شاید قدری رمانتیک باشد ( گاهی این شوخی را با او می کنم )، اما چه می دانی عشق کِی و کجا به سراغت می آید، و عشقهای شرقی ریشه دارترین عشقها هستند، عشقهایی با ریشه هایی تا اعماق وجود.
سالی را باید در هند بگذراند و تحقیقی ناکامل را به سرانجام برساند و بعد به کانادا و ازدواج. عشق، ساکن سرزمینی دور و سرد است ولی گرمای وجود عشق چیز دیگری ست. برایش آرزوی خوشبختی می کنم، و این دوستی تداوم خواهد داشت، به دیدارش خواهم رفت.

می بینید؟ بادِ سرنوشت، این بادی که همیشه در حال وزیدن است نمی دانی به کجا می بردت.

* برای یکایک شما آرزوی شادی در تمامی لحظه های زندگی را دارم - خداحافظ

دکلمه
روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد آن روزگاران یاد باد
کامم از تلخی غم چون زهر گشت
بانگ نوش شادخواران یاد باد
گرچه یاران فارغند از یاد من
از من ایشان را هزاران یاد باد
مبتلا گشتم درین بند و بلا
کوشش آن حق گزاران یاد باد
گرچه صد رودست در چشمم مدام
زنده رود باغ کاران یاد باد
راز حافظ بعد ازین ناگفته ماند
ای دریغا رازداران یاد باد

* * * * * *

پشت این پنجره شب دارد می لرزد
و زمین دارد
بازمی ماند از چرخش
پشت این پنجره یک نامعلوم
نگران من و تست

باد ما را خواهد بُرد
دکلمه

در شب کوچک من، افسوس
باد با برگ درختان میعادی دارد
در شب کوچک من دلهره ی ویرانیست

گوش کن
وزش ظلمت را می شنوی؟
من غریبانه به این خوشبختی می نگرم
من به نومیدی خود معتادم

گوش کن
وزش ظلمت را می شنوی؟
در شب اکنون چیزی می گذرد
ماه سرخست و مشوش
و بر این بام که هر لحظه در او بیم فروریختن است
ابرها، همچون انبوه عزاداران
لحظه ی باریدن را گوئی منتظرند

لحظه ای
و پس از آن، هیچ.
پشت این پنجره شب دارد می لرزد
و زمین دارد
بازمی ماند از چرخش
پشت این پنجره یک نامعلوم
نگران من و تست

ای سراپایت سبز
دستهایت را چون خاطره ای سوزان، در دستان عاشق من بگذار
و لبانت را چون حسی گرم از هستی
به نوازش های لبهای عاشق من بسپار
باد ما را با خود خواهد برد
باد ما را با خود خواهد برد
فروغ فرخزاد

2005-03-19T15:19:00.000-08:00

می گوید :
« می گریم
« می گرید

« می خندم
« می خندد

می گویم :
چه خوب است آدمی در زندگی کسی را داشته باشد
که بتواند احساساتت را لمس کند
که بتوانی احساساتت را با او تقسیم کنی
هر چند کوچک باشد، قادر به تکلم نباشد
اما
از دریچه ی چشم - نگاه - همه چیز درون ترا بخواند
و این
بهترین تسکین است
بهترین آرامش است.

چشم = نگاه = تسکین ، آرامش

2005-03-14T15:45:00.000-08:00

حرفی برای گفتن نیست
وگر هست،
حرف دلتنگی ست.
دلتنگ تو،
اولین سالی که نیستی،
اولین سالی که غریبانه تازه اش می کنی.
دلتنگ او، و او، و او، ... و همه ی دوستانی که دیگر نیستند.

پیشاپیش فرارسیدن سال نو را به همه تبریک می گویم

سالی خوب؟
شاید
سالی خوش خبر؟
شاید
امیدوارم.

کوچ بنفشه ها

دکلمه

در روزهای آخر اسفند،
کوچ بنفشه های مهاجر،
زیباست.

در نیم روز روشن اسفند،
وقتی بنفشه ها را از سایه های سرد،
در اطلس شمیم بهاران،
با خاک و ریشه - میهن سیارشان -
در جعبه های کوچک چوبی،
در گوشه ی خیابان، می آورند:

جوی هزار زمزمه در من،
می جوشد:
ای کاش ...
ای کاش آدمی وطنش را
مثل بنفشه ها
( در جعبه های خاک )
یک روز می توانست،
همراه خویشتن ببرد هر کجا که خواست.
در روشنای باران،
در آفتاب پاک.

آیینه ای برای صداها
محمدرضا شفیعی کدکنی - م . سرشک

* * * * * *

دکلمه

ابر آذاری* برآمد باد نوروزی وزید
وجه مِی می خواهم و مطرب که می گوید رسید
شاهدان در جلوه و من شرمسار کیسه ام
بار عشق و مفلسی صعبست می باید کشید
قحط جودست آبروی خود نمی باید فروخت
باده و گل از بهای خرقه می باید خرید
گوییا خواهد گشود از دولتم کاری که دوش
من همی کردم دعا و صبح صادق می دمید
با لبی و صد هزاران خنده آمد گل به باغ
از کریمی گوییا در گوشه ای بویی شنید
دامنی گر چاک شد در عالم رندی چه باک
جامه ای در نیکنامی نیز می باید درید
این لطایف کز لب لعل تو من گفتم که گفت
وین تطاول کز سر زلف تو من دیدم که دید
عدل سلطان گر نپرسد حال مظلومان عشق
گوشه گیران را ز آسایش طمع باید برید
تیر عاشق کش ندانم بر دل حافظ که زد
این قدر دانم که از شعر ترش خون می چکید
* آذار= ماه اول بهار در تقویم شمسی عربی، بعد از ماه شباط و قبل از ماه نیسان، مطابق با ماه مارس میلادی

* * * * * *

دکلمه

گر یار لطیف و با وفایی
ور از دل و جان از آن مایی
خواهم که درین میان درآیی
ای ماه بگو که کی برآیی
چون صورت جان لطیف کاری
از حلقه چرا تو بر کناری
وز یارک خود دریغ داری
ای ماه بگو که کی برآیی
برخیز که ما و تو چو جانیم
وز رازک همدگر بدانیم
آخر نه من و تو یارکانیم
ای ماه بگو که کی برآیی
دریاب که بر در خداییم
آخر بنگر که ما کجاییم
تا رقص کنان ز در درآییم
ای ماه بگو که کی برآیی
ای جان و جهان چرا چنینی
چون یارک خویش را نبینی
در گوشه روی ترش نشینی
ای ماه بگو که کی برآیی
چونی تو و آن دل لطیفت
وان صورت و قامت ظریفت
خواهم که شوم شبی حریفت
ای ماه بگو که کی برآیی
در جمله عالم الهی
وز دامن ماه تا به ماهی
آن شد که تو گویی و بخواهی
ای ماه بگو که کی برآیی

2005-03-12T13:41:00.000-08:00

دو حلزون
به خاکسپاری برگی خشکیده می روند
صدفی سیاه دارند
و نواری سیاه به دور شاخکهایشان
شب هنگام می روند
یک شب زیبای پاییزی
ولی افسوس زمانی می رسند
که دیگر بهار شده
و برگ های خشکیده
دوباره جان یافته اند
دو حلزون
بسیار دلسرد می شوند
ولی ...

...
شب بسیار زیبایی ست
یک شب زیبای تابستانی
و دو حلزون
به خانه برمی گردند
برمی گردند با غم بسیار
برمی گردند با شادکامی بسیار
کمی هم تلوتلو می خورند
انگار که زیاد خورده اند
ولی آن بالا در آسمان
ماه آنان را زیر نظر دارد.

2005-03-11T16:07:00.000-08:00

گفتم چشمت
گفت که بر مست مپیچ
گفتم دهنت
گفت منه دل بر هیچ
گفتم زلفت
گفت پراکنده مگوی
بازآوردی حکایتی پیچاپیچ

دکلمه

ای تو بداده در سحر از کف خویش باده ام - ناز رها کن ای صنم راست بگو که داده ام
گر چه برفتی از برم آن بنرفت از سرم - بر سر ره بیا ببین بر سر ره فتاده ام
چشم بدی که بد مرا حسن تو در حجاب شد - دوختم آن دو چشم را چشم دگر گشاده ام
چون بگشاید این دلم جز به امید عهد دوست - نامه عهد دوست را بر سر دل نهاده ام
زاده اولم بشد زاده عشقم این نفس - من ز خودم زیادتم زانک دو بار زاده ام
چون ز بلاد کافری عشق مرا اسیر برد - همچو روان عاشقان صاف و لطیف و ساده ام
من به شهی رسیده ام زلف خوشش کشیده ام - خانه شه گرفته ام گر چه چنین پیاده ام
از تبریز شمس دین باز بیا مرا ببین - مات شدم ز عشق تو لیک ازو زیاده ام

* * *

دکلمه

از اول امروز چو آشفته و مستیم - آشفته بگوییم که آشفته شدستیم
آن ساقی بدمست که امروز درآمد - صد عذر بگفتیم وز آن مست نرستیم
آن باده که دادی تو و این عقل که ماراست - معذور همی دار اگر جام شکستیم
امروز سر زلف تو مستانه گرفتیم - صد بار گشادیمش و صد بار ببستیم
رندان خرابات بخوردند و برفتند - ماییم که جاوید بخوردیم و نشستیم
وقتست که خوبان همه در رقص درآیند - انگشت زنان گشته که از پرده بجستیم
یک لحظه بلا نوش ره عشق قدیمیم - یک لحظه بلی گوی مناجات الستیم
از گفت بلی صبر نداریم ازیرا - بسرشته و بر رسته سغراق الستیم
بالا همه باغ آمد و پستی همگی گنج - ما بوالعجبانیم نه بالا و نه پستیم
خاموش که تا هستی او کرد تجلی - هستیم بدان سان که ندانیم که هستیم
تو دست بنه بر رگ ما خواجه حکیما - کز دست شدستیم ببین تا ز چه دستیم
هر چند پرستیدن بت مایه کفرست - ما کافر عشقیم گرین بت نپرستیم
جز قصه شمس الحق تبریز مگویید - از ماه مگویید که خورشید پرستیم

* * *

دکلمه

تا انتها حضور

امشب در یک خواب عجیب رو به سمت کلمات باز خواهد شد.
باد چیزی خواهد گفت.
سیب خواهد افتاد، روی اوصاف زمین خواهد غلتید، تا حضور وطن غایب شب خواهد رفت.
سقف یک وهم فرو خواهد ریخت.
چشم
هوش محزون نباتی را خواهد دید.
پیچکی دور تماشای خدا خواهد پیچید.
راز، سر خواهد رفت.
ریشه ی زهد زمان خواهد پوسید.
سر راه ظلمات، لبه ی صحبت آب، برق خواهد زد، باطن آینه خواهد فهمید.
امشب
ساقه ی معنی را وزش دوست تکان خواهد داد، بهت پرپر خواهد شد.
ته شب، یک حشره، قسمت خرم تنهایی را تجربه خواهد کرد.
داخل واژه ی صبح
صبح خواهد شد.
سهراب سپهری

2005-03-10T17:35:00.000-08:00

زن به مرد گفت :
« کلید را بردار، وقتی که بازگشتی - هر وقت که باشد
در را باز کن و داخل شو. مرا این جا خواهی یافت » .
سال ها و سال ها گذشت. مرد وقتی که در را گشود
نخستین چیزی که در آئینه ی کمد، مقابل در دید
صورت خودش بود، نه چندان جوان، با نیم تنه ای تیره.
در آن جا نیز منتظر خود بود؟
در کنار آئینه، به دیوار، تکه کاغذی به میخ زده بودند :
« منتظرم باش. به میوه فروشی رفته ام. »
مرد کلاهش را برداشت، کاغذ را در جیب گذاشت و بیرون رفت.
میخ، روی دیوار باقی ماند.
درخشان، چون حشره ای که در زندگی خود در یک ظهر طلایی تابستانی، زندانی شده باشد.

یانیس ریتسوس

2005-03-06T13:57:00.000-08:00

صدای ترا می شنوم
دکلمه

صدای ترا می شنوم -
صدای ترا:
هیاهوی آن چشم های سیاه
که مثل دو شهر همهمه گر
میان غروب،
گم شده بود.
هیاهوی آن چشم ها
که هنوز مثل شبست،
و هنوز همهمه گر.

و باز، بی تو
هنوز
در آنهمه تاریکی ها
صدای ترا می شنوم
- صدای ترا!

به کوچه نگاه می کنم
به کوچه نگاه می کنم که مثل شبی
میان دو شهر
گم شده است ...

م . آزاد

* * *

دکلمه

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست - منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست
شب تارست و ره وادی ایمن در پیش - آتش طور کجا موعد دیدار کجاست
هرکه آمد به جهان نقش خرابی دارد - در خرابات بگویید که هشیار کجاست
آن کسست اهل بشارت که اشارت داند - نکته ها هست بسی محرم اسرار کجاست
هر سر موی مرا با تو هزاران کارست - ما کجاییم و ملامتگر بیکار کجاست
بازپرسید ز گیسوی شکن در شکنش - کاین دل غمزده سرگشته گرفتار کجاست
عقل دیوانه شد آن سلسله مشکین کو - دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست
ساقی و می و مطرب جمله مهیاست ولی - عیش بی یار مهنا نشود یار کجاست
حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج - فکر معقول بفرما گل بیخار کجاست

2005-03-05T18:59:00.000-08:00

noire sous les arbres verts
و زیر درختان سبز، تیره بود
.
.
.
si je te quitte nous nous souviendrons
et nous quittant nous nous retrouverons
تو را ترک می کنم تا به یاد هم باشیم
از هم جدا می شویم تا دوباره به هم برسیم

2005-03-04T13:48:00.000-08:00

می خواهم در آغوش گیرمت
در آغوش می گیرمت
می خواهم ترکت کنم
ملول می شوی
je veux t'embrasser je t'embrasse
je veux te quitter tu t'ennuies
.
.
.
elle s'allonge
pour se sentir moins seule
دراز می کشد
تا تنهایی را کمتر حس کند

دکلمه

تمام قصه همین بود
با تو می گفتم:
« حکایت من و تو؟
هیچ کس نمی خواند
چه بر من و تو گذشته است؟
- کس نمی داند
چرا؟
که این سکوت،
سکوت من و تو
بی تردید
حصار کاغذی ذهن را ز هم نشکافت
و خواهش من و تو
نیم نگاهی از تب تن نیز
دورتر نگذشت
که در حصار تمنای تن فروماندیم
و در کویر نفس سوز « من » فروماندیم
نه از حصار تن خویشتن برون گامی
نه بر گسستن این پای بندها، دستی

حکایت من و تو؟
هیچ کس نمی خواند
چه بر من و تو گذشته است؟
کس نمی داند. »

حمید مصدق
از جدایی ها - دفتر دوم - گزیده ای از 24

* * *

دکلمه

یک خانه پر ز مستان مستان نو رسیدند - دیوانگان بندی زنجیرها دریدند
بس احتیاط کردیم تا نشنوند ایشان - گویی قضا دهل زد بانگ دهل شنیدند
جانهای جمله مستان دلهای دل پرستان - ناگه قفص شکستند چون مرغ برپریدند
مستان سبو شکستند بر خنبها نشستند - یارب چه باده خوردند یارب چه مل چشیدند
من دی ز ره رسیدم قومی چنین بدیدم - من خویش را کشیدم ایشان مرا کشیدند
آن را که جان گزیند بر آسمان نشیند - او را دگر کی بیند جز دیدها که دیدند
یک ساقیی عیان شد آشوب آسمان شد - می تلخ از آن زمان شد خیکش از آن دریدند

2005-03-01T16:57:00.000-08:00

عجیب این نوشته و تصویر مثل باران بر شیشه ی پنجره ی دل می نشیند :

هجرانت ظلمت بر دیدگانم کشانده،
بی وفا! بر درمان نابینایی ام، ذره ای از خاک پایت را هم دریغ ورزیدی.
چشم و چراغ دلم! سوگند به چشمانت که فراقت قامتم را چون کمان خم کرد.

دلم تک درختی ست بر فراز دره ای ژرف،
که هماره باران و سیلاب بر او می تازد و دیگر خاکی برای نگهداری ریشه هایش باقی نمانده،
تا او را بکَنند از ریشه و آرامش و سکون و رهایی از غم هجران بدهندش.
یار من ای همه کس ام! بی کسی را یارم مکن و مرا آواره ی صحرای دوری و نادیداری مگردان.

یک پاورقی از یک روز

دلبندِ کوچولویم، دوستِ کوچکِ زندگی ام، امروز ... یا دیروز؟!، دعوتم کرده بود؛ دعوت به بستنی و شام.
مغازه ی بستنی فروشی، همانجایی که خودش دوست دارد و همان سفارشی که خودش دوست می دارد می دهد. همیشه هنگام بستنی خوردن یک دایره ی سفید یا قرمز یا زرد یا قهوه ای که سرمایش را از دست داده است - چگونه؟ نمی دانم - روی بینی ام نقش می بندد. مال امروز نیست، از کودکی مسئله ی این دوایر و بینی من لاینحل مانده است. خب، امروز هم طبق معمول ...

و او می خندد، به این چهره ی نقاشی شده که شاید او را یادِ چیزی می اندازد - گاهی وقتها نیز در خانه شروع می کند این چهره را با بستنی نقاشی کردن، گونه ها بینی لب ها، و در آخر با پاک کن زبان تمام آنچه را که نقاشی کرده است پاک می کند و می خندد. آنچه می ماند چهره ایست و حسی که نمی توان توصیفش کرد. - البته من نیز خنده های نقاشی شده ی او را خیلی دوست می دارم، خنده هایی سفید قرمز زرد یا قهوه ای.
افکار مجال نمی دهند، حتا آنزمان که با دوست داشتنی ترین کس ات هستی، از همه طرف هجوم می آورند؛ یادهایی که فکر می کنی مرده اند دوباره جان می گیرند، تصاویر و سایه ها، تصاویری که مدام تکثیر می شوند و سایه هایی که میان دیوارهای ذهن زندانی گشته اند، برای ابد زندانی گشته اند، و زندانبانی خسته چون من، زندانبان این تصاویر و سایه ها.

لحظه ای دیگر تصویری جاندار بر شیشه ی بی جان مغازه نقش می بندد، پیرمردی که به یک نقاشی می خندد؛ و تصویر او که خنده را نیز بر لبان نقاشی می نشاند. امروز ... یا دیروز؟! روز خنده داری بود.

2005-02-27T13:36:00.000-08:00

* واقعا نمی دانم چه بگویم، همه چیز را دیگران گفته اند. اصلا این روزها دقایق ایام با سکوت خود درد درونشان را فریاد می کنند. انسانی را به جرم نوشتن و سخن گفتن به 14 سال حبس محکوم می کنند. سکوت ما، نجابت ما، بعضی ها را بیش از حد گستاخ کرده است، هر چه می خواهند می کنند داغ و درفش حبس و زندان فساد و فحشا، هیچکس را هم پاسخگو نیستند. گفته اند و می گویم این سکوت آتش زیر خاکستر است، وای بحال آنان آنزمان که این آتش زبانه کشد؛ خرمن هستی اشان را نابود می سازد. باد می کارند طوفان درو می کنند.

برای « آرش سیگارچی »
دکلمه

Et par le pouvoir d'un mot
Je recommence ma vie
Je suis né pour te connaître
Pour te nommer

Liberté

و به نیروی یک واژه
زیستن از سر می گیرم
من زاده شدم که بشناسمت
که به نام بخوانمت

ای آزادی

* * *

بشنوید، به صدای بلند موعظه می کنند
کسی را شهامت آن نیست که به سکوت وادارشان کند
حق به جانب ایشان است
بشنوید، بازتاب صدای دیروز را بشنوید

دکلمه

مسلمانان من آن گبرم که دین را خوار می دارم
مسلمانم همی خوانند و من زنار می دارم
طریق صوفیان ورزم ولیکن از صفا دورم
صفا کی باشدم چون من سر خمار می دارم
ببستم خانقه را در در میخانه بگشودم
ز مِی من فخر می گیرم ز مسجد عار می دارم
چو یار اندر خراباتست من اندر کعبه چون باشم
خراباتی صفت خود را ز بهر یار می دارم
بگِرد کوی او هر شب بدان امید چون عطار
مگر بنوازدم یاری خروش زار می دارم

* * *

دکلمه

رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن - ترک من خراب شبگرد مبتلا کن
ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها - خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن
از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی - بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن
ماییم و آب دیده در کنج غم خزیده - بر آب دیده ما صد جای آسیا کن
خیره کُشیست ما را دارد دلی چو خارا - بُکشد کسش نگوید تدبیر خونبها کن
بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد - ای زرد روی عاشق تو صبر کن وفا کن
دردیست غیر مردن آن را دوا نباشد - پس من چگونه گویم کین درد را دوا کن
در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم - با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن
گر اژدهاست بر ره عشقیست چون زمرد - از برق این زمرد هین دفع اژدها کن
بس کن که بیخودم من ور تو هنرفزایی - تاریخ بوعلی گو تنبیه بوالعلا کن

2005-02-21T14:11:00.000-08:00

L'imagination consiste à expulser de la réalité plusieurs personnes incomplètes pour, mettant à contribution les puissances magiques et subversives du désir, obtenir leur retour sous la forme d'une présence entièrement satisfaisante. C'est alors l'inextinguible réel incréé

کار تخیل اینست که چندین شخص ناتمام را از عالم واقع بیرون کند و سپس، به پایمردی نیروهای جادویی و ویرانگر میل، پروانه ی بازگشت ایشان را در چهره حضوری رضایتبخش بگیرد. آنگاه واقعیتی خواهد شد خاموش ناشدنی و ناآفریده

چرا اینرا نوشتم؟! آها، درباره ی تخیل ---» شعر ...

la poésie est ce fruit que nous serrons, mûri, avec liesse, dans notre main, au même moment qu'il nous apparaît, d'avenir incertain, sur la tige givrée, dans le calice de la fleur

شعر همین میوه ی رسیده ایست که ما با شعف در دست می فشاریمش، درست آنزمان که روی شاخه یخ زده، با آینده ای نامعلوم، در جام گل پیش چشم ما ظاهر می شود

چه می خواستم بگویم ... آها
تصمیم گرفتم به روز شدن این صفحه را به یکبار در هفته تقلیل دهم. گذشته از گرفتاریها و دیگر فاکتورهای پُرمشغله ی زندگی، در این چند ماه که می نویسم به حقیقتی دیگر نیز پی بردم و آن تعداد بازدیدکننده های این صفحه و بخصوص شاید بتوان گفت علاقه مندان به شعر کلاسیک است، یعنی چیزی در حدود پنج بازدیدکننده در روز. حقیقتی که در این ایام در جامعه ی ما و دنیای واقعی مان بطور ملموس قابل لمس می باشد بضاعتی ست که جامعه در رابطه با مقوله ی ادبیات و فرهنگ از خود نشان می دهد که در سطح بسیار پایینی قرار دارد. به تبع دنیای غیرواقعی یا مجازی unreal نیز که همین اینترنت باشد از دنیای واقعی مان تأثیر پذیرفته است. اینستکه موضوعات کلاسه شده در مقوله ی ادبیات و فرهنگ در این دنیای مجازی نیز با استقبال کمتری روبرو می گردند، و اگر بخواهم خلاصه ی سخنم را بگویم :« این یک فاجعه است. » جامعه ای سیاست زده و متنفر از سیاست که این تنفر را به دیگر جنبه های حیات خود نیز بسط داده است. بعبارت دیگر گندیدگی و تنفر از بوی مشمئزکننده و ناخوشایند میوه ی سیاست دارد به میوه های دیگر نیز سرایت می کند، و چه بسا کرده است.
وقتی بضاعت جامعه، چه واقعی و چه غیرواقعی آن بدین حد است لزومی نمی بینم که بخواهم وقت بیشتری را صرف این صفحه ی مجازی کنم.

دکلمه

آه در آن شمع منور چه بود
کآتش زد در دل و دل را ربود
ای زده اندر دل من آتشی
سوختم ایدوست بیا زود زود
صورت دل صورت مخلوق نیست
کز رخ دل حُسن خدا رو نمود
جز شکرش نیست مرا چاره ای
جز لب او نیست مرا هیچ سود
یاد کن آن را که یکی صبحدم
این دلم از زلف تو بندی گشود
جان من اول که بدیدم تو را
جان من از جان تو چیزی شنود
چون دلم از چشمه تو آب خورد
غرقه شد اندر تو و سیلم ربود

--------------------

دکلمه

تلخی نکند شیرین ذقنم
خالی نکند از مِی دهنم
عریان کندم هر صبحدمی
گوید که بیا من جامه کَنَم
در خانه جهد مهلت ندهد
او بس نکند پس من چه کنم
از ساغر او گیجست سرم
از دیدن او جانست تنم
تنگست برو هر هفت فلک
چون می رود او در پیرهنم
از شیره او من شیردلم
در عربده اش شیرین سخنم
می گفت که تو در چنگ منی
من ساختمت چونت نزنم
من چنگ توام بر هر رگ من
تو زخمه زنی من تن تننم
حاصل تو ز من دل بر نَکَنی
دل نیست مرا من خود چه کَنَم

-------------------

خواب روی چشم هایم چیزهایی را بنا می کرد:
یک فضای باز، شنهای ترنم، جای پای دوست ...

دکلمه
ورق روشن وقت

از هجوم روشنایی شیشه های در تکان می خورد. صبح شد، آفتاب آمد.
چای را خوردیم روی سبزه زار میز.
ساعت نه ابر آمد، نرده ها تر شد. لحظه های کوچک من زیر لادن ها نهان بودند. یک عروسک پشت باران بود.
ابرها رفتند. یک هوای صاف، یک گنجشک، یک پرواز. دشمنان من کجا هستند؟ فکر می کردم: در حضور شمعدانی ها شقاوت آب خواهد شد.
در گشودم: قسمتی از آسمان افتاد در لیوان آب من. آب را با آسمان خوردم. لحظه های کوچک من خوابهای نقره می دیدند.
من کتابم را گشودم زیر سقف ناپدید وقت.
نیمروز آمد. بوی نان از آفتاب سفره تا ادراک جسم گل سفر می کرد. مرتع ادراک خرم بود.
دست من در رنگهای فطری بودن شناور شد: پرتقالی پوست می کندم. شهر در آیینه پیدا بود. دوستان من کجا هستند؟ روزهاشان پرتقالی باد!
پشت شیشه تا بخواهی شب. در اتاق من طنینی بود از برخورد انگشتان من با اوج. در اتاق من صدای کاهش مقیاس می آمد. لحظه های کوچک من تا ستاره فکر می کردند.
خواب روی چشم هایم چیزهایی را بنا می کرد:
یک فضای باز، شنهای ترنم، جای پای دوست ...
سهراب سپهری

2005-02-15T14:41:00.000-08:00

درین حدیقه چو شبنم نشسته ایم همه
سراغ خانه ی خورشید تا که می پرسد

دکلمه

سماع از بهر جان بی قرارست
سبک برجه چه جای انتظارست
مشین اینجا تو با اندیشه خویش
اگر مردی برو آنجا که یارست
مگو باشد که او ما را نخواهد
که مرد تشنه را با این چه کارست
که پروانه نیندیشد ز آتش
که جان عشق را اندیشه عارست
چو مرد جنگ بانگ طبل بشنید
در آن ساعت هزار اندر هزارست
شنیدی طبل بر کش زود شمشیر
که جان تو غلاف ذوالفقارست
بزن شمشیر و ملک عشق بستان
که ملک عشق ملک پایدارست
حسین کربلایی آب بگذار
که آب امروز تیغ آبدارست

------------------------

دکلمه

گر بی دل و بی دستم وز عشق تو پا بستم
بس بند که بشکستم آهسته که سرمستم
در مجلس حیرانی جانی است مرا جانی
زان شد که تو میدانی آهسته که سرمستم
پیش آی دمی جانم زین بیش مرنجانم
ای دلبر خندانم آهسته که سرمستم
ساقی می جانان بگذر ز گرانجانان
دزدیده ز رهبانان آهسته که سرمستم
رندی و چو من فاشی بر ملت قلاشی
در پرده چرا باشی آهسته که سرمستم
ای مِی بترم از تو من باده ترم از تو
پر جوش ترم از تو آهسته که سرمستم
از باده جوشانم وز خرقه فروشانم
از یار چه پوشانم آهسته که سرمستم
تا از خود ببریدم من عشق تو بگزیدم
خود را چو فنا دیدم آهسته که سرمستم
هر چند به تلبیسم در صورت قسیسم
نور دل ادریسم آهسته که سرمستم
در مذهب بی کیشان بیگانگی خویشان
بادست بر ایشان آهسته که سرمستم
ای صاحب صد دستان بیگاه شد از مستان
احداث و گرو بستان آهسته که سرمستم
* تلبیس= فریب و خدعه بکاربردن ... قسیس= روحانی مسیحی

2005-02-12T13:42:00.000-08:00

گفتم غم تو دارم، گفتا غمت سرآید
I said
- " Grief for Thee, I have. "
She said
- " To an end ( When union is attained ), thy grief -- cometh : "

گفتم که ماه من شو، گفتا اگر برآید
I spake saying
- " Be my moon ( make luminous like the moon my eye and bosom ). "
She said
- " ( I will be thy moon ), if forth, ( the chance ) -- cometh. "

دکلمه

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید
گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید
گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز
گفتا ز خوبرویان این کار کمتر آید
گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم
گفتا که شبروست او از راه دیگر آید
گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد
گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید
گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد
گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید
گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کُشت
گفتا تو بندگی کن کو بنده پرور آید
گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد
گفتا مگوی با کس تا وقت آن درآید
گفتم زمان عشرت دیدی که چون سرآمد
گفتا خموش حافظ کاین غصه هم سرآید

-----------------------

دکلمه

مفشان سر زلف خویش سرمست
دستی بر نه که رفتم از دست
دریاب مرا که طاقتم نیست
انصاف بده که جای آن هست
تا نرگس مست تو بدیدم
از نرگس مست تو شدم مست
ای ساقی ماهروی برخیز
کآن آتش تیز توبه بنشست
در ده می کهنه ای مسلمان
کین کافر کهنه توبه بشکست
در بتکده رفت و دست بگشاد
زنار چهار گوشه بر بست
دُردی بستد بخورد و بفتاد
وز ننگ وجود خویشتن رست
عطار درو نظاره می کرد
تا زین قفس فنا برون جست

-----------------------

دکلمه

جان جهان دوش کجا بوده ای
نی غلطم در دل ما بوده ای
آه که من دوش چه سان بوده ام
آه که تو دوش کی را بوده ای
رشک برم کاش قبا بودمی
چونک در آغوش قبا بوده ای
زهره ندارم که بگویم تو را
بی من بیچاره کجا بوده ای
آینه ای رنگ تو عکس کسیست
تو ز همه رنگ جدا بوده ای

2005-02-10T17:51:00.000-08:00

خب،
ممنونم از نامه ای که برایم فرستاده ای
نوع تشکر انسانها از یکدیگر با هم فرق می کند
تو اینگونه، دیگری طوری دیگر
تعجب؟
چرا، شاید اول تعجب کردم ولی بعد کلی خندیدم
پشیمان نباش از کاری که کرده ای، بقولی :
Remercie celui qui ne prend pas souci de ton remords. Tu es son égal
« سپاسگزار کسی باش که پروای پشیمانی تو را ندارد. تو با او برابری. »
من به همان یک انگشت هم قانعم، نه بیشتر.

2005-02-09T16:08:00.000-08:00

n'est-ce pas depuis toujours
que les jours sont sans amour
chaque aurore impardonnable
chaque caresse vilaine
et chaque rire une injure
je m'entends et tu m'entends
hurler comme un chien perdu
contre notre solitude
notre amour a plus besoin
d'amour que l'herbe de pluie
il faut qu'il soit un miroir

مگر نه آنکه همواره
روزها بی عشقند
هر سپیده دم نابخشودنی است
هر نوازشی پست است
و هر خنده دشنامی است
به خود گوش می دهم و
به من گوش می دهی
که چون سگی گمشده زوزه می کشم
از سر تنهایی
عشق ما بیشتر به عشق محتاج است
تا به سبزه زار باران
عشق باید آینه باشد

دکلمه
* همراهان - تار : استاد فرهنگ شریف؛ ضرب : بهزاد رضوی

ساقی فرخ رخ من جام چو گلنار بده
بهر من ار می ندهی بهر دل یار بده
ساقی دلدار تویی چاره بیمار تویی
شربت شادی و شفا زود به بیمار بده
باده در آن جام فکن گردن اندیشه بزن
هین دل ما را مشکن ای دل و دلدار بده
بازکن آن میکده را ترک کن این عربده را
عاشق تشنه زده را از خُم خمار بده
جان بهار و چمنی رونق سرو و سمنی
هین که بهانه نکنی ای بت عیار بده
پای چو در حیله نهی وز کف مستان بجهی
دشمن ما شاد شود کوری اغیار بده
غم مده و آه مده جز به طرب راه مده
آه ز بیراه بود ره بگشا بار بده
ما همه مخمور لقا تشنه سغراق بقا
بهر گرو پیش سقا خرقه و دستار بده
تشنه دیرینه منم گرم دل و سینه منم
جام و قدح را بشکن بی حد و بسیار بده
خود مه و مهتاب تویی ماهی این آب منم
ماه به ماهی نرسد پس ز مه ادرار بده

* * *

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو
پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو
سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو
ور ازین بی خبری رنج مبر هیچ مگو
دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت
آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو
گفتم ای عشق من از چیز دگر می ترسم
گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو
من به گوش تو سخنهای نهان خواهم گفت
سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو
قمری جان صفتی در ره دل پیدا شد
در ره دل چه لطیفست سفر هیچ مگو
گفتم ایدل چه مه ست این دل اشارت میکرد
که نه اندازه توست این بگذر هیچ مگو
گفتم این روی فرشته ست عجب یا بشرست
گفت این غیر فرشته است و بشر هیچ مگو
گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد
گفت می باش چنین زیر و زبر هیچ مگو
ای نشسته تو درین خانه پر نقش و خیال
خیز ازین خانه برو رخت ببر هیچ مگو
گفتم ایدل پدری کن نه که این وصف خداست
گفت این هست ولی جان پدر هیچ مگو
دیوان غزلیات شمس

2005-02-08T18:38:00.000-08:00

L'inondation s'agrandissait. La campagne rase, les talus, les menus arbres désunis s'enfermaient dans des flaques dont quelques-unes en se joignant devenaient lac. Une alouette au ciel trop gris chantait. Des bulles çà et là brisaient la surface des eaux, à moins que ce ne fût quelque minuscule rongeur ou serpent s'échappant à la nage. La route encore restait intacte. Les abords d'un village se montraient. Résolus et heureux nous avancions. Dans notre errance il faisait beau. Je marchais entre toi et cette autre qui était toi. Dans chacune de mes mains je tenais serré votre sein nu. Des villageois sur le pas de leur porte ou occupés à quelque besogne de planche nous saluaient avec faveur. Mes doigts leur cachaient votre merveille. En eussent-ils été choqués? L'une de vous s'arrêta pour causer et pour sourire. Nous continuâmes. J'avais désormais la nature à ma droite et devant moi la route. Un boeuf au loin, en son milieu nous précédait. La lyre de ses cornes, il me parut, tremblait. Je t'aimais. Mais je reprochais à celle qui était demeurée en chemin, parmi les habitants des maisons, de se montrer trop familière. Certes, elle ne pouvait figurer parmi nous que ton enfance attardée. Je me rendis à l'évidence. Au village la retiendraient l'école et cette façon qu'ont les communautés aguerries de temporiser avec le danger. Même celui d'inondation. Maintenant nous avions atteint l'orée de très vieux arbres et la solitude des souvenirs. Je voulus m'enquérir de ton nom éternel et chéri que mon âme avait oublié : ....... La beauté des eaux profondes nous endormit

« سیلاب پهناورتر میشد. زمین هموار، پشته ها، درختان لاغر از هم جدا افتاده زندانی برکه های آبی بودند که بعضی شان به هم می پیوستند و دریاچه میشدند. چکاوکی در آسمان بی اندازه خاکستری می خواند. جا به جا حبابهایی سطح آب را در هم می شکست، یا مگر جونده ای خُرد یا ماری بود که شناکنان می گریخت. جاده هنوز سالم بود. سوادِ روستایی به چشم می آمد. ما مصمم و شاد پیش می رفتیم. در سرگردانی ما هوا آفتابی بود. من میان تو و آن دیگری که تو بود گام برمی داشتم. در هر یک از دو دستِ خود پستان برهنه ی شما را می فشردم. روستاییان، که در درگاه خانه شان نشسته بودند یا در باغچه به کاری مشغول بودند، با لطف به ما سلام می کردند. انگشتان من گنجینه ی شگفت را از چشم ایشان پنهان می کرد. آیا از آن یکه می خوردند؟ یکی از شما ایستاد تا گپی و لبخندی بزند. ما راه را ادامه دادیم. اکنون طبیعت در سمت راست من بود و جاده پیش رویم. جلو ما، در دوردست، گاوی در وسط جاده راه میرفت. بنظرم آمد که چنگِ شاخهای او میلرزد. من تو را دوست داشتم. اما آن دیگری را که در راه در میان ساکنان خانه ها مانده بود سرزنش میکردم که چرا اینهمه خود را خودمانی نشان داده است. بیگمان او در میان ما جز تجسم کودکی ِ دیر هنگام تو نبود. به شواهد گردن نهادم. چیزی که او را در روستا نگاه داشته بود شاید مدرسه بود و این شیوه ای که جماعتهای رنج آزموده دارند که خطر را پشتِ گوش می اندازند. حتی خطر سیل را. اکنون به حاشیه ی درختان بسیار کهن و تنهایی ِ خاطره ها رسیده بودیم. خواستم از تو نام ازلی و نازنینت را که روح من از یاد برده بود بپرسم : ..... زیبایی ِ آبهای ژرف ما را به خواب فرو برد »

هیچ نبود امروز
جز سکوت و مرور خاطره ها
و اینکه

une bonne nouvelle
arrive ce matin
tu as rêvé de moi

صبح امروز
خبری خوش می رسد
تو خواب مرا دیدی.

2005-02-07T14:39:00.000-08:00

Forbidden Fruit a flavor has
That lawful Orchards mocks
She said

میوه ی ممنوع را مزه ای ست،
که باغهای مشروع را به سُخره می گیرد،
گفت.

A Charm invests a face
Imperfectly beheld
I said

افسونی ست در چهره ای،
که کامل در نظر نیاید،
گفتم.

دکلمه

مست آمد دلبرم تا دل برد از بامداد
ای مسلمانان ز دست مست دلبر داد داد
دی دل من می جهید و هر دو چشمم می پرید
گفتم این دل تا چه بیند وین دو چشمم بامداد
بامدادان اندرین اندیشه بودم ناگهان
عشق تو در صورت مه پیشم آمد شاد شاد
من که باشم باد و خاک و آب و آتش مست اوست
آتش او تا چه آرد بر من و بر خاک و باد
عشق ازو آبستن است و این چهار از عشق او
این جهان زین چار زاد و این چهار از عشق زاد

------------------------

دکلمه

ساقی بده آن شراب گلرنگ
مطرب بزن آن نوای بر چنگ
کز زهد ندیده ام فتوحی
تا کی زنم آبگینه بر سنگ
خون شد دل من ندیده کامی
الا که برفت نام با ننگ
عشق آمد و عقل همچو بادی
رفت از بر من هزار فرسنگ
ای زاهد خرقه پوش تا کی
با عاشق خسته دل کنی جنگ
گرد دو جهان بگشته عاشق
زاهد بنگر نشسته دلتنگ
من خرقه فکنده ام ز عشقت
باشد که به وصل تو زنم چنگ
سعدی همه روز عشق می باز
تا در دو جهان شوی به یک رنگ

-------------------------

پرده ای می گذرد
پرده ای می آید :
می رود نقش پی نقش دگر،
رنگ می لغزد بر رنگ.
ساعت گیج زمان در شب عمر
می زند پی در پی زنگ :
دنگ ... ، دنگ ... ، دنگ ...

دکلمه
دنگ ...

دنگ ... ، دنگ ...
ساعت گیج زمان در شب عمر، می زند پی در پی زنگ.
زهر این فکر که این دم گذراست، می شود نقش به دیوار رگ هستی من.
لحظه ام پر شده از لذت، یا به زنگار غمی آلوده است.
لیک چون باید این دم گذرد، پس اگر می گریم، گریه ام بی ثمر است.
و اگر می خندم، خنده ام بیهوده است.
دنگ ... ، دنگ ...
لحظه ها می گذرد. آنچه بگذشت، نمی آید باز.
قصه ای هست که هرگز دیگر نتواند شد آغاز.
مثل این است که یک پرسش بی پاسخ، بر لب سرد زمان ماسیده است.
تند برمی خیزم، تا به دیوار همین لحظه که در آن همه چیز رنگ لذت دارد، آویزم،
آنچه می ماند از این جهد به جای : خنده ی لحظه ی پنهان شده از چشمانم.
و آنچه بر پیکر او می ماند : نقش انگشتانم.
دنگ ...
فرصتی از کف رفت. قصه ای گشت تمام. لحظه باید پی لحظه گذرد، تا که جان گیرد در فکر دوام، این دوامی که درون رگ من ریخته زهر، وارهانیده از اندیشه ی من رشته ی حال، وز رهی دور و دراز، داده پیوندم با فکر زوال.
پرده ای می گذرد، پرده ای می آید : می رود نقش پی نقش دگر، رنگ می لغزد بر رنگ.
ساعت گیج زمان در شب عمر، می زند پی در پی زنگ : دنگ ... ، دنگ ... ، دنگ ...

سهراب سپهری

2005-02-02T13:59:00.000-08:00

Puisqu'il faut renoncer, A ce qu'on ne peut retenir, Qui devient autre chose, Contre ou avec le coeur, - L'oublier rondement
چون باید رها کرد، آنچه را نمی توان نگاهداشت، که چیز دیگری می شود، - به نادلخواهِ ما یا چون دل ما - یکباره به فراموشیش بسپاریم.

Puis battre les buissons, Pour chercher sans trouver, Ce qui doit nous guérir, De nos maux inconnus, Que nous portons partout
آنگاه بوته ها را به هم بزنیم، تا بجوییم و نیابیم، چیزی را که باید درمان کند، این دردهای ناشناخته را، که همه جا با خود می بریم.

ای هوسهای دلم، باری بیا رویی نما ... ای مراد و حاصلم، باری بیا رویی نما

این غزل مولوی حال مرا تمام امروز دیگرگون کرد، پرتم کرد به زمینهایی بایر انباشته از بوته های خشکِ حزن و اندوه در ذهنم.
به دنبال چه می گشتم در آن زمینهای بایر؟ نمی دانم ... ای وای ِ دل، ای وای ِ دل.

دکلمه
* همراهان دکلمه، تار: استاد فرهنگ شریف؛ ضرب: بهزاد رضوی

گفتی مرا که چونی در روی ما نظر کن
گفتی خوشی تو بی ما زین طعنه ها گذرکن
گفتی مرا به خنده خوش باد روزگارت
کس بی تو خوش نباشد رو قصه دگر کن
گفتی ملول گشتم از عشق چند گویی
آنکس که نیست عاشق گو قصه مختصر کن
در آتشم در آبم چون محرمی نیابم
کنجی روم که یارب این تیغ را سپر کن
گستاخمان تو کردی گفتی تو روز اول
حاجت بخواه از ما وز درد ما خبر کن
گفتی شدم پریشان از مفلسی یاران
بگشا دو لب جهان را پُر دُر و پُر گهر کن
گفتی کمر به خدمت بربند تو به حرمت
بگشا دو دست رحمت بر گِرد من کمر کن

* * *

* البته مولوی غزل دیگری نیز درست به مانند همین غزل دارد با این تفاوت که به جای " باری بیا رویی نما " ابیاتش به " بیا بیا بیا بیا " ختم می شوند، یکی از زیباترین غزلهای مولوی همین غزلست. ممنونم از " وحید " ، خواند و چه زیبا ... و من ماندم خاموش و سر در گریبان با دردِ پنهان درین واژه ها و دردِ پنهان ِ درونم.

ای هوسهای دلم باری بیا رویی نما
ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما
مشکل و شوریده ام چون زلف تو چون زلف تو
ای گشاد مشکلم باری بیا رویی نما
از ره و منزل مگو دیگر مگو دیگر مگو
ای تو راه و منزلم باری بیا رویی نما
در ربودی از زمین یک مشت گِل یک مشت گِل
در میان آن گِلم باری بیا رویی نما
تا ز نیکی و ز بدی من واقفم من واقفم
از جمالت غافلم باری بیا رویی نما
تا نسوزد عقل من در عشق تو در عشق تو
غافلم نی عاقلم باری بیا رویی نما
شه صلاح الدین که تو هم حاضری هم غایبی
ای عجوبه واصلم باری بیا رویی نما

2005-01-30T15:19:00.000-08:00

ملامت آنزمان بر خود گرفتم
که دل در مهر آن دلدار بستم

دکلمه

مرا قلاش می خوانند هستم
من از دُردی کشان نیم مستم
نمی گویم ز مستی توبه کردم
هر آن توبه کزان کردم شکستم
ملامت آنزمان بر خود گرفتم
که دل در مهر آن دلدار بستم
من آن روزی که نام عشق بردم
ز بند ننگ و نام خویش رستم
نمی گویم که فاسق نیستم من
هر آن چیزی که می گویند هستم
ز زهد و نیکنامی عار دارم
من آن عطار دُردی خوار مستم
دیوان غزلیات عطار
* قلاش= رند، ولگرد، مفلس، حیله گر ... دُرد= آنچه که از شراب ته نشین گردد

-----------------------

دکلمه

آخر ای دلبر تو ما را می نجویی اندکی
آخر ای ساقی ز غم ما را نشویی اندکی
آخر ای مطرب نگویی قصه دلدار ما
گر نگویی بیشتر آخر بگویی اندکی
گر بدی گفتند از من من نگفتم بد ترا
این قدر گفتم که یارا تنگ خویی اندکی
در جمال و حسن و خوبی در جهانت یار نیست
شکرستانی ولیکن ترش رویی اندکی
این غزل را بین که خون آلود از خون دلست
بوی خون دل بیابی گر ببویی اندکی
دیوان غزلیات شمس

2005-01-29T14:15:00.000-08:00

Les yeux seuls sont encore capables de pousser un cri
فقط چشمها هستند که هنوز می توانند فریادی بکشند

بازشان کن، نبندشان
نه زیبایی اشان را از ما دریغ کن
و نه فریادشان را.

برای میهن زخمی و خاموشم که هزاران فریاد در چشمهای خود دارد

گوش کنید به ناله های این مرغ زخمی عاشق، سه تار، و سخن حافظ
دکلمه
* همراه دکلمه، تکنوازی سه تار از داریوش طلایی

یاری اندر کس نمی بینیم یاران را چه شد
دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد
آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست
خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد
کس نمی گوید که یاری داشت حق دوستی
حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد
لعلی از کان مروت بر نیامد سالهاست
تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد
شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار
مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد
گوی توفیق و کرامت در میان افکنده اند
کس به میدان درنمی آید سواران را چه شد
صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست
عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد
زهره سازی خوش نمی سازد مگر عودش بسوخت
کس ندارد ذوق مستی می گساران را چه شد
حافظ اسرار الهی کس نمی داند خموش
از که می پرسی که دور روزگاران را چه شد

2005-01-28T15:29:00.000-08:00

از دست دادنت خوشتر است
از ربودن همه ی دلهایی که شناخته ام
تهیدستی هر چند مشقت است
من اما شبنم را داشته ام.

دکلمه

مکن ای دوست غریبم سر سودای تو دارم
من و بالای مناره که تمنای تو دارم
ز تو سرمست و خمارم خبر از خویش ندارم
سر خود نیز نخارم که تقاضای تو دارم
دل من روشن و مقبل ز چه شد با تو بگویم
که درین آینه دل رخ زیبای تو دارم
مکن ای دوست ملامت بنگر روز قیامت
همه موجم همه جوشم دُر دریای تو دارم
مشنو قول طبیبان که شکر زاید صفرا
بشکر داروی من کن چه که صفرای تو دارم
هله ای گنبد گردون بشنو قصه ام اکنون
که چو تو همره ماهم بر و پهنای تو دارم
بر دربان تو آیم ندهد راه و براند
خبرش نیست که پنهان چه تماشای تو دارم
ز درم راه نباشد ز سر بام و دریچه
سترالله علینا چه علا لای تو دارم
هله دربان عوان خو مدهم راه و سقط گو
چو دفم می زن بر رو دف و سرنای تو دارم
چو دف از سیلی مطرب هنرم بیش نماید
بزن و تجربه می کن همه هیهای تو دارم
هله زین پس نخروشم نکنم فتنه نجوشم
به دلم حکم کی دارد دل گویای تو دارم

* * *

گر تیغ بارد در کوی آن ماه
گردن نهادیم الحکم لله
آیین تقوی ما نیز دانیم
لیکن چه چاره با بخت گمراه
ما شیخ و واعظ کمتر شناسیم
یا جام باده یا قصه کوتاه
من رند و عاشق در موسم گل
آنگاه توبه استغفرالله
مهر تو عکسی بر ما نیفکند
آیینه رویا آه از دلت آه
الصبر مرون والعمر فان
یا لیت شعری حتا م القاه
حافظ چه نالی گر وصل خواهی
خون بایدت خورد در گاه و بیگاه

2005-01-27T15:26:00.000-08:00

گاه می اندیشم که جریان وجود ما چندان دست یافتنی نیست، زیرا هم دستخوش قدرت بلهوس آنیم وهم حرکت آسان دست و پا که شاید می توانست ما را به جاهایی ببرد که از بودن در آن احساس خوشبختی می کنیم - به ساحلهای مطلوب ببرد، به دیدار عشقهایی ببرد که تفاوتهایشان ما را غنی کند - این حرکت نیمه کاره به تصویر بدل می شود و مثل گلوله ای از عطر روی اندیشه ی ما به سرعت رو به زوال می نهد

دکلمه

سیر نمی شوم ز تو نیست جز این گناه من
سیر مشو ز رحمتم ای دو جهان پناه من
سیر و ملول شد ز من خنب و سقا و مشک او
تشنه ترست هر زمان ماهی آبخواه من
در شکنید کوزه را پاره کنید مشک را
جانب بحر می روم پاک کنید راه من
چند شود زمین وحل* از قطرات اشک من
چند شود فلک سیه از غم و دود آه من
چند بزارد این دلم وای دلم خراب دل
چند بنالد این لبم پیش خیال شاه من
جانب بحر رو کزو موج صفا همی رسد
غرقه نگر ز موج او خانه و خانقاه من
آب حیات موج زد دوش ز صحن خانه ام
یوسف من فتاد دی همچو قمر به چاه من
سیل رسید ناگهان جمله ببرد خرمنم
دود برآمد از دلم دانه بسوخت و کاه من
خرمن من اگر بشد غم نخورم چه غم خورم
صد چو مرا بس است و بس خرمن نور ماه من
در دل من درآمد او بود خیالش آتشین
آتش رفت بر سرم سوخته شد کلاه من
گفت که از سماعها حرمت و جاه کم شود
جاه ترا که عشق او بخت منست و جاه من
عقل نخواهم و خرد دانش او مرا بس است
نور رخش به نیم شب غره صبحگاه من
لشکر غم حشر کند غم نخورم ز لشکرش
زانک گرفت طلب طلب تا به فلک سپاه من
از پی هر غزل دلم توبه کند ز گفت و گو
راه زند دل مرا داعیه اله من
دیوان غزلیات شمس
* وحل= منجلاب، گل و لای

2005-01-26T13:51:00.000-08:00

I'm Nobody
من هیچکسم
Who are you?
تو کیستی؟
Are you - Nobody - Too?
تو هم - هیچکسی؟
Then there's a pair of us
پس ما یک جفتیم
Don't tell
به کسی نگو
They'd advertise - you know
مبادا رسوایمان کنند.

How dreary - to be - Somebody
چه ملال آور است - کسی بودن
How public - like Frog
چه شرم آور است همچون غوکان
To tell one's name - the livelong June
نام خود را در سراسر بهاران
To an admiring Bog
به منجلابی ستایشگر گفتن.

دکلمه

من از کجا پند از کجا باده بگردان ساقیا
آن جام جان افزای را بر ریز بر جان ساقیا
بر دست من نه جام جان ای دستگیر عاشقان
دور از لب بیگانگان پیش آر پنهان ساقیا
نانی بده نان خواره را آن طامع بیچاره را
آن عاشق نانباره را کنجی بخسبان ساقیا
ای جان جان جان جان ما نامدیم از بهر نان
برجه گدارویی مکن در بزم سلطان ساقیا
اول بگیر آن جام مه بر کفه آن پیر نه
چون مست گردد پیر ده رو سوی مستان ساقیا
رو سخت کن ای مرتجا مست از کجا شرم از کجا
ور شرم داری یک قدح بر شرم افشان ساقیا
برخیز ای ساقی بیا ای دشمن شرم و حیا
تا بخت ما خندان شود پیش آی خندان ساقیا

* * *

ای یوسف خوشنام ما خوش می روی بر بام ما
ای در شکسته جام ما ای بر دریده دام ما
ای نور ما ای سور ما ای دولت منصور ما
جوشی بنه در شور ما تا مِی شود انگور ما
ای دلبر و مقصود ما ای قبله و معبود ما
آتش زدی در عود ما نظاره کن در دود ما
ای یار ما عیار ما دام دل خمار ما
پا وامکش از کار ما بستان گرو دستار ما
در گل بمانده پای دل جان می دهم چه جای دل
وز آتش سودای دل ای وای دل ای وای ما
دیوان غزلیات شمس
----------------------

دکلمه

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می رود
وان دل که با خود داشتم با دلستانم می رود
من مانده ام مهجور ازو بیچاره و رنجور ازو
گویی که نیشی دور ازو در استخوانم می رود
گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون
پنهان نمی ماند که خون بر آستانم می رود
محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان گویی روانم می رود
او می رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان
دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می رود
برگشت یار سرکشم بگذشت عیش ناخوشم
چون مجمری پر آتشم کز سر دخانم می رود
با آنهمه بیداد او وین عهد بی بنیاد او
در سینه دارم یاد او یا بر زبانم می رود
بازآی و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین
کآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می رود
شب تا سحر می نغنوم و اندرز کس می نشنوم
وین ره نه قاصد می روم کز کف عنانم می رود
گفتم بگریم تا ابل چون خر فرو ماند به گل
وین نیز نتوانم که دل با کاروانم می رود
صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من
گرچه نباشد کار من هم کار از آنم می رود
در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود
سعدی فغان از دست ما لایق نبود ای بیوفا
طاقت نمی آرم جفا کار از فغانم می رود

---------------------

دکلمه

بیا که در غم عشقت مشوشم بی تو
بیا ببین که درین غم چه ناخوشم بی تو
شب از فراق تو می نالم ای پری رخسار
چو روز گردد گویی در آتشم بی تو
دمی تو شربت وصلم نداده ای جانا
همیشه زهر فراقت همی چشم بی تو
اگر تو با من مسکین چنین کنی جانا
دو پایم از دو جهان نیز در کشم بی تو
پیام دادم و گفتم بیا خوشم می دار
جواب دادی و گفتی که من خوشم بی تو
دیوان غزلیات سعدی

2005-01-25T14:42:00.000-08:00

امروز حوصله ی هیچ چیز و هیچکس را نداشتم، نشستم به خواندن الهی نامه ی عطار. نمی دانم آنرا خوانده اید یا نه، ولی اثر بسیار جالبی ست با حکایتهای جالب و عارفانه. به طریقی می توان گفت که عطار استاد مولوی بود. مولوی در کودکی همراهِ پدرش سفری به نیشابور داشت و آنجا عطار او و پدرش را ملاقات کرد و نسخه ای از اسرارنامه ی خود را به مولوی هدیه کرد و در ضمن آینده ی او را نیز برای پدرش پیشگویی کرد. سه شخص تأثیر بسیار زیادی در افکار و زندگی مولوی داشتند: عطار، سنائی و شمس. مثنوی معنوی مولوی تحت تأثیر همان اسرارنامه ی عطار و آثار سنائی سروده شده است. و حال بگذارید حکایتی از عطار برایتان بگویم:

گفت چون صحرا همه پُربرف گشت
رفت ذوالنون در چنان روزی به دشت
دید گَبری را ز ایمان بیخبر
دامنی اَرزن در افکنده به سر
برف می رُفت و به صحرا می دوید
دانه می پاشید و هر جا می دوید
گفت ذوالنونش که ای دهقان راه
از چه می پاشی تو این ارزن پگاه؟
گفت: در برف است عالم ناپدید
چینه ی مرغان شد این دم ناپدید.
مرغکان را چینه پاشم این قَدَر
تا خدا رحمت کند بر من مگر.
گفت ذوالنونش که: چون بیگانه ای، کِی پذیرد؟ تو مگر دیوانه ای؟
گفت: اگر نپذیرد این، بیند خدا؟
گفت: بیند.
گفت: بس باشد مرا.

رفت ذوالنون سوی حج سال دگر،
بر رخ آن گبر افتادش نظر.
دید او را عاشق آسا در طواف.

گفت: ای ذوالنون چرا گفتی گزاف؟
گفتی: آن نپذیرد و بیند ولیک،
دید و بپسندید و بپذیرفت نیک.
هم مرا در آشنایی راه داد،
هم مرا جان و دل ِ آگاه داد.
هم مرا در خانه ی خود پیش خواند،
هم مرا حیران ِ راهِ خویش خواند.
هست مرا در بیت الهم همخوابگی،
باز رَستم زان همه بیگانگی.

زان سخن حالی بشد ذوالنون ز جای،
گفت: ارزن می فروشی ای خدای؟

حالا، بگذارید یک نکته را ازین حکایت برداشت کنیم. من کاری ندارم کسی که این حکایت را می خواند به خداوند اعتقاد دارد یا ندارد، اعتقادات هر شخص قابل احترام است؛ بی هیچ پرسشی اینرا قبول کنیم. این نکته را برداشت کنیم: در این سرمای زمستان به فکر پرندگان هم باشیم. شاید بعضی ها بگویند دوست من باید به فکر انسانها بود، آنهایی که در این سرمای زمستان در گوشه ی خیابانها در کارتن می خوابند. حرف شما درست، باید به فکر آنها هم بود. ولی دوست من، انسان زبان دارد می تواند فریاد زند گرسنگی اش را، بی سرپناهی اش را، در بند بودنش را، حال اگر فریاد نمی کند مقصر خود اوست؛ اما پرندگان گرسنگی شان را چگونه فریاد کنند که برای انسان قابل فهم باشد؟ دانه ای بپاش برای پرندگان، اولین کس که به دیدن خوردن آن دانه ها توسط پرندگان شاد می شود خودت هستی، و خودت یعنی خدا، و لبخندت یعنی لبخندِ خدا ... اناالحق گفتن حلاج به همین منظور بود.

2005-01-24T14:29:00.000-08:00

درین محیط که هر قطره نقد باختن است
خوش آن حباب که آهیش در جگر نبود

آری دوست من،
می خواستم برایت بنویسم، می دانی که پای تلفن نمی توانم فکرم را متمرکز کنم، مجبورم بنویسم؛ اما ...

داغ بودم که چه خواهم به غمت انشا کرد
نقطه ی اشک روان گشت و خطی پیدا کرد

آری دوست من،
دل خون است و چیزی جز خطوط اشک بر کاغذ نمی نشیند.

دکلمه

عقل کجا پی برد شیوه سودای عشق
باز نیابی به عقل سر معمای عشق
عقل تو چون قطره ایست مانده ز دریا جدا
چند کند قطره ای فهم ز دریای عشق
خاطر خیاط عقل گر چه بسی بخیه زد
هیچ قبایی ندوخت لایق بالای عشق
گر ز خود و هر دو کون پاک تبرا کنی
راست بود آن زمان از تو تولای عشق
ور سر مویی ز تو با تو بماند به هم
خام بود از تو خام پختن سودای عشق
عشق چو کار دلست دیده دل باز کن
جان عزیزان نگر مست تماشای عشق
دوش در آمد بجان دمدمه عشق او
گفت اگر فانیی هست ترا جای عشق
جان چو قدم در نهاد تا که همی چشم زد
از بن و بیخش بکند قوت و غوغای عشق
چون اثر او نماند محو شد اجزای او
جای دل و جان گرفت جمله اجزای عشق
هست درین بادیه جمله جانها چو ابر
قطره باران او درد و دریغای عشق
تا دل عطار یافت پرتو این آفتاب
گشت ز عطار سیر رفت بصحرای عشق

2005-01-22T13:59:00.000-08:00

1

So when they had finished breakfast, Jesus said to Simon Peter, " Simon, son of John, do you love Me more than these?" He said to Him, " Yes, Lord; You know that I love You." He said to him, Tend My lambs

2

He said to him again a second time, " Simon, son of John, do you love Me?" He said to Him,
"Yes, Lord; You know that I love You." He said to him, Shepherd My sheep

3

He said to him the third time, "Simon, son of John, do you love Me?" Peter was grieved because He said to him the third time, "Do you love Me?" And he said to Him,"Lord, You know all things;You know that I love You." Jesus said to him, Tender My sheep

JOHN 21 : 15-17

ترجمه را می دانید نه؟ بسیار ساده ست. سریع و سرسری که بخوانی اول خنده ات می گیرد ولی دقت که کنی می بینی حقیقتی بسیار ظریف در این جملات نهفته است.

صبح خوابیده بودم، اصلا انتظارش را نداشتم، یک لحظه یک لب سرد یک بوسه ی سرد را بر گونه ی خود حس کردم؛ چشمانم را باز کردم و دیدم کوچولوی من مهرآوا است. تعجب کردم، با کی آمدی چطور شد که آمدی؟ " دلم برایت تنگ شده بود. ببین چه کردی با من، من دیگر نمی توانم بدون تو جایی بایستم " این که خیلی خوب است، من هم دلم برایت تنگ شده بود، حالا بیا توی تخت تا گرم شوی. خسته بود، خوابش برد، و من نشستم به نگاه کردنش. روز خوبی بود، و روزهای خوبی در ادامه خواهم داشت. فعلا باید کلمه ی تنهایی را از تقویم روزانه ام پاک کنم.

خواندن حافظ با او و در کنار او حال و هوایی دیگر دارد.
* موسیقی همراه دکلمه: تار- استاد فرهنگ شریف؛ تنبک - استاد جهانگیر ملک
دکلمه

مدامم مست می دارد نسیم جعد گیسویت
خرابم می کند هر دم فریب چشم جادویت
پس از چندین شکیبایی شبی یارب توان دیدن
که شمع دیده افروزیم در محراب ابرویت
سواد لوح بینش را عزیز از بهرآن دارم
که جان را نسخه ای باشد ز لوح خال هندویت
تو گر خواهی که جاویدان جهان یکسر بیارایی
صبا را گو که بردارد زمانی برقع از رویت
وگر رسم فنا خواهی که از عالم براندازی
بر افشان تا فروریزد هزاران جان ز هر مویت
من و باد صبا مسکین دو سرگردان بیحاصل
من از افسون چشمت مست و او از بوی گیسویت
زهی همت که حافظ راست از دنیی و از عقبی
نیاید هیچ در چشمش بجز خاک سر کویت

* * *

مَطَلَب طاعت و پیمان و صلاح از من مست
که به پیمانه کشی شهره شدم روز الست
من همان دم که وضو ساختم از چشمه عشق
چار تکبیر زدم یکسره بر هر چه که هست
* می بده تا دهمت آگهی از سر قضا
که به روی که شدم عاشق و از بوی که مست
کمر کوه کمست از کمر مور اینجا
ناامید از در رحمت مشو ای باده پرست
بجز آن نرگس مستانه که چشمش مرساد
زیر این طارم فیروزه کسی خوش ننشست
جان فدای دهنش باد که در باغ نظر
چمن آرای جهان خوشتر ازین غنچه نبست
حافظ از دولت عشق تو سلیمانی شد
یعنی از وصل تواش نیست بجز باد به دست

* می پرسد به روی که عاشق شدی و به بوی که مست؟
می گویم به روی تو، من که کسی را ندارم دیگر در این دنیا جز تو کوچولو. و به بوی تو مست، که آمدی و مرا از تنهایی رهانیدی.

2005-01-20T14:59:00.000-08:00

از یک باغ می گویم
یا ...
خواب می بینم
شاید ...
mais j'aime justement

دکلمه

خورانمت می جان تا دگر تو غم نخوری
چه جای غم که ز هر شادمان گرو ببری
فرشته ای کنمت پاک با دو صد پر و بال
که در تو هیچ نماند کدورت بشری
نمایمت که چگونه ست جان رسته ز تن
فشانده دامن خود از غبار جانوری
در آن صبوح که ارواح راح خاص خورند
ترا خلاص نمایم ز روز و شب شمری
قضا که تیر حوادث به تو همی انداخت
ترا کند به عنایت از آن سپس سپری
روان شدست نسیم از شکرستان وصال
که از حلاوت آن گم کند شکر شکری
ز بامداد بیاورد جام چون خورشید
که جزو جزو من از وی گرفت رقص گری
چو سخت مست شدم گفت هین دگر بدهم
که تا میان من و تو نماند این دگری
بده بده هله ای جان ساقیان جهان
کرم کریم نماید قمر کند قمری
به آفتاب جلال خدای بی همتا
نیافت چون تو مهی چرخ ازرق سفری
تمام این تو بگو ای تمام در خوبی
که بسته کرد مرا سکر باده سحری

* * *

بیا بیا که شدم در غم تو سودایی
درآ درآ که بجان آمدم ز تنهایی
عجب عجب که برون آمدی بپرسش من
ببین ببین که چه بی طاقتم ز شیدایی
بده بده که چه آورده ای به تحفه مرا
بنه بنه بنشین تا دمی برآسایی
مرو مرو چه سبب زود زود می بروی
بگو بگو که چرا دیر دیر می آیی
نفس نفس زده ام ناله ها ز فرقت تو
زمان زمان شده ام بی رخ تو سودایی
مجو مجو پس ازین زینهار راه جفا
مکن مکن که کشد کار ما به رسوایی
برو برو که چه کژ می روی بشیوه گری
بیا بیا که چه خوش می خمی برعنایی

دیوان غزلیات شمس
--------------------------

دکلمه
زین خوش رقم که بر گل رخسار می کشی
خط بر صحیفه گل و گلزار می کشی
اشک حرم نشین نهانخانه مرا
زانسوی هفت پرده به بازار می کشی
کاهل روئی چو باد صبا را به بوی زلف
هر دم به قید سلسله در کار می کشی
هر دم به یاد آن لب میگون و چشم مست
از خلوتم به خانه خمار می کشی
گفتی سر تو بسته فتراک ما شود
سهلست اگر تو زحمت این بار می کشی
با چشم و ابروی تو چه تدبیر دل کنم
وه زین کمان که بر من بیمار می کشی
بازآ که چشم بد ز رخت دفع می کند
ای تازه گل که دامن ازین خار می کشی
حافظ دگر چه می طلبی از نعیم دهر
می می خوری و طره دلدار می کشی

-------------------------

دکلمه
تا گل هیچ
سهراب سپهری

می رفتیم، و درختان چه بلند، و تماشا چه سیاه
راهی بود از ما تا گل هیچ. مرگی در دامنه ها، ابری سر کوه، مرغان لب زیست.
می خواندیم: بی تو دری بودم به برون، و نگاهی به کران، و صدایی به کویر.
می رفتیم، خاک از ما می ترسید، و زمان بر سر ما می بارید.
خندیدیم: ورطه پرید از خواب، و نهان ها آوایی افشاندند.
ما خاموش، و بیابان نگران، و افق یک رشته نگاه.
بنشستیم، تو چشمت پر دور، من دستم پر تنهایی، و زمین ها پر خواب.
خوابیدیم. می گویند: دستی در خوابی گل می چید.

2005-01-19T14:05:00.000-08:00

سایه اش نشان داد
که دوباره شب طولانی شد،
بی رنگ شد،
گم شد.
ساموئل بکت

دکلمه

شد ز غمت خانه سودا دلم
در طلبت رفت به هر جا دلم
در طلب زهره رخ ماه رو
می نگرد جانب بالا دلم
فرش غمش گشتم و آخر ز بخت
رفت برین سقف مصفا دلم
آه که امروز دلم را چه شد
دوش چه گفتست کسی با دلم
از طلب گوهر گویای عشق
موج زند موج چو دریا دلم
روز شد و چادر شب می درد
در پی آن عیش و تماشا دلم
از دل تو در دل من نکته هاست
آه چه رهست از دل تو تا دلم
گر نکنی بر دل من رحمتی
وای دلم وای دلم وا دلم
ای تبریز از هوس شمس دین
چند رود سوی ثریا دلم
دیوان غزلیات شمس

2005-01-17T13:54:00.000-08:00

وقتی که شیرینی حقیقتِ عاشقانه ی تو را از چنگِ ژرفای تو بیرون می کشم، آنچه باقی می ماند همه ی زندگی ست.
Enfin toute la vie, quand j'arrache la douceur de la vérité amoureuse à ton profond

هی فلانی
زندگی شاید همین باشد.

خسته شده ام، می دانید چرا؟ در مسیر زندگی سالها و سالها مدتی بی خیال طی می کنی، به تنهایی این مسیر را می روی می روی ولی روزی به نقطه ای می رسی که احساس می کنی دیگر قادر به ادامه ی راه به تنهایی نیستی، به آن نقطه رسیده ام، احساس می کنم باید شبها با یکی حرف بزنم. اگر اینطور ادامه بدهم مجبور می شوم شروع کنم به حرف زدن با خودم، و این آغاز بیماری ست چون این رفتار به مرور به بیرون از خانه هم سرایت خواهد کرد ... تنهایی خیلی سخت است خیلی.

بعضی از دوستان نامه نوشته بودند که دکلمه های روز شانزدهم را پیدا نکرده اند یا لینک اشتباه بوده است، ببینید من توضیح داده بودم - استثنائا دکلمه های آنروز را در دفتر یا وبلاگِ جدیدی) ورق شرابی - لینک کنار صفحه( که برای دکلمه های قبلی و دکلمه هایی که در آینده تهیه و به مرور آنجا قرار خواهند گرفت گذاشته ام تا دوستان بروند و با محیط و فضای آنجا آشنایی پیدا کنند. اگر بخواهید آن دو دکلمه را پیدا کنید درست آخرین دکلمه زیر عنوان حافظ و آخرین دکلمه زیر عنوان مولوی. دقیقا صد ویک دکلمه در حال حاضر آنجا قرار گرفته اند. تمام لینکهای آن صفحه را هم خودم شخصا کنترل کردم، همه درست بودند جز یک مورد که آنهم تصحیح کردم. پس، دکلمه های قبلی را می توانید بروید به آن صفحه و استفاده کنید و دکلمه هایی که از این به بعد تهیه می شوند همینجا لینک مستقیم می دهم تا تعدادشان زیاد شود و به آنجا منتقلشان کنم.

دکلمه
* موسیقی همراه دکلمه از آلبوم کرشمه - غوغا کرده است استاد شریف در این آلبوم
تار: استاد فرهنگ شریف؛ تنبک: سعید رودباری

سرمستی ما مردم هشیار ندانند
انکارکنان شیوه این کار ندانند
در صومعه سجاده نشینان مجازی
سوز دل آلوده خمار ندانند
آنان که بماندند پس پرده پندار
احوال سراپرده اسرار ندانند
یاران که شبی فرقت یاران نکشیدند
اندوه شبان من بی یار ندانند
بی یار چو گویم بودم روی بدیوار
تا مدعیان از پس دیوار ندانند
سوز جگر بلبل و دلتنگی غنچه
بر طرف چمن جز گل و گلزار ندانند
جمعی که بدین درد گرفتار نگشتند
درمان دل خسته عطار ندانند

2005-01-16T14:32:00.000-08:00

می بینی
می گفتی تصورش را هم نمی توانی بکنی
می شود
هر چند تصاویر قدری مات
اما می شود

تابستان روی صخره ی محبوب خود می خواند که تو پیش چشم من نمایان شدی. تابستان دور از ما که سکوت و همدلی و آزادی ِ غمبار، و دریایی بودیم، دریاتر از آنکه با بیلچه ی بلندِ آبی رنگش پیش پای ما گرم ِ بازیگوشی بود، می خواند.
تابستان آواز می خواند و دل تو دور از او شنا میکرد. من شجاعتِ ترا بوسه میدادم و صدای پریشانیت را می شنیدم. راهیکه از مطلق ِ موجها رو به سوی این قله های بلندِ کف میرفت که ملتقای فضیلتهای مرگبار است برای دستهایی که خانه های ما را می برند. ما زودباور نبودیم، دور و برمان پُر بود.
سالها گذشت، توفانها فرو مُردند. جهان دور شد. من رنج می برم از اینکه دیگر دل تو مرا درنمی یابد. من دوستت داشتم. در غیاب چهره و در خلأ خوشبختیم. من دوستت داشتم، همه چیزم دگرگون می شد اما به تو وفادار بودم.

L'été chantait sur son roc préféré quand tu m'es apparue, l'été chantait à l'écart de nous qui étions silence, sympathie, liberté triste, mer plus encore que la mer dont la longue pelle bleue s'amusait à nos pieds.
L'été chantait et ton coeur nageait loin de lui. Je baisais ton courage, entendais ton désarroi. Route par l'absolu des vagues vers ces hauts pics d'écume où croisent des vertus meurtrières pour les mains qui portent nos maisons. Nous n'étions pas crédules. Nous étions entourés.
Les ans passèrent. Les orages moururent. Le monde s'en alla. J'avais mal de sentir que ton coeur justement ne m'apercevait plus. Je t'aimais. En mon absence de visage et mon vide de bonheur. Je t'aimais, changeant en tout, fidèle à toi.

2005-01-15T13:52:00.000-08:00

De quoi souffres-tu ?
Comme si s'éveillait dans la maison sans bruit
l'ascendant d'un visage qu'un aigre miroir semblait avoir figé.
Comme si, la haute lampe et son éclat abaissés
sur une assiette aveugle, tu soulevais vers ta gorge serrée la table
ancienne avec ses fruits.
Comme si tu revivais tes fugues dans la vapeur
du matin à la rencontre de la révolte tant chérie, elle qui sut, mieux
que toute tendresse, te secourir et t'élever.
Comme si tu condamnais, tandis que ton amour
dort, le portail souverain et le chemin qui y conduit.

De quoi souffres-tu ?
De l'irréel intact dans le réel dévasté.
De leurs détours aventureux cerclés d'appels et de sang.
De ce qui fut choisi et ne fut pas touché, de la rive du bond
au rivage gagné, du présent irréfléchi qui disparait.
D'une étoile qui s'est, la folle, rapprochée et qui va mourir avant moi.

De quoi souffres-tu ?

رنجت از چیست؟
انگار در خانه ی خاموش، طالع ِ چهره ای بیدار شود که آینه ای تلخ گویی آنرا میخکوب کرده است.
انگار، کنار چراغ بلند و نور آن که روی بشقابی کور خم شده است، میز کهنه را با میوه هایش بلند
می کنی و به طرف گلوی بغض کرده ات می بری.
انگار باز تویی و گریزهایت در بخار صبحگاهی به جانب طغیانی که این همه عزیز بود،
طغیانی که بهتر از هر مهربانیی می توانست به نجات تو بیاید و بلندت کند.
انگار، در آن حال که عشقت در خواب است، درگاهِ بلند و راهی را که به آن می رسد محکوم می کنی.

رنجت از چیست؟
از ناواقعی ِ دست نخورده در میان واقعی ِ ویران شده.
از ترفندهای پرماجرای این دو که محصور در دعوت و خون است.
از آنچه برگزیده شد اما دستی به آن نرسید، از ساحل خیز برداشتن تا کرانه ی رسیدن، از حال ِ بی بازتاب که ناپدید می شود.
از ستاره ای که، دیوانه، نزدیک شد و پیش از من خواهد مُرد.

رنجت از چیست؟

می دانم که می بینی، می دانم که می خوانی، نه واقعا رنجت از چیست؟
بگذار چیزی بگویم، جایی خواندم یعنی پیشگویی کرده بود که متولدین خرداد ماه بیخبر غیبشان می زند. البته من فال حافظ را به این پیشگویی ها ترجیح می دهم ولی این دوستمان هم این نکته را خوب پیشگویی کرده است. ولی حقیقت این بود که باید می رفتم برای مصاحبه ی سفارت به دوبی، هر چند فرمالیته بود چون قبلا صحبتها شده بود ولی بایست می رفتم و خودم را نشان می دادم. حال، تقصیر از من و پوزش هم از من ... مرا ببخش.

خب،
امشب یکصدمین یا یکصد و یکمین دکلمه ی این وبلاگ تهیه شد، به همین خاطر دفتری جداگانه به اسم Feuille Vineuse یا ورق شرابی که لینک آن نیز کنار همین صفحه موجود است تهیه کردم تا دسترسی به دکلمه ها هم برای خودم و هم برای شما آسانتر باشد. چون من خودم بعضی مواقع برمی گردم و دکلمه های قبلی را گوش می کنم اینست که گشتن در آرشیو برایم مشکل بود. حال قشنگ آنها را دسته بندی کرده ام و دکلمه های مربوط به هر شاعر زیر عنوان نام او جای گرفته اند. از دوستانی که این وبلاگ را می خوانند دنبال می کنند یک خواهش دارم، سعی کنید در معرفی آن دفتر به دوستان خودتان کوشا باشید. ببینید، شعر کلاسیک ما بسیار مهجور افتاده است بسیار ناآشناست در جامعه ی امروزین ما، در صورتیکه اگر بخواهید خوب دقت کنید چیزی که امروزه روز در تمام جوامع بشری خلاء آن حس می شود عشق می باشد و سخن از عشق بسیار در شعر کلاسیک ما رفته است مدام تکرار شده است، چیزیکه باید مدام در جامعه ی امروزین ما تکرار شود همین یک کلمه ست. متاسفانه شعر نو، آنچه که از قبل بوده است و آنچه که امروزه روز سروده می شود همگی متاثر از شرایط جامعه هستند، من نمی گویم شاعر نباید متاثر از شرایط جامعه باشد ولی باید قدری نیز دوست داشتن و عشق ورزیدن را نیز در سروده هایش تبلیغ کند. رمانها نیز که در فضای داخل ایران نوشته می شوند عاری از عشق می باشند، چرا؟ براستی شعرا و نویسندگان امروزین خود را سانسور می کنند یا نه فضای جامعه اینقدر سنگین همراه با خمودگی و یأس است که بر همه چیز حتا افکار نیز تأثیر می گذارد؟

دو دکلمه امشب را نیز به آدرس آن دفتر لینک می دهم. باور کنید برای اذیت کردن شما نیست، فقط می خواهم بروید و قدری با فضا و محیط آنجا آشنا شوید، همین.

دکلمه
* موسیقی همراه دکلمه: تار- استاد فرهنگ شریف؛ تنبک - جهانگیر ملک

* این دکلمه را برای عید قربان تهیه کردم. ببینید اگر بخواهم در یک جمله معنای این عید را بگویم این جمله ست - فدا کردن آنچه که بیش از همه در زندگی دوست می داری به پای عشق یا معشوق - البته به قول مولانا لازم نیست برای یافتن عشق این همه راه را طی کرد. عشق همینجاست، در کنار توست، هموطن توست که در نداری روزگار سپری می کند، آن کودک یتیم است که منتظر دستان گرم تو در این سرمای روزگار و قلب پرمهر و مهربان توست. اگر اعتقاد به این داشته باشی که هر انسانی خود جلوه ای از خداست پس چرا اینهمه راه را طی می کنی تا به طواف نمادی بپردازی که بی جان است، درست است که آن نیز نمادی از نمادهای خداوندی ست ولی نه با تو می گرید نه با تو می خندد. بیا به طواف این نمادهای خدایی و جاندار، نمادهایی که با تو می گریند با تو می خندند و تو را لمس می کنند، دستت را قلبت را و اشکهایت را لمس می کنند. کاش می توانستیم اینگونه این عید را برای خود معنا کنیم، فکر کنم اینگونه بهتر می توانستیم عشق خداوند عشق معشوق را لمس کنیم؛ خداوند در آسمان یا در جایی دیگر نیست، خداوند در وجود تک تک ماست.

این کیست این این کیست این این یوسف ثانیست این
خضرست و الیاس این مگر یا آب حیوانیست این
این باغ روحانیست این یا بزم یزدانیست این
سرمه سپاهانیست این یا نور سبحانیست این
آن جان جان افزاست این یا جنه المأواست این
ساقی خوب ماست این یا باده جانیست این
تنگ شکر را ماند این سودای سر را ماند این
آن سیمبر را ماند این شادی و آسانیست این
امروز مستیم ای پدر توبه شکستیم ای پدر
از قحط رستیم ای پدر امسال ارزانیست این
ای مطرب داود دم آتش بزن در رخت غم
بردار بانگ زیر و بم کین وقت سرخوانیست این
مست و پریشان توام موقوف فرمان توام
اسحاق قربان توام این عید قربانیست این
رستیم از خوف و رجا عشق از کجا شرم از کجا
ای خاک بر شرم و حیا هنگام پیشانیست این
گلهای سرخ و زرد بین کآشوب و بردابرد بین
در قعر دریا گرد بین موسی عمرانیست این
هر جسم را جان می کند جان را خدادان می کند
داور سلیمان می کند یا حکم دیوانیست این
ای عشق قلماشیت گو از عیش و خوش باشیت گو
کس می نداند حرف تو گویی که سریانیست این
خورشید رخشان می رسد مست و خرامان می رسد
با گوی و چوگان می رسد سلطان میدانیست این
هر جا یکی گویی بود در حکم چوگان می دود
چون گوی شو بی دست و پا هنگام وحدانیست این
گویی شوی بی دست و پا چوگان او پایت شود
در پیش سلطان می دوی کین سیر ربانیست این
آن آب بازآمد بجو بر سنگ زن اکنون سبو
سجده کن و چیزی مگو کین بزم سلطانیست این
مولوی
* قلماشی= یاوه، یاوه گویی، بیهوده گویی

-------------------------------

* این فال را هم برای تو زدم. ببین چقدر روشن جواب داده، بنازم به این همشهری.
دکلمه
* موسیقی همراه دکلمه: سه تار- استاد جلال ذوالفنون

راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد
شعری بخوان که با او رطل گران توان زد
بر آستان جانان گر سر توان نهادن
گلبانگ سربلندی بر آسمان توان زد
قد خمیده ما سهلت نماید اما
بر چشم دشمنان تیر از این کمان توان زد
در خانقه نگنجد اسرار عشقبازی
جام می مغانه هم با مغان توان زد
درویش را نباشد برگ سرای سلطان
ماییم و کهنه دلقی کآتش دران توان زد
اهل نظر دو عالم در یک نظر ببازند
عشقست و داو اول بر نقد جان توان زد
گر دولت وصالت خواهد دری گشودن
سرها بدین تخیل بر آستان توان زد
عشق و شباب و رندی مجموعه مرادست
چون جمع شد معانی گوی بیان توان زد
شد رهزن سلامت زلف تو وین عجب نیست
گر راهزن تو باشی صد کاروان توان زد
حافظ به حق قرآن کز شید و زرق بازآی
باشد که گوی عیشی در این جهان توان زد

2005-01-09T14:47:00.000-08:00

دکلمه
* موسیقی همراه دکلمه: تکنوازی سه تار از استاد جلال ذوالفنون
* شعر: عطار نیشابوری

دل ز میان جان و دل قصد هوات می کند
جان به امید وصل تو عزم وفات می کند
گرچه ندید جان و دل از تو وفا بهیچ روی
بر سر صد هزار غم یاد جفات می کند
می نکند بصد قران ترک کلاه دار چرخ
آنچه میان عاشقان بند قبات می کند
خسرو یکسواره را بر رخ نطع نیلگون
لعل تو طرح می نهد روی تو مات می کند
جان و دلم بدلبری زیر و زبر همی کنی
وین تو نمی کنی بتا زلف دو تات می کند
خود تو چه آفتی که چرخ از پی گوشمال من
هر نفسی به داوری بر سر مات می کند
گر چه فرید از جفا می نکند سزای تو
خط تو خود بدست خود با تو سزات می کند

----------------------------

دکلمه
* موسیقی همراه دکلمه: گروه نوازی استاد حسین علیزاده

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار
ببر اندوه دل و مژده دلدار بیار
نکته ای روح فزا از دهن دوست بگو
نامه ای خوش خبر از عالم اسرار بیار
تا معطر کنم از لطف نسیم تو مشام
شمه ای از نفحات نفس یار بیار
به وفای تو که خاک ره آن یار عزیز
بی غباری که پدید آید از اغیار بیار
گردی از رهگذر دوست به کوری رقیب
بهر آسایش این دیده خونبار بیار
خامی و ساده دلی شیوه جانبازان نیست
خبری از بر آن دلبر عیار بیار
شکر آن را که تو در عشرتی ای مرغ چمن
به اسیران قفس مژده گلزار بیار
کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی دوست
عشوه ای زان لب شیرین شکربار بیار
روزگاریست که دل چهره مقصود ندید
ساقیا آن قدح آینه کردار بیار
دلق حافظ به چه ارزد به می اش رنگین کن
وانگهش مست و خراب از سر بازار بیار

2005-01-08T14:40:00.000-08:00

2005-01-07T14:27:00.000-08:00

Moi mon image s'est fanée
Unique à sa propre lumière
J'oublie et je suis oublié

» یکه و تنها در فروغ خویش
» چهره ام پژمرده است
» از یاد می برم و از یاد رفته ام
Entre les murs l'ombre est entière
Et je descends dans mon miroir
Comme un mort dans sa tombe ouverte

» میان دیوارها سایه کامل است
» و من در آینه ام فرو می روم
» بسان مرده ای که فرو رود
» در گور گشوده ی خویش

گفت بیا برویم روستا، کوهستان، حالت بهتر می شود. دوست کوچولوی من شیوه های درمان مخصوص به خودش را دارد، البته قدری هم دلتنگ خانه و کاشانه اش شده بود. حق با او بود، حالم بهتر شد. روزی نگذشته است اما دلم برایش تنگ شده است، بچه ی کوهستان است تحمل شهر را ندارد.

امشب به شنیدن دوبیتی های باباطاهر دعوتتان می کنم. به قول بعضی ها اول صدای speaker ها را زیاد و بعد روی دکلمه کلیک کنید.

دکلمه
* موسیقی همراه دکلمه ] سه تار: استاد حسین علیزاده؛ نی و آواز: حسین عمومی [

غم عشقت بیابون پرورم کرد
هوای بخت بی بال و پرم کرد
به من گفتی صبوری کن صبوری
صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد
* * *
ز دست دیده و دل هر دو فریاد
که هر چه دیده وینه دل کنه یاد
بسازم خنجری نیشش ز پولاد
زنم بر دیده تا دل گردد آزاد
* * *
چه خوش بی مهربانی هر دو سر بی
که یک سر مهربانی دردسر بی
اگر مجنون دل شوریده ای داشت
دل لیلی از آن شوریده تر بی
* * *
خدایا دل بلا بی دل بلا بی
گنه چشمان کرن دل مبتلا بی
اگر چشمان نوینن روی زیبا
چه ذونو دل که دلبر در کجا بی
* * *
خداوندا ز بس زارم ازین دل
شو و روزان در آزارم ازین دل
ز بس نالیدم از نالیدنم بس
ز مو بستون که بیزارم ازین دل
* * *
خدایا داد ازین دل داد ازین دل
نگردیدیم یکدم شاد ازین دل
چو فردا دادخواهان داد خواهند
برآرم من دوصد فریاد ازین دل

---------------------------

با خیالت می دهم پیوند تصویری
که قرارت را کند در رنگ خود نابود

ممنونم از وحید عزیز برای دکلمه ی این شعر، بسیار عالی، لذت بردم. واقعا بعضی از تصاویر از ذهن انسان هیچگاه محو و زدوده نمی شوند و بناگاه بر قرار و آرامشت هجوم می آورند، هجومی ویرانگر.

دکلمه
* موزیک همراه دکلمه از آلبوم Requiem اثر Zbigniew Preisner

جان گرفته - سهراب سپهری

از هجوم نغمه ای بشکافت گور مغز من امشب: مرده ای را جان به رگها ریخت،
پا شد از جا در میان سایه و روشن، بانگ زد بر من: مرا پنداشتی مرده، و به خاک روزهای رفته بسپرده؟
لیک پندار تو بیهوده است: پیکر من مرگ را از خویش می راند. سرگذشت من به زهر لحظه های تلخ آلوده است.
من به هر فرصت که یابم بر تو می تازم. شادی ات را با عذاب آلوده می سازم. با خیالت می دهم پیوند تصویری، که قرارت را کند در رنگ خود نابود. درد را با لذت آمیزد، در تپش هایت فرو ریزد. نقش های رفته را بازآورد با خود غبارآلود.

مرده لب بربسته بود. چشم می لغزید بر یک طرح شوم. می تراوید از تن من درد. نغمه می آورد بر مغزم هجوم.

2005-01-03T14:36:00.000-08:00

هر خانه ای فصلی بود.
بدینسان شهر تکرار می شد.
مردم شهر همه جز زمستان چیزی نمی شناختند،
به رغم گرمایی که به تنشان راه می یافت،
به رغم روشنی روز که پایان نمی گرفت.

Chaque maison était une saison
La ville ainsi se répétait
Tous les habitants ensemble ne connaissaient que l'hiver
malgré leur chair réchauffée
malgré le jour qui ne s'en allait pas

حالم اصلا خوب نیست، سرماخوردگی همراه با علائم گلودرد. وقتی بیش از حد ازین نقاط ... در سطر سطر کتاب زندگی انسان نمود می یابند، انسان از خودش غافل می شود، بیشتر و همیشه خود را در آغاز راه می بیند بدون اینکه بتواند انتهایی را تصور کند.

دکلمه

مطربا این پرده زن کآن یار ما مست آمدست
وان حیات با صفای با وفا مست آمدست
گر لباس قهر پوشد چون شرر بشناسمش
کو بدین شیوه بر ما بارها مست آمدست
آب ما را گر بریزد ور سبو را بشکند
ای برادر دم مزن کین دم سقا مست آمدست
می فریبم مست خود را او تبسم می کند
کین سلیم القلب را بین کز کجا مست آمدست
آنکسی را می فریبی کز کمینه حرف او
آب و آتش بی خود و خاک و هوا مست آمدست
گفتمش گر من بمیرم تو رسی بر گور من
بر جهم از گور خود کآن خوش لقا مست آمدست
گفت آن کین دم پذیرد کی بمیرد جان او
با خدا باقی بود آن کز خدا مست آمدست
عشق بی چون بین که جان را چون قدح پرمی کند
روی ساقی بین که خندان از بقا مست آمدست
یار ما عشقست و هر کس در جهان یاری گزید
کز الست این عشق بی ما و شما مست آمدست

----------------------------

* از این صدا و ... بسیار خوشم آمده است، کاش می توانستم به خودش هم بگویم، اما ... اگر ... شاید، این سه کلمه؛ فغان ازین سه کلمه

----------------------------

دکلمه
ممنونم از " وحید "

غمی غمناک - سهراب سپهری

شب سردی است، و من افسرده. راه دوری است، و پایی خسته. تیرگی هست و چراغی مرده. می کنم، تنها، از جاده عبور: دور ماندند ز من آدم ها. سایه ای از سر دیوار گذشت، غمی افزود مرا بر غم ها. فکر تاریکی و این ویرانی، بی خبر آمد تا با دل من، قصه ها ساز کند پنهانی. نیست رنگی که بگوید با من، اندکی صبر، سحر نزدیک است. هر دم این بانگ برآرم از دل: وای، این شب چقدر تاریک است!
خنده ای کو که به دل انگیزم؟ قطره ای کو که به دریا ریزم؟ صخره ای کو که بدان آویزم؟
مثل این است که شب نمناک است. دیگران را هم غم هست به دل، غم من، لیک، غمی غمناک است.

2004-12-30T14:37:00.000-08:00

اول ژانویه

درهای سال باز می شوند.
.
.
.
برف
روی خانه ها
سکوت
روی برف
.
.
.
تو در کنارم بودی
آرمیده در خواب.
روز آفریده بودت
تو اما هنوز ناپذیرفتار
آفرینه ی روزت،
نه آن ِ من.
تو هنوز، در روز ِ دیگری بودی.

» گوشه ای از شعر اوکتاویو پاز «

سال نو میلادی
بر همگان خجسته باد
آخر هفته است فالی زدم، حافظ اینگونه جوابم داد. معروف است که می گویند این شعر را در سوگ همسرش سروده است، حال چرا آنرا پیشکش سوآل من کرد نمی دانم، یقین حکمتی بوده است.

دکلمه

آن یار کزو خانه ما جای پری بود
سر تا قدمش چون پری از عیب بری بود
دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش
بیچاره ندانست که یارش سفری بود
تنها نه ز راز دل من پرده برافتاد
تا بود فلک شیوه او پرده دری بود
منظور خردمند من آن ماه که او را
با حُسن ادب شیوه صاحبنظری بود
از چنگ منش اختر بد مهر بدر برد
آری چه کنم دولت دور قمری بود
عذری بنه ای دل که تو درویشی و او را
در مملکت حسن سر تاجوری بود
* اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت
باقی همه بیحاصلی و بیخبری بود
خوش بود لب آب و گل و سبزه و نسرین
افسوس که آن گنج روان رهگذری بود
خود را بکش ای بلبل ازین رشک که گل را
با باد صبا وقت سحر جلوه گری بود
هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ
از یمن دعای شب و ورد سحری بود

--------------------------

دکلمه

آمده ام که سر نهم عشق ترا بسر برم
ور تو بگوییم که نی نی شکنم شکر برم
آمده ام چو عقل و جان از همه دیده ها نهان
تا سوی جان و دیدگان مشغله نظر برم
آمده ام که ره زنم بر سر گنج شه زنم
آمده ام که زر برم زر نبرم خبر برم
گر شکند دل مرا جان بدهم به دل شکن
گر ز سرم کله برد من ز میان کمر برم
* اوست نشسته در نظر من به کجا نظر کنم
اوست گرفته شهر دل من به کجا سفر برم
آنک ز زخم تیر او کوه شکاف می کند
پیش گشاد تیر او وای اگر سپر برم
گفتم آفتاب را گر ببری تو تاب خود
تاب ترا چو تب کند گفت بلی اگر برم
آنک ز تاب روی او نور صفا به دل کشد
وانک ز جوی حُسن او آب سوی جگر برم
در هوس خیال او همچو خیال گشته ام
وز سر رشک نام او نام رخ قمر برم
این غزلم جواب آن باده که داشت پیش من
گفت بخور نمی خوری پیش کسی دگر برم
دیوان غزلیات شمس

2004-12-27T14:08:00.000-08:00

در کوره راهی خشک و زخمی
شبح روزگاری از دست رفته
به روی اشکهای جوان ما لبخند می زد.

دکلمه

هنگام صبوح آمد ای هم نفسان خیزید
یاران موافق را از خواب برانگیزید
یاران همه مشتاقند در آرزوی یک دم
می درفکن ای ساقی ازمست نپرهیزید
جامی که تهی گردد از خون دلم پرکن
وانگه می صافی را با دُرد میامیزید
چون روح حقیقی را افتاد می اندر سر
این نفس بهیمی را از دار درآویزید
خاکی که نصیب آمد ازجور فلک مارا
آن خاک بچنگ آرید بر فرق فلک ریزید
یاران قدیم ما در موسم گل رفتند
خون جگر خود را از دیده فروریزید
عطار گریزانست از صحبت نااهلان
گر عین عیان خواهید از خلق بپرهیزید

2004-12-25T14:03:00.000-08:00

روی دامنه ها،
روی لبه ی زخمهای روحمان،
نی بکاریم و تاک پرورش بدهیم.
با این انگشتان بیرحم و این دستان محتاط،
این جایگاهِ شوخ مناسب است.

« ناله ای داشتم،
« آخر،
« به نِیستان گُل کرد.

دکلمه
* موسیقی همراه دکلمه از گروه نوازی استاد فرامرز پایور
سنتور: استاد فرامرز پایور
کمانچه: اصغر بهاری
تار: لطف الله مجد

از من بی خبر چه می طلبی
سوختم خشک و تر چه می طلبی
گر چه شهباز معرفت بودم
ریختم بال و پر چه می طلبی
در دو عالم ز هر چه بود و نبود
بگسستم دگر چه می طلبی
مانده ام همچو گوی در ره تو
گم شده پا و سر چه می طلبی
من آشفته را ز عشق رُخَت
هر دم آشفته تر چه می طلبی
پیش طرف کلاه گوشه تو
کرده ام جان کمر چه می طلبی
گفته ای درد تو همی طلبم
درد ازین بیشتر چه می طلبی
با دلی پر ز درد تو شب و روز
شده ام نوحه گر چه می طلبی
بی خبر مانده ام ز مستی عشق
هستت آخر خبر چه می طلبی
پرده برگیر و بیش ازین آخر
پرده من مدر چه می طلبی
چند باشم نه دل نه جان بی تو
رانده در بدر چه می طلبی
بی تو عطار را روا نبود
خون گرفته جگر چه می طلبی

2004-12-24T16:56:00.000-08:00

J'aurais pu vivre sans toi
Vivre seul

می توانستم بی تو زندگی کنم
تنها زندگی کنم

Qui parle
Qui peut vivre seul
Sans toi
Qui

کیست که اینگونه می گوید؟
کیست که می تواند تنها
بی تو زندگی کند؟
این کیست؟

Etre en dépit de tout
Etre en dépit de soi

بودن به رغم همه
بودن به رغم خویش

La nuit est avancée

شب از نیمه گذشته است

Comme un bloc de cristal
Je me mele à la nuit

éluard

چون توده ای بلور
با شب یگانه می شوم

2004-12-22T13:54:00.000-08:00

مطرب مهتاب رو آنچه شنیدی بگو
ما همگان محرمیم آنچه بدیدی بگو
دکلمه

مطرب مهتاب رو آنچ شنیدی بگو
ما همگان محرمیم آنچ بدیدی بگو
ای شه و سلطان ما ای طربستان ما
در حرم جان ما بر چه رسیدی بگو
نرگس خمار او ای که خدا یار او
دوش ز گلزار او هر چه بچیدی بگو
ای شده از دست من چون دل سرمست من
ای همه را دیده تو آنچ گزیدی بگو
عید بیاید رود عید تو ماند ابد
کز فلک بی مدد چون برهیدی بگو
در شکرستان جان غرقه شدم ای شکر
زین شکرستان اگر هیچ چشیدی بگو
می کشدم می به چپ می کشدم دل به راست
رو که کشاکش خوش است تو چه کشیدی بگو
می به قدح ریختی فتنه برانگیختی
کوی خرابات را تو چه کلیدی بگو
شور خرابات ما نور مناجات ما
پرده حاجات ما هم تو دریدی بگو
ماه به ابر اندرون تیره شدست و زبون
ای مه کز ابرها پاک و بعیدی بگو
ظل تو پاینده باد ماه تو تابنده باد
چرخ ترا بنده باد از چه رمیدی بگو
عشق مرا گفت دی عاشق من چون شدی
گفتم بر چون متن زانچ تنیدی بگو
مرد مجاهد بُدم عاقل و زاهد بُدم
عافیتا همچو مرغ از چه پریدی بگو

2004-12-20T14:24:00.000-08:00

دور است کاروان سحر زینجا
شمعی بباید این شب یلدا را

شبی ست بس دراز و همه جمع در محفل حافظ
هر که فال خود زد و حافظ به فراخور حال دل هر کدام جواب داد، و عجب جوابهایی.
و دوست،« لیدا»ی عزیز، از غربت ... وای غربت غربت ... فالی خواست، حافظ او را هم در محفل خود پذیرفت؛ بی جواب نگذاشت.
گریست ... و گریستم و گریستم. چه دلها که به این روز و روزگار خون است.

« وحید » اول سخن حافظ را برگزید
الا یاایهاالساقی ادرکاساً و ناولها ...
گوش کنید با صدای خودش، و چه زیبا.

الا یا ایها الساقی ادرکاساً و ناولها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها
ببوی نافه ای کآخر صبا زان طره بگشاید
ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دلها
مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هر دم
جرس فریاد می دارد که بربندید محملها
به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید
که سالک بیخبر نبود ز راه و رسم منزلها
شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل
کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها
همه کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آخر
نهان کی ماند آن رازی کزو سازند محفلها
حضوری گر همی خواهی ازو غایب مشو حافظ
متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها

--------------------

برای دوست عزیزم « لیدا »
د ...

درین زمانه رفیقی که خالی از خللست
صراحی می ناب و سفینه غزلست
جریده رو که گذرگاه عافیت تنگست
پیاله گیر که عمر عزیز بی بدلست
نه من ز بی عملی در جهان ملولم و بس
ملامت علما هم ز علم بی عملست
به چشم عقل درین رهگذار پرآشوب
جهان و کار جهان بی ثبات و بی محلست
بگیر طره مه چهره ای و قصه مخوان
که سعد و نحس ز تأثیر زهره و زحلست
دلم امید فراوان به وصل روی تو داشت
ولی اجل به ره عمر رهزن املست
به هیچ دور نخواهند یافت هشیارش
چنین که حافظ ما مست باده ازلست

---------------------

برای دوست کوچولوی نازم « مهرآوا »
د ...

خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست
ساقی کجاست گو سبب انتظار چیست
هر وقت خوش که دست دهد مغتنم شمار
کس را وقوف نیست که انجام کار چیست
پیوند عمر بسته به موییست هوش دار
غمخوار خویش باش غم روزگار چیست
معنی آب زندگی و روضه ارم
جز طوف جویبار و می خوشگوار چیست
مستور و مست هر دو چو از یک قبیله اند
ما دل به عشوه که دهیم اختیار چیست
راز درون پرده چه داند فلک خموش
ای مدعی نزاع تو با پرده دار چیست
سهو و خطای بنده گرش نیست اعتبار
معنی عفو و رحمت آمرزگار چیست
زاهد شراب کوثر و حافظ پیاله خواست
تا در میانه خواسته کردگار چیست

--------------------

برای دوستی که خیلی دوستش می دارم، خودش می داند. او هم غریب غربت است ... ای وای.
د ...

راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست
آنجا جز آنکه جان بسپارند چاره نیست
هرگه که دل به عشق دهی خوش دمی بود
در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست
ما را ز منع عقل مترسان و می بیار
کان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست
از چشم خود بپرس که ما را که می کشد
جانا گناه طالع و جرم ستاره نیست
او را به چشم پاک توان دید چون هلال
هر دیده جای جلوه آن ماه پاره نیست
فرصت شمر طریقه رندی که این نشان
چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست
نگرفت در تو گریه حافظ به هیچ رو
حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست

---------------------

و برای خودم
د ...

خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست
تاب آن زلف پریشان تو بی چیزی نیست
از لبت شیر روان بود که من می گفتم
این شکر گرد نمکدان تو بی چیزی نیست
جان درازی تو بادا که یقین می دانم
در کمان ناوک مژگان تو بی چیزی نیست
مبتلایی به غم و محنت و اندوه فراق
ای دل این ناله و افغان تو بی چیزی نیست
دوش باد از سر کویش به گلستان بگذشت
ای گل این چاک گریبان تو بی چیزی نیست
درد عشق ارچه دل از خلق نهان می دارد
حافظ این دیده گریان تو بی چیزی نیست

2004-12-18T15:19:00.000-08:00

کسی
در را بسته است
کسی
سخن می گوید
با سایه اش

ای دوست،
عجیب مرا گیرانداختی، خواسته ی مرا به خودم برگشت دادی. منی که در این لحظه مغزم کار نمی کند خسته ام.
سه شعر از حافظ برایت می گذارم، خودت انتخاب کن: باز فراق و دوری، به تعبیری داستان فراق - در دایره ی عشق بودن و خطرات عشق را پذیرا شدن، ره عشق بی خطر نیست - و آخر اینکه خطی بر فراق و تنهایی کشی، انتخاب کنی و بر همه ی تردیدهایت غلبه یابی، و این روز هجران و شب فرقت و تنهایی را به پایان بری. انتخاب با توست، خوب فکر کن.

دکلمه

زبان خامه ندارد سر بیان فراق
وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق
دریغ مدت عمرم که بر امید وصال
به سر رسید و نیامد به سر زمان فراق
سری که بر سر گردون به فخر می سودم
براستان که نهادم بر آستان فراق
چگونه باز کنم بال در هوای وصال
که ریخت مرغ دلم پر در آشیان فراق
کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی
فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق
بسی نماند که کشتی عمر غرقه شود
ز موج شوق تو در بحر بیکران فراق
اگر به دست من افتد فراق را بکشم
که روز هجر سیه باد و خان و مان فراق
رفیق خیل خیالیم و همنشین شکیب
قرین آتش هجران و هم قران فراق
چگونه دعوی وصلت کنم به جان که شدست
تنم وکیل قضا و دلم ضمان فراق
ز سوز شوق دلم شد کباب دور از یار
مدام خون جگر می خورم ز خوان فراق
فلک چو دید سرم را اسیر چنبر عشق
ببست گردن صبرم به ریسمان فراق
به پای شوق گر این ره به سر شدی حافظ
به دست هجر ندادی کسی عنان فراق

------------------

دکلمه

ای دل آندم که خراب از می گلگون باشی
بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی
در مقامی که صدارت به فقیران بخشند
چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی
* در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن
شرط اول قدم آنست که مجنون باشی
* نقطه عشق نمودم به تو هان سهو مکن
ورنه چون بنگری از دایره بیرون باشی
کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
کی روی ره ز که پرسی چه کنی چون باشی
تاج شاهی طلبی گوهر ذاتی بنمای
ور خود از تخمه جمشید و فریدون باشی
ساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشان
چند و چند از غم ایام جگر خون باشی
حافظ از فقر مکن ناله که گر شعر اینست
هیچ خوشدل نپسندد که تو محزون باشی

------------------

دکلمه

روز هجران و شب فرقت یار آخر شد
زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد
آن همه ناز و تنعم که خزان می فرمود
عاقبت در قدم باد بهار آخر شد
شکر ایزد که به اقبال کله گوشه گل
نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد
صبح امید که بُد معتکف پرده غیب
گو برون آی که کار شب تار آخر شد
آن پریشانی شبهای دراز و غم دل
همه در سایه گیسوی نگار آخر شد
باورم نیست ز بد عهدی ایام هنوز
قصه غصه که در دولت یار آخر شد
ساقیا لطف نمودی قدحت پر می باد
که به تدبیر تو تشویش خمار آخر شد
در شمار ار چه نیاورد کسی حافظ را
شکر کان محنت بی حد و شمار آخر شد

2004-12-15T14:02:00.000-08:00

هنر عشق
آیا
هنر مردن نیست؟
دوست داشتن
مردن است و
از نو زیستن،
از نو مردن:
دوست داشتن یعنی
زنده بودن.
دوستت دارم
چون فانی ام
و تو نیز.

« پاز »

« ... لذت زخم برمی دارد / زخم می شکفد. / در باغ نوازشها / گُل خون را چیدم / تا گیسوانت را بیارایم. / گُل بَدَل شد به کلمه. / کلمه می سوزد در خاطره ام. / می سوزد. »

دکلمه

ای عجب دردیست دلرا بس عجب
مانده در اندیشه آن روز و شب
اوفتاده در رهی بی پای و سر
همچو مرغی نیم بسمل زین سبب
چند باشم آخر اندر راه عشق
در میان خاک و خون در تاب و تب
پرده بر گیرند از پیشان کار
هر که دارند از نسیم او نسب
ای دل شوریده عهدی کرده ای
تازه گردان چند داری در تعب
بر گشادی بر دلم اسرار عشق
گر نبودی در میان ترک ادب
پُر سخن دارم دلی لیکن چه سود
چون زبانم کارگر نی ای عجب
آشکارایی و پنهانی نگر
دوست با ما ما فتاده در طلب
زین عجب تر کار نبود در جهان
بر لب دریا بمانده خشک لب
اینت کاری مشکل و راهی دراز
اینت رنجی سخت و دردی بوالعجب
دایم ای عطار با اندوه ساز
تا ز حضرت امرت آید کالطرب

2004-12-14T13:52:00.000-08:00

چنان در کنار تو بوده ام که در کنار دیگران سردم است
J'étais si près de toi que j'ai froid près des autres

دوست نیامد، البته حق دارد هوای بسیار ناجوری ست دو سه روز است مدام باران می بارد بی وقفه، همراه با سوزی بسیار سرد.
دیوان حافظ را گشودم و این شعر آمد، چرا؟ نمی دانم.

هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست
ورنه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست

دکلمه

زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست
در حق ما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست
در طریقت هر چه پیش سالک آید خیر اوست
در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست
تا چه بازی رخ نماید بیدقی خواهیم راند
عرصه شطرنج رندان را مجال شاه نیست
چیست این سقف بلند ساده بسیار نقش
زین معما هیچ دانا در جهان آگاه نیست
این چه استغناست* یارب وین چه قادر حکمتست
کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست
صاحب دیوان ما گویی نمی داند حساب
کاندرین طغرا* نشان حسبهً لله* نیست
هر که خواهد گو بیا و هر چه خواهد گو بگو
کبر و ناز و حاجب و دربان بدین درگاه نیست
بر در میخانه رفتن کار یکرنگان بود
خودفروشان را به کوی میفروشان راه نیست
هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست
ورنه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست
بنده پیر خراباتم که لطفش دایمست
ورنه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست
حافظ ار بر صدر ننشیند ز عالی مشربیست
عاشق دُردی کش اندر بند مال و جاه نیست
* استغنا= بی نیازی ... طغرا= خطوط منحنی که بر روی مُهر شخصی نام اشخاص و همچنین مسکوکات فلزی دیگر حک می شود ... حسبهً لله= اجر خداوندی، ثواب برای رضای خداوند

2004-12-13T13:43:00.000-08:00

این سرزمین هیچ نیست جز یک آرزو، پاسخی به تابوت

Dans mon pays,les tendres preuves du printemps et les oiseaux mal habillés sont préférés aux buts lointains

« در سرزمین من، نشانه های تُرد بهار و پرندگان لندوک* را به هدفهای دوردست ترجیح می دهند

La vérité attend l'aurore à coté d'une bougie. Le verre de fenetre est négligé. Qu'importe à l'attentif

« حقیقت کنار شمعی چشم براه سپیده دم است. شیشه ی پنجره را نادیده می گیرند. هشیار را چه باک

Dans mon pays,on ne questionne pas un homme ému

« در سرزمین من، از آدم به هیجان آمده پرسش نمی کنند

Il n'y a pas d'ombre maligne sur la barque chavirée

« روی قایق واژگون شده بدخواهی سایه نمی اندازد

Bonjour à peine,est inconnu dans mon pays

« سلام زورکی در سرزمین من ناشناخته است

On n'emprunte que ce qui peut se rendre augmenté

« تنها چیزی را قرض می گیرند که بتوان بیشتر پس داد

Il y a des feuilles,beaucoup de feuilles sur les arbres de mon pays. Les branches sont libres de n'avoir pas de fruits

« روی درختان سرزمین من برگ هست، خیلی برگ هست. شاخه ها آزادند که بار ندهند

On ne croit pas à la bonne foi du vainqueur

« کسی به حُسن نیت فاتح اعتقاد ندارد

Dans mon pays,on remercie

« در سرزمین من، مردم تشکر می کنند.

* لندوک= پرنده ای که هنوز پَر در نیاورده است.

2004-12-12T15:11:00.000-08:00

در رخوت هوایی که راههای من در آن آغاز می شود
زمان اندک اندک چهره ی مرا هَرَس خواهد کرد.

و آینه،
تکرار کابوس راههای رفته
و شمع،
همراه و خاموش، آموزنده ی سکوت
و در،
روزنه ای تنها مانده
و کوچه،
قبری دهان گشوده
خالی، سرد
مدفن باد گذرنده
و ...
و زمان،
هَرَس می کند
زندگی و چهره ی مرا.

دکلمه

صلاح کار کجا و من خراب کجا
ببین تفاوت ره کز کجاست تا بکجا
دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس
کجاست دیر مغان و شراب ناب کجا
چه نسبتست به رندی صلاح و تقوی را
سماع وعظ کجا نغمه رباب کجا
ز روی دوست دل دشمنان چه دریابد
چراغ مرده کجا شمع آفتاب کجا
چو کحل بینش ما خاک آستان شماست
کجا رویم بفرما ازین جناب کجا
مبین به سیب زنخدان که چاه در راهست
کجا همی روی ای دل بدین شتاب کجا
بشد که یاد خوشش باد روزگار وصال
خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا
قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست
قرار چیست صبوری کدام و خواب کجا
* کحل= سرمه

--------------------

* این شعر و این دکلمه آنچنان سردی و لرز بر من نشاند انگار در سرزمینی سرد و یخبندان رها شده باشم.
دکلمه

حریق سرد - احمد شاملو

وقتی که شعله ی ظلم
غنچه ی لبهای تو را سوخت
چشمان سرد من
درهای فروبسته و کور شبستان عتیق درد بود.

باید می گذاشتند خاکستر فریادمان را بر همه جا بپاشیم
باید می گذاشتند غنچه ی قلب مان را بر شاخه های انگشت عشقی بزرگتر بشکوفانیم
باید می گذاشتند سرمای اندوه من آتش سوزان لبان تو را فرو نشاند
تا چشمان شعله ور تو قندیل خاموش شبستان مرا برافروزد ...

اما ظلم مشتعل
غنچه ی لبانت را سوزاند
و چشمان سرد من
درهای فروبسته و کور شبستان عتیق درد ماند ...

2004-12-11T14:56:00.000-08:00

« شاخه ای را سخنان طلایی چراغ بیدار می کند
« شاخه ای در آبی راکد
« ترکه ای بی آینده
« نگاه آن را برمی گیرد
« سفر می کند
« سپس همه چیز از نو لَخت می شود
« و صبوری پیشه می کند
« نوسان می کند و رنج می برد.

Une branche s'éveille aux paroles dorées de la lampe
une branche dance une eau fade
un rameau sans avenir
Le regard s'en saisit
voyage
Puis,de nouveau,tout languit
patiente
se balance et souffre

دکلمه

ای عاشقان ای عاشقان پیمانه را گم کرده ام
زان می که در پیمانها اندر نگنجد خورده ام
مستم ز خمر من لدن رو محتسب را غمزه کن
مر محتسب را و ترا هم چاشنی آورده ام
ای پادشاه صادقان چون من منافق دیده ای
با زندگانت زنده ام با مردگانت مرده ام
با دلبران و گلرخان چون گلبنان بشکفته ام
با منکران دی صفت همچون خزان افسرده ام
ای نان طلب در من نگر ولله که مستم بی خبر
من گرد خُنبی گشته ام من شیره افشرده ام
مستم ولی از روی او غرقم ولی در جوی او
از قند و از گلزار او چون گلشکر پرورده ام
روزی که عکس روی او بر روی زرد من فتد
ماهی شوم رومی رخی گر زنگی نو برده ام
در جام می آویختم اندیشه را خون ریختم
با یار خود آمیختم زیرا درون پرده ام
آویختم اندیشه را کاندیشه هشیاری کند
ز اندیشه بیزاری کنم ز اندیشه ها پژمرده ام
دوران کنون دوران من گردون کنون حیران من
در لا مکان سیران من فرمان ز قان آورده ام
در جسم من جانی دگر در جان من قانی دگر
با آن من آنی دگر زیرا به آن پی برده ام
گر گویدم بیگاه شد رو رو که وقت راه شد
گویم که این با زنده گو من جان به حق بسپرده ام
خامُش که بلبل باز را گفتا چه خامُش کرده ای
گفتا خموشی را مبین در صید شه صد مرده ام
* خُنب یا خُمب= ظرف بزرگ سفالی برای انباشت شراب یا مایعات دیگر ... قان= خشنودی، رضا و رضایت

-----------------

دکلمه
دام - فریدون مشیری

« نه عقابم، نه کبوتر، اما
« چون به جان آیم در غربت خاک
« بال جادوئی شعر
« بال رؤیایی عشق
« می رسانند به افلاک مرا

« اوج می گیرم، اوج
« می شوم دور ازین مرحله، دور
« می روم سوی جهانی که در آن
« همه موسیقی جان ست و گل افشانی نور
« همه گلبانگ سرور ...
« تا کجاها برد آن موج طربناک مرا

« نزده بال و پری، بر لب آن بام بلند
« یاد مرغان گرفتار قفس
« می کشد باز سوی خاک مرا!

2004-12-08T14:18:00.000-08:00

روز سردی ست. تمام روز باران بارید و هنوز می بارد. می بارد بر آدمها، بر دل تشنه ی زمین، بر تن لخت درختان، بر شیشه های پنجره، بر تصاویر چشمان من، بر ذهن من.
روزهای اینچنینی هیچ چیز مثل شعر همنشین خوبی برای ذهنی خیس و باران خورده نیست.
دکلمه ی قسمت دوم نوشته را که« وحید » عزیز انجام داده است حتما گوش کنید. به من که در این روز بارانی بسیار چسبید، بارها و بارها گوشش دادم. صدای ریزش باران، صدای پیانو و شعر« بهانه - ای عشق همه بهانه از توست » از« هوشنگ ابتهاج - ه.ا. سایه »

چند روزی نخواهم بود، می روم تهران. دوست خوب و عزیزی عازم سفر است و برای همیشه می رود.غمی دیگر بر غمهای من افزوده می شود.هر دوست که می رود پاره ای از وجود مرا با خود می برد. شب شعری ترتیب داده و دوستان را جمع کرده است، آخرین شب شعری که با وجود او برگزار می شود، باید خاطره انگیز باشد.

دکلمه

دزدیده چون جان می روی اندر میان جان من
سرو خرامان منی ای رونق بستان من
چون می روی بی من مرو وی جان جان بی تن مرو
وز چشم من بیرون مشو ای شعله تابان من
هفت آسمان را بردرم وز هفت دریا بگذرم
چون دلبرانه بنگری در جان سرگردان من
تا آمدی اندر برم شد کفر و ایمان چاکرم
ای دیدن تو دین من وی روی تو ایمان من
بی پا و سر کردی مرا بی خواب و خور کردی مرا
سرمست و خندان اندرآ ای یوسف کنعان من
از لطف تو چون جان شدم وز خویشتن پنهان شدم
ای هست تو پنهان شده در هستی پنهان من
گل جامه در از دست تو ای چشم نرگس مست تو
ای شاخها آبست تو ای باغ بی پایان من
یک لحظه داغم می کشی یکدم به باغم می کشی
پیش چراغم می کشی تا واشود چشمان من
ای جان پیش از جانها وی کان پیش از کانها
ای آن پیش از آنها ای آن من ای آن من
منزلگه ما خاک نی گر تن بریزد باک نی
اندیشه ام افلاک نی ای وصل تو کیوان من
مر اهل کشتی را لحد در بحر باشد تا ابد
در آب حیوان مرگ کو ای بحر من عمان من
ای بوی تو در آه من وی آه تو همراه من
بر بوی شاهنشاه من شد رنگ و بو حیران من
جانم چو ذره در هوا چون شد ز هر ثقلی جدا
بی تو چرا باشد چرا ای اصل چار ارکان من
ای شه صلاح الدین من ره دان من ره بین من
ای فارغ از تمکین من ای برتر از امکان من

---------------------

ای عشق همه بهانه از توست
دکلمه
بهانه - ه.ا. سایه

« ای عشق همه بهانه از توست
« من خامُشم این ترانه از توست

« آن بانگِ بلندِ صبحگاهی
« وین زمزمه ی شبانه از توست

« من اندُهِ خویش را ندانم
« این گریه ی بی بهانه از توست

« ای آتش جان پاکبازان
« در خرمن من زبانه از توست

« افسون شده ی تو را زبان نیست
« ور هست همه فسانه از توست

« کشتی مرا چه بیم دریا؟
« طوفان ز تو و کرانه از توست

« گر باده دهی وگرنه، غم نیست
« مست از تو، شرابخانه از توست

« می را چه اثر به پیش چشمت؟
« کاین مستی شادمانه از توست

« پیش تو چه توسنی کند عقل؟
« رام است که تازیانه از توست

« من می گذرم خموش و گمنام
« آوازه ی جاودانه از توست

« چون سایه مرا ز خاک برگیر
« کاینجا سر و آستانه از توست.